فهرست
سرنوشت بچه‌یوزها؛ هشت سال بعد
سرنوشت بچه‌یوزها؛ هشت سال بعد

سرنوشت بچه‌یوزها؛ هشت سال بعد

آی اسپورت – اغراق نیست اگر بگوییم بهترین نتیجه تاریخ فوتبال ایران؛ عجب شبی بود، عجب فوتبالی و عجیب‌تر از همه نتیجه‌ای که ثبت شد. بچه یوزها – لقبی که پس از شکست دادن توگو به نوجوانان داده شد – حالا برازنده این بچه‌هاست. تیم نوجوانان ایران در یک بازی تماشایی 4 گل به آلمان زد و البته حداقل 4 گل دیگر نزد.

این نتیجه در یک میدان جهانی گویای واقعیت‌هایی است که نباید نادیده گرفت. این جمله کلیشه‌ای که ایران مهد استعدادهای ناب است، دیشب در یک مصاف بزرگ جهانی به اثبات رسید. فوتبال ایران که در فراهم آوردن امکانات و تجهیزات حرفه‌ای برای تیم ملی بزرگسالان خود ناتوان است و یک زمین تمرین صاف برای تیم اصلی‌اش ندارد، بی‌شک تیم نوجوانان را هم با هزار و یک مشکل آماده جام جهانی نوجوانان کرده و این تیم با مجموعه‌ای از کمبودها و کاستی‌ها قدم به رقابت‌هایی گذاشته که بهترین کشورهای دنیا از جمله همین آلمان در آن حاضر هستند.

تیم ایران که در بازی نخست خود با نتیجه 3 بر یک توگو را شکست داده بود، در دومین بازی خود نمایشی تحسین‌برانگیز برابر تیم همیشه قدرتمند و سازمان‌یافته آلمان داشت؛ اگر بدون در نظر گرفتن رنگ لباس و چهره‌ها به بازی نگاه می‌کردیم، انگار جای ایران و آلمان عوض شده بود و ایران در کلاس اول دنیا بازی می‌کرد و حریف شوکه از بچه یوزهای ایران، مستاصل و درمانده نظاره‌گر موقعیت‌هایی بود که تیم ایران خلق می‌کرد.

حالا یک پرسش اساسی پیش روی ما قرار دارد؛ این استعدادهای ناب، این بچه‌های باهوش و استثنایی که علی‌رغم نداشتن زمین تمرین و امکانات در مقایسه با آلمان که نه، همین کشورهای همسایه جنوبی، اینچنین آلمان را درهم می‌کوبند، اگر در امکانات حرفه‌ای، در زمین‌های خوب با مربیان باشگاهی درجه یک و آشنا به اصول تمرین کار می‌کردند، مقابل آلمان چه نتیجه‌ای به دست می‌آمد؟

فوتبال آلمان، قدرت اول جهان با تیم‌های باشگاهی حرفه‌ای و کارنامه‌ای درخشان در جام‌های جهانی، بی‌شک بهترین امکانات را برای تیم‌های پایه خود فراهم می‌کند. نمونه‌اش را در برنامه نود، وقتی مهدوی‌کیا از تیم‌های پایه هامبورگ حرف می‌زد و فیلم تمرینات را آورده بود، دیدیم. باشگاه هامبورگ – و حتما همه تیم‌های بوندس لیگا – برای آموزش سانتر و ارسال از جناحین چند مربی اختصاصی مثل مهدوی‌کیا دارند و فیلم تمرین‌ها ضبط می‌شود تا پس از آنالیز و بازنگری و مشخص شدن ایرادها، به بازیکنان آموزش داده شود که کجای کار آنها درست است و کجای کار ایراد دارد؛ این تفاوت میان فوتبال حرفه‌ای آلمان با ایران است؛ در هامبورگ آنگونه بازیکنان تربیت می‌شوند، در باشگاه‌های ما مبنای جذب بازیکن، پول توی جیب پدر است، نه استعداد و توانایی. کمپ استقلال و اتفاقاتش طی 10 سال اخیر، گواهی بر این ماجراست. حالا اگر بچه‌های مستعد ما در فضایی که آلمانی‌ها برای نوجوانان و جوانان خود فراهم آورده‌اند، قرار گیرند، چه تحولی در فوتبال ایران رخ می‌دهد. این یکی از پرسش‌های کلیدی و مهمی است که پاسخش را دیروز از بازی بچه یوزها مقابل آلمان گرفتیم.

اما مساله دوم؛ بعد از این جام و پس از پایان جام جهانی نوجوانان، چه اتفاقی برای ما رخ می‌دهد و چه آینده‌ای در انتظار تیم آلمان است؟ بی‌شک این تیم رها می‌شود و برنامه‌ای برای آینده این استعدادها نیست اما در آلمان تک تک این بازیکنان زیر ذره‌بین هستند و از آنها مراقبت ویژه‌ای صورت می‌گیرد، چرا که همین بچه‌ها قرار است 10 سال بعد نماینده آلمان در جام جهانی بزرگسالان باشند و جام دیگری را به ویترین افتخارات ژرمن‌ها اضافه کنند؛ پس باید حسابی مراقب آنها بود.

اما نوجوانان ما فراموش می‌شوند و در بی‌امکاناتی، بی‌توجهی، در نبود زمین‌هایی که برازنده و لایق آنهاست، سرنوشتی نامعلوم دارند. شاید برخی از آنها خوش‌اقبال باشند و در معرض دید یک مربی لیگ برتری قرار بگیرند و آینده روشنی در انتظارشان باشد اما سابقه نشان می‌دهد که اغلب آنها در مسیر پر پیچ و خم فوتبال حرفه‌ای‌ گم می‌شوند و به جایی که شایسته آن هستند نمی‌رسند. نگاهی به تیم‌های نوجوانان و جوانان ما در 10 سال گذشته به خوبی نشان می‌دهد که استعدادهای ما چه مسیری طی کردند و امروز کجا هستند.

باید این نتیجه – پیروزی مقتدرانه 4 بر صفر مقابل آلمان – ما را عمیق به فکر فرو برد که اگر روی استعدادهای خود بیشتر از آنچه امروز می‌بینیم، سرمایه‌گذاری کنیم، آن وقت پیروزی بر روسیه در یک مسابقه تدارکاتی یا تنها صعود به جام جهانی دیگر رویای ما نباشد بلکه به این فکر خواهیم کرد که در جام جهانی بزرگسالان هم می‌شود با آلمان جنگید و پیروز شد و در فوتبال هم قله‌های جهانی را فتح کرد. اتفاقی که در والیبال رخ داده و در فوتبال هم آرزویی دست‌نیافتنی نیست به شرطی که نگاه‌مان را تغییر دهیم و بزرگ فکر کنیم.

 

 

۱۰ ۷  
آی اسپورت
2017-10-11 11:36:00
نظر دهید
۷ نظر
علیرضا
چهارشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۶، ۱۱:۳۹
بازی اول با گینه بود
نه توگو
توگو بازی دوستانه تیم بزرگشالان بود!
۳
بی طرف
چهارشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۶، ۱۲:۰۲
تو جام جهانی هم برزیل 7 تا گل از المان خورد ولی دلیل نمی شه بگیم که برزیلی ها سطح استعداد بازیکن هاشون پایین تر از المان بوده بالاخره هر تیمی یک روز بد داره و باید دید شرایط تیم المان تو اون لحظه چه جوری بوده ولی این غرور کاذبی که به ایران دست می ده اصلا به نفع تیم نیست.
۵
ویلی
چهارشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۶، ۱۳:۰۱
این رده سنی بهیچ وجه ملاک نیست به صورت ژنتیک اروپایی های سفید دیرتر از نژادهای دیگه به بلوغ میرسن برای همین رنگین پوست ها در سنین نوجوانی نسبت به همسن و سالاشون فیزیک و قوای بهتری دارن و کلاسشون بالاتره، به همین دلیل در این رده سنی اروپایی ها حرفی برای گفتن ندارن و امثال نیجریه (5 بار) عربستان، مکزیک، غنا قهرمان شدن و تیمایی مثل مالی بحرین و قطر و بورکینافاسو و عمان به نیمه نهایی رسیدن و در تیم های منتخب دوره های گذشته به ندرت اسم آشنایی به چشم میخوره...پس بهتره شلوغش نکنیم و واقع بین باشیم، اعضای این تیم اگه در چرخه معیوب فوتبال اگه از حاشیه و دلال و مدیرای دندون گرد جون سالم به در ببرن شاید فرجی بشه وگرنه خیلیا بودن که در پایه درخشیدن و بعد گم و گور شدن و یکی مثل طارمی تازه در 24 سالگی مطرح میشه...
علی
چهارشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۶، ۱۳:۳۷
تو چندتا خبر قبلی به حریف تیم بزرگسالان ایران گفته بود گینه، به حریف اینا هم گفتین توگو...یکم دقت کنین که اسم تیما رو چپه ننویسین، تحلیل پیشکش
جاهد
چهارشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۶، ۱۴:۰۵
بازی اول ایران با گینه بود نه توگو!
امید
چهارشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۶، ۱۴:۲۴
لطفا یک مطلب از تیم نوجوانان ما که چند دوره قبل هلند و چندتیمه دیگه متوقف کرد و به مرحله حذفی سعود کرد بزنید که چند بازیکن ان تیم الان در سطح اول فوتبال ایران حضور دارند،از ان تیم فکرکنمالان الان کاوه رضایی داریم و...؟؟؟؟
بهزاد
چهارشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۶، ۱۴:۴۱
گینه استاد نه توگو
در ثانی همینکه این نوجوونا به این مرحله از خودباوری رسیدن که در خودشون توانایی برد هر تیمی رو میبینن مطمئن باشید راه درست رو انتخاب خواهند کرد
البته اگر مثل همیشه در دام ژورنالیستهای واخورده و‌اسکوند بگیر و‌کفتار صفت نیافتند
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر