فهرست
المپیک بی مزه!
المپیک بی مزه!

المپیک بی مزه!

آی‌اسپورت- بیش از 6 ماه است که پیگیر واگذاری میزبانی بازیهای المپیک و پارالمپیک 2024، هستم. زمانی که پیگیری ها را آغاز کردم سه شهر بوداپست، لس آنجلس و پاریس، برای رسیدن به این امتیاز فوق العاده سیاسی، اجتماعی و اقتصادی رقابت سرسختانه ای را با یکدیگر آغاز کرده بودند. در اولین نگاه تا حد زیادی مسجل بود که بوداپست توان رقابت با دو قدرت برتر را ندارد. این را نه کارشناسان ورزش بوداپست که مردم بوداپست بیشتر و زودتر از مدیران ورزشی‌شان درک کرده بودند و به همین دلیل بود که کمپین «نه به المپیک» را راه انداختند تا هزینه هایی که بایستی بخشی از آن صرف تجملات کاذب و عامه پسند شود، برای نوسازی، توسعه و گسترش زیرساختها، تغییر قوانین درمانی، توسعه حمل و نقل شهری، مسکن و بهداشت خرج کشور و مردمشان شود. کمپین نه به المپیک را جوانان بوداپست به راه انداختند و همین قشر نیز «نه» محکمی به آن گفتند تا علیرغم میل باطنی مسوولان ورزش مجارستان، که المپیک را امتیازی فراتر از ظرفیت مجارستان می دانستند و کم افتخاری برایشان نبود، این شهر اولین گزینه ای باشد که از دور خارج می شود.

شهرهای باقی مانده هر دو سابقه میزبانی المپیک را در تاریخ ورزش خود داشتند. پاریس در سالهای 1900 و 1924 میزبانی را تجربه کرده بود و لس آنجلس نیز سالهای 1932 و 1984. در حالی که بوداپست هنوز برای کناره گیری مردد بود و امید داشت تا مردم مجارستان با المپیک مخالفت نکنند، «توماس باخ» رییس آلمانی کمیته بین المللی المپیک خبر داد که بی‌میل نیست میزبانان دو دوره 2024 و 2028 را همزمان انتخاب کند. اما این کار خلاف اساسنامه IOC بود چرا که میزبان هر دوره از المپیک بایستی از 7 سال قبل مشخص شود. بدون تردید باخ نه فقط اساسنامه محل کارش را به خوبی می داند، بلکه این را هم می‌داند که از بند بند آن چگونه و چطور و چه مواقعی استفاده کند.

این اقدام باخ با واکنش منفی جمعی از اعضای کمیته بین المللی المپیک مواجه شد. جمعی که از قانون شکنی مرد آلمانی متعجب شده بود. اما به نظر می رسید این اقدام باخ برای به دست آوردن دل دو رقیب باقی مانده است. از سوی دیگر این اقدام باخ شانس میزبانی از دیگر شهرها را نیز برای بازیهای 2028 می گرفت. با این حال هیچ کشوری نیز ابزار تمایل نکرد که خواهان میزبانی 2028 است. اما وی با لبخندهایی که کمتر از یک آلمانی انتظار می رود خواسته اش را پیش برد. لس آنجلس با مشکلی به نام «دونالد ترامپ» و قوانین عجیب و غریب اش روبرو شد. مسلمانان 7 کشور برای ورود به خاک آمریکا با محدودیت هایی روبرو شدند. این تصمیم ترامپ را بارها قضات این کشور «وتو» کردند و اعضای IOC هم مدعی شدند که «جنبش المپیک» از هر گونه سیاسی بازی و خط و مشی های سیاسیون به دور است. - هر چند که از در و دیوار این نهاد بین المللی، سیاسی بازی و رفتارهای سیاسی می بارد، - اما منشور المپیک فرقی بین مسلمان و غیرمسمان قائل نیست. «سنگ بزرگ» همین جا بود که جلوی پای لس آنجلس افتاد. از سوی دیگر آفتاب در فرانسه دمیده بود.

«امانوئل ماکرون» رییس جمهور جوانی روی کار آمد که از رفتارها و اندیشه های «پوپولیستی» دونالد ترامپ فاصله معناداری داشت. وی از همان روز نخست ریاست جمهوری اش با توماس باخ در تماس بود، روز جهانی المپیک روی ویلچر نشست و در جشن خیابانی المپیک بسکتبال بازی کرد، بارها با بهترین ادبیات و انتخاب واژه هایی که برازنده یک رییس جمهور است حمایتش را از پاریس اعلام کرد. کفه ترازو به نفع شهر مد و «فشن» سنگینی می کرد. آمریکایی‌ها هم تا حدی متوجه این موضوع شده بودند و تلویحی اعلام می کردند که اگر المپیک 2028 نیز به آنها برسد، زمان بیشتری برای ساخت یک المپیک «ماندگار» خواهند داشت. توماس باخ هم موازی با تلاش دو کاندیدا برای گرفتن میزبانی 2024، سعی در مجاب کردن دوستان آمریکایی اش داشت تا 2028 را به آنها واگذار کند. جلسات فوق العاده ای پشت درهای بسته که اخبار کمی از آن به بیرون درز می کرد، برگزار شد. از چهره های خندان طرفین هیچ تفسیری نمی شد.

انتخاب میزبان 2024 با هیجان به پیش می‌رفت. در نهایت سه طرف اعلام کردند که به یک توافق سه جانبه رسیده اند. «اریک گارستی» شهردار لس آنجلس که توانسته است برای دومین مرتبه با رای بالا شهردار لس آنجلس شود، روزهای گذشته با استفاده از ادبیاتی زیرکانه و طنازی های کلامی اعلام کرد که آنها به 11 سال آینده فکر می کنند. شب گذشته لس آنجلس انصراف داد. آن هم پیش از موعد مقرر. در جلسه 13 سپتامبر که در لیما پایتخت پرو برگزار خواهد شد، قرار است میزبان بازیهای 2024 معرفی شود. جلسه ای فاقد هیجان و جذابیت. یک جلسه تشریفاتی که طبق قانون «فقط» بایستی برگزار شود. حتی میزبان چهار سال بعد از آن هم مشخص شده. مثل این است که از قبل بدانیم قهرمان جام جهانی روسیاه 2018 و قطر 2022 چه تیم هایی هستند. پاریس پس از 100 سال بار دیگر میزبانی را تجربه می کند. در سده ای که گذشت دنیا و ورزش دستخوش تغییرات اساسی و بنیادی شده اند. پاریس به خوبی با مخاطرات میزبانی که به دنبال آن بود آشناست. کشوری که امنیت داخلی‌اش هر از گاهی قربانی می‌گیرد بزرگترین دل نگرانی‌اش تروریسم است. آیا المپیک 2024 لقمه چرب و نرمی برای تروریست های افراطی است که چشم هایشان را بسته‌اند و مطالبه ای به جزء جان انسانها ندارند؟ یا تا 7 سال آینده جهان آنقدر متحد می شود که تروریسم تبدیل به واژه ای مختص ادبیات سیاسی می‌شود؟

۵ ۱  
آی اسپورت
2017-08-01 14:01:00
نظر دهید
۱ نظر
ربات نیستم حضرت عباسی
سه شنبه ۱۰ مرداد ۱۳۹۶، ۱۷:۴۳
سهوا یا عمدا ؛ روسیاه رو خوب اومدین .
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر