فهرست
خودکرده را تدبیر نیست
خودکرده را تدبیر نیست

خودکرده را تدبیر نیست

آی‌اسپورت- فوتبال یک ورزش است؛ یک مسابقه. در ایران اما فوتبال هم جور دیگریست. به مصاحبه بعد از بازی علیرضا بیرانوند، به پست اینستاگرام علیرضا جهانبخش و بقیه فوتبالیست‌هایمان نگاه کنید. صدای مشترک حنجره بچه‌هایمان یکی است: «شرمنده مردم شدیم». نه اینکه عذرخواهی کردن بابت شکست با یک اشتباه، کار بد و نادرستی باشد؛ اما بچه‌های ما، بیش از تلاش برای فرار از «شکست در زمین فوتبال»، سعی می‌کنند از «عواقب شکست» فرار کنند. تصور می‌کنم ملی‌پوشانِ [بسیاری‌شان] شایسته ما، بیش از اینکه از «باختن یک مسابقه» متنفر باشند، از «آنچه قرار است پس از این باخت به سرشان بیاید» بیزار بودند و نه فقط به ژاپن، که به هیولای «اگر ببازیم چه می‌شود؟» باختند. 

این هیولای مهارناپذیری که موفق شد خط دفاعی ما که در جام جهانی استحکامش اثبات شده بود را دور بزند و دروازه‌ای که پنالتی کریستیاتو رونالدو نتوانسته بود قفلش بشکند را باز کند، خودمان ساختیم. ما «زمین مسابقه» را از «زمین فوتبال» به جامعه، سیاست، اقتصاد، معضلات اجتماعی و... تعمیم و گسترش دادیم و هرگز کسی، چنین فجیع به کشتن خود برنخواسته بود که ما به نسل خوبی از فوتبالمان نشستیم. ما هزینه شکست و حذف (حتی در فینال) را چنان بالا بردیم که فشار ترس از قهرمان نشدن، توییت‌هایی که مردم خواهند نوشت، پست‌ها و استوری‌هایی که برایشان نوشته‌ خواهد شد، شانه‌های بازیکنانمان را خرد کرده بود. صحنه معروف اولین گلی که در تورنومنت دریافت کردیم فوران آتش‌فشان خشم، ترس، اضطراب و احتیاط بازیکنان ما بود. صدای استمداد جوانانی بود که فریاد می‌زدند: «ما خطایی نکرده‌ایم! ما کارمان را درست انجام داده‌ایم! ما مقصر نیستیم...».

اما چرا اینگونه شد؟

هر مربی خوبی، برای تاثیر روی روان بازیکنانش و تهییج آن‌ها به جنگندگی، از خودگذشتگی و تلاش بیشتر، روشی انتخاب می‌کند و شاید به تعداد مربیان جهان، روش‌های مختلفی برای این کار وجود دارد. کیروش هم روش خودش را دارد؛ القای حس تنهایی و بی‌پناهی به بازیکنان. اینکه ما (تیم ملی)، کسی را نداریم. فقط خودمانیم و خودمان باید در کنار هم، به داد خودمان برسیم. همه علیه ما هستند و ما باید دستمان را روی زانویمان بگذاریم و بلند شویم. 

چگالی «ما» را در این چند سطر می‌بینید؟ این همان چاقوی دو لبه‌‌ایست که در ۱۸۰ دقیقه مقابل عراق در جام ملت‌های ۲۰۱۵ به بازی برمان گرداند و در جام ملت‌های ۲۰۱۹، به جان خودمان افتاد. دنیای کیروش و تیم تحت هدایت او، به دو دسته «ما» و «دیگران» تقسیم می‌شود. مایی که تیم ملی است و دیگرانی که همه‌اند؛ مردم، وزارت‌خانه، فدراسیون، دولت، فیفا، ای‌اف‌سی، رقبا و... 

این روش سبب می‌شود تا تیم کیروش احساس ایزوله بودن کند. وقتی پیش می‌افتاد، وقتی که می‌برد همه‌چیز خوب است اما هم‌زمان، هزینه شکست و ناکامی آنقدر بالاست که وقتی در پنجاه‌و‌پنجمین دقیقه بازی، گل نخست را دریافت می‌کنیم، بازیکنان بیش از اینکه به این بیاندیشند که ۳۵ دقیقه زمان برای جبران گل خورده و برگشت به بازی زمان دارند، یعنی چیزی در حدود ۴۰ درصد زمان بازی برای جبران باقی مانده است؛ به این فکر می‌کنند که تنها ۳۵ دقیقه دیگر، مورد تاخت‌وتاز همه آن دیگران قرار خواهند گرفت؛ آن «دیگران» که خودمان با دست‌های خودمان ساخته‌ایم. 

بازی با ژاپن تمام شد و احتمالا دوران کیروش در تیم ملی ایران هم. به رسم تمام تورنومنت‌های ۴۰ سال گذشته، ایران مغموم و مغبون شده است اما هوادارن فوتبال، به دو دسته تقسیم شده‌اند: کسانی که دلشان خنک شده است که «ما از قبل گفته بودیم. دیدید همان شد؟» و عده دیگری که غمگین از حذف و ناکامی تیم ملی اند. 

بیایید کمی به عقب برگردیم. ما احتمالا تنها تیم حاضر در جام جهانی بودیم که لباس‌هایمان را خریدیم؛ یعنی مثل تیم یک مدرسه فوتبال، به یک فروشگاه لباس ورزشی مراجعه کردیم، از کاتالوگ آن‌ها یک طرح از-پیش-آماده را انتخاب کردیم و چند دست لباس نو برای حضور در یک فستیوال بزرگ به‌نام «جام جهانی ۲۰۱۸» تهیه کردیم تا تن پسرانمان کنیم. حتی برای همین کار هم محدودیت‌هایی داشتیم، مثلا بعضی کمپانی‌های بزرگ به‌دلیل روابط سیاسی مخدوش با ایران، حاضر به چنین معامله‌ای با فدراسیون فوتبال نبودند و فدراسیون هم متقابلا تمایلی به این کار نداشت. برای صعود به جام جهانی پاداشی از طرف فیفا به فوتبال ایران تعلق گرفت، درست مثل پاداش پیروزی‌های نماینده‌های کشورمان در لیگ قهرمانان آسیا و حضور یکی از نمایندگانمان در فینال لیگ قهرمانان آسیا؛ اما آیا تحریم‌ها اجازه دادند که این پول به فوتبال ایران تزریق شود؟ چند کشور را در دنیا سراغ دارید که با معضلاتی چنین سخیف و احمقانه دست‌وپنجه نرم کند؟ ما با مشکلاتی مواجهیم که تقریبا در هیچ‌جای جهان رایج نیستند. ما باید باور کنیم که در جایی دیگری هم دارد. آینه چون روی تو بنمود راست، خود شکن! آیینه شکستن خطاست؛ کی‌روش همان آینه است

روزی که کی‌روش به ایران آمد، تا سال‌ها هرگز در مورد وزیر، رئیس فدراسیون، مربیان باشگاهی و... سخن نمی‌گفت. در سال‌های نخست، مرخصی‌هایش اینقدر به چشم نمی‌آمد و برای برند لباس تیم ملی تصمیم نمی‌گرفت. ما چه پیامی به کیروش مخابره کردیم که او دانست که قالب‌های ثابتی برای امتیازگیزی در ایران وجود دارند؟ مسیر را چگونه با کیروش پیمودیم که یک روز گفت: «از وقتی مقام معظم رهبری از ما تشکر(حمایت) کرد، حمایت‌های دولت(وزیر) قطع شد». این نوع سخنان آشناست؛ جملاتی شبیه به آنچه در جلسات رأی اعتماد وزیران، مصاحبه مدیران برکنارشده و مناظرات انتخاباتی می‌شنویم. یک الگوی همیشه برنده: «اسمی از شخص اول کشور در حرف‌هایت بیاور، وانمود کن که در سمت او ایستاده‌ای و امتیاز بگیر» 

این الگو را کی‌روش در هیچ کتابی نخوانده است. این قانون را در هیچ دفترچه راهنمایی به او نمی‌آموزند؛ این قانون نانوشته‌ایست که او با حضور در ایران و با تماشای رفتار مردم همین کشور فرا گرفته است؛ مثل فرزندی که از رفتار پدر و مادرش یاد می‌گیرد. اما اکنون ما توقع داریم که کیروش، طوری رفتار کند که ما می‌پسندیم، نه آن طوری که خودمان واقعا هستیم. 

ما باید بپذریم که مشکل اصلی ما کارلوس کی روش، برانکو، شفر یا هر مربی دیگری نیست. مشکل، خود ماییم؛ ما که وقتی بازیکن باشگاه محبوبمان به تیم ملی دعوت نمی‌شود، از فحاشی به وزیر، فدراسیون‌نشین‌ها و کادر فنی کم نمی‌گذاریم و بلافاصله تا کیروش موضع جدیدی در برابر مربی رقیب سنتی‌مان می‌گیرد، طرفدارش می‌شویم. مایی که حتی در حمایت از تیم ملی کشورمان هم از قاعده «دشمنِ دشمنِ ما، دوست ماست» پیروی می‌کنیم. این تیم ملیِ از هم گسیخته، این کیروش ترمزبریده، این بازیکنان همیشه معترض به داور و مردم، و حتی آن انگش سبابه‌ای که بازیکنمان خطاب به ما مقابل بینی‌اش می‌گیرد، دست‌پخت خودمان است. خودمان که آداب، اصول، رسم و حدود هوادار بودن، موافق بودن، دشمن بودن، مخالف بودن، حامی بودن و... را نیاموخته‌ایم و نمی‌خواهیم که بیاموزیم.
سخن آخر: کاش مربی‌های معروف را نیاورند! 

کی‌روش برود چه می‌شود؟ نرود چه؟ چه چیز تغییر می‌کند؟ پاسخ واضح است: تقریبا هیچ! 

هر کس جای او بیاید، یا مثل او از توانایی‌های فنی و تجربه و دانشش مطمئن است؛ یا بیشتر اهل معامله است و به توانایی و درایت خودش شک دارد. اگر حالت اول باشد، آن مربی هم اصول و خواسته‌هایش را به فدراسیون بی‌عزت نفس، کم‌سواد و غیر به‌روز ما دیکته می‌کند و فدراسیونی که از پاک‌دستی، خیرخواهی، توانایی و... خود شک دارد به آن مربی جایگزین، همین امتیازات و بلکه بیشتر را خواهد داد و یک زیاده‌خواه دیگر بر گرده این فدراسیون و وزارت‌خانه بی‌تدبیر سوار می‌شود. از سوی دیگر نیز مردمی که فرهنگ دوستی، دشمنی، موافقت و مخالفتشان چنین است، دوباره مهره‌های یک بازی دو-سر باخت و کاتالیزور این واکنش‌ها خواهند شد. و اگر هر شکلی غیر از این حالت باشد هم که همان داستان همیشگی فوتبال ایران خواهد بود که کیروش چند سال اول حضورش در ایران، سعی کرد خلاف آن جریان حرکت کند و در نهایت دید که به نفعش نیست و نمی‌شود.

کی‌روش برود یا بماند، هیچ چیز تغییر نمی‌کند، پس کاش چهره‌های محبوبمان را نیاورند. حتی تصور اینکه یک چهره محبوب دیگر مثل کی‌روش را اینقدر از چم ما بیاندازند هم آزاردهنده است. کسی فکر می‌کرد که دستیار خوش‌نام فرگوسن را به این روز بیاندازیم؟ نه! این کار را با زیدان، ونگر، کلینزمن و... نکنید. با آمدن این چهره‌ها هیچ‌چیز عوض نمی‌شود جز چهره آن‌ها! با رفتن و آمدن هیچ‌کسی، فوتبال ما تغییر نمی‌کند، چون بار کج اگر به منزل برسد، دیگر سنگ روی سنگ بند نمی‌شود. ما باید تغییر کنیم؛ همه‌مان!

توضیح آی‌اسپورت: این یادداشت پیش از عقد قرارداد رسمی کی‌روش در کلمبیا نوشته شده است.

۱۹ ۱۴  
آی اسپورت
2019-02-08 13:55:00
نظر دهید

۱۴ نظر
فرزاد مهریار
جمعه ۱۹ بهمن ۱۳۹۷، ۱۴:۱۲
این متن را بخوانید قبل از آنکه «گاو گنج چاله دهان» را باز کنید و لجن پراکنی کنید و. تمام من در نقد کارلوس کی‌روش همین بود . و درست به همین دلیل مخالف ادامه حضور این مربی تأثیر گذار در ایران هستم .
۷ ۲
.
جمعه ۱۹ بهمن ۱۳۹۷، ۱۸:۰۶
امثال تو اول خراب میکنن بعد دنبال درست کردن هستند.کیروش بد عالم.دیدی که با احترام رفت کلمبیا و قراین نشان از تو دهنی محکمی بود به حضرات.خوب کیروش رفت تکلیف این تیم چیه؟کو مربی تراز اول؟!.هر مربی خوبی بخواد بیاد اول یه زنگ به کیروش میزنه و اون هم که بقول شما با چم وخم ما اشناست و سیر تا پیاز میزاره کف دستش.ما نباید به این سادگی کیروش را از دست میدادیم.باید با یه برنامه درست ازش کار میکشیدیم چون خودش هم بی میل نبود.حالا کی ضرر کرد ما یا او؟.این سناریو تازه شروع شده و هدف بعدی پرسپولیس هست.خودت میدونی که کدوم تیم ها بخاطر کدوم اشخاص دارن زمینه نابودی پرسپولیس هم میچینن.فقط صبر
۷
فرزاد مهریار
شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۷، ۰۱:۰۴
مطمئنی من خراب کردم ؟ مطمئنی از مدتها پیش قرار بر نابودی بقیه به نام تسویه حساب با دشمن نبود؟
فرض کنیم کارلوس کی‌روش می‌ماند . آیا با دو قطبی ای که درست شده بود ، اصلا فوتبالی برجا می‌ماند؟ می‌دانی امسال بر سر این دو قطبی کاذب ، این مردم عصبانی و در هم شکسته چهار نفر جان باختند؟ نه آقای برادر ، این قافله از قافله سالار خراب است
۵
حمید
جمعه ۱۹ بهمن ۱۳۹۷، ۱۶:۰۵
حمید شنبه ۲۶ خرداد ۱۳۹۷، ۰۳:۴۳
(این کامنت رو بعد از برد مراکش گذاشتم)
http://isport.ir/fa/content/92b5e13a


"هر کدوم از جناح ها، چپ یا راست، قدیم یا جدید باور داشتن که دیگری نه گروه مخالف بلکه دشمن اسپانیاست" (نقل از مستند تاریخ هنر به روایت سایمون شاما- قسمت 7، پیکاسو)

و البته پیکاسو هم واقعیت فوق رو بخوبی دیده بود. پس وقتی نیمی از کشورشون دست در دست نیروی هوایی آلمان نازی دادن تا شهر کوچک گرنیکا در ایالت باسک رو بمبارن کنند خیلی هم تعجب نکرد. اما تا دلتون بخواد تحت تاثیر قرار گرفت. گرنیکا به هیچ وجه هدف نظامی محسوب نمیشد و اهمیتی چندانی هم نداشت. اما دقیقا به همین خاطر انتخاب شد. چون فرانکو قصد داشت صبوعیت خودشو به رخ بکشه. در بمباران گرنیکا این پیام نهفته بود: این کاریه که می تونیم بکنیم و این کاریه که می کنیم!!
پیکاسو بعد از بمباران گرنیکا مهم ترین نقاشی خودش رو به همین اسم برای پاویون پاریس در 1937 می کشه. نقاشی در ابتدا با استقبال کمی مواجه میشه. اما همه اتفاقات بعد از اون ماجرا روز به روز به نقاشی پیکاسو ارزش بیشتری میده. تا جایی که گرنیکا به عقیده بسیاری تبدیل میشه به بزرگترین اثر هنری قرن بیستم. چون کافی بود فقط 2 سال بگذره تا برسیم به آخر الزمان 1939 و پیکاسو همه اون چیزی رو که طی سال های بعد قرار بود اتفاق بیافته قبلا نقاشی کرده بود.

اگه تا حالا حوصله خوندن مطلب رو داشتین حتما حدس زدین منظورم چیه. اما محض احتیاط براتون توضیح میدم.
بعد از بازی واقعا خوشحال بودم. واقعا خوشحال. کلی دست و جیغ و هورا کشیده بودم و روز رویایی رو داشتم. تا اینکه در آی اسپورت با این جملات مواجه شدم:

"آنها که تیم‌ملی‌ام را فروخته بودند و .... آرزوی شکست اش را داشتند ..."
تیم ملی ام؟ خب پس لابد این دیگه تیم ملی دیگران نیست!!! خجالت نشکید! راحت باشید و خیلی رک رو راست دیگران رو دشمن خودتون خطاب کنید. درست مثل زمانی که گروهای مخالف در اسپانیا هم دیگه رو نه به عنوان رقیب بلکه دشمن اسپانیا می شناختن. کاش اون مستند رو ندیده بودم و کاش اون جمله رو نشینده بود ولی حالا که شنیدم این ادبیات من رو یاد همون جمله ای که در ابتدای متن نقل قول کردم انداخت. و بعدش یاد گرنیکا.
ببخشید ولی از من انتظار نداشته باشین که بازم خوشحال باشم. می دونین چرا؟ چون توی گرنیکا هیچ چیز امیدوار کننده ای نیست؛ کودکان مرده، زن های در حال ضجه زدن، جنگنجوی مرده و یک چشم شیطانی که بالای سر همه اینهاست.
یه نگاه به وضع نویسندگانمون بندازین که به صورت بیمارگونه ای اجازه شادی به کسی دیگه ای غیر از خودشون رو نمیدن، به وضع مربی مون که حتی بعد از این برد تاریخی نمی تونه بی خیال تیکه انداختن به کاپیتان سابق خودش بشه (کیروش امروز گفت که سوپرمن مال کارتون هاست)، به وضع هوادارانمون که اون قدر ذهن مسمومی دارن که یک اظهار نظر ساده در مورد این که امروز خوش شانس بودیم رو تعبیر به آرزوی شکست تیم ملی کردن. یه نگاه به همه اینها بندازین و و لطفا به من بگین چرا نباید یاد گرنیکا بیافتم.
۲ ۱
فرزاد مهریار
شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۷، ۰۱:۰۸
دقیقاً منطق فاشیستی باندی که اطراف سرمربی تیم ملی بود ، دستکمی از رفتار ژنرال فرانکو نداشت . اونها ویران کنندگان شادی و امید و صلح و آرامش بودند . به همین دلیل است که من به جد خواهان نابودی تک تک اعضای آن باند یعنی پوریا طباطبایی ، شقایق اشک ریز ، ساسان آقایی ، محمد زارعی و بقیه اذنابشان هستم
۳
kaveh 6&4
جمعه ۱۹ بهمن ۱۳۹۷، ۱۶:۱۷
عالی نوشتید جناب فریعقوبی، بسیار عالی!
۲
پرسپولیس واقعی
جمعه ۱۹ بهمن ۱۳۹۷، ۱۶:۵۲
سال نود دو وقتی به ژاپن باختیم و حذف شدیم با علی پروین ، شروع کردیم به دعوا با حریف و زدن اونها و ادامه اش محرومیت بازیکنان....

نگاه کنید ، کدام بازی مهم را باختیم ولی دعوا نکردیم ، پرسپولیس استقلال و سپاهاندو..
پایان بازیهاشان هزارتا مامور هم نمی تونند سواشون کنند!

شاید دلیل همه شان ترس از هوادار باشد و به تنهایی تیم ملی هم ربطی ندارد .
این تنها بودن را تمام تیمهای ما دارند و موقع باخت خود را تنها می بینند.
۵
.
جمعه ۱۹ بهمن ۱۳۹۷، ۱۸:۰۶
.
خطاب به تمامی کارشناسان بعد از فاجعه
جمعه ۱۹ بهمن ۱۳۹۷، ۱۹:۴۱
یهعده دوباره شروعکرده اند مثنوی معنوی مینویست بصورت کلی نگاری با جملات کلی درست که البته هیچ منیجهازش در نمی اد. مثل اینها که میگن چکار کنیم رشد اقتصادی بره بالا و نقدینگی کم شه... میگن پیشرفت از راه تلاش و کوششحاصل میشود.

جمع کنید خزعبل نگاری رو .... این ما کیه؟ طرفدارهای پپذسپولیس هستن که که نمدونم به چه دلیلی توهم رقابت تیم ملی و تیم باشگاهی پیدا کردند و در حمایت از سرمربی کروات باشگاه داخلی در برابر مربی پرتغالی تیم ملی، فشار اوردن، توهین کردن، فحش دادند و هرکاری از دستشون بر اومد تا تیم ملی شکست بخوره .... خوب به خواسته شون رسیدند. پیروزند. کیروش‌ رفت ایران باخت .... ساده است.

البته دلالان و سیاسیون و صدا و سیما در ایجاد این فضا مقصر بودن و اصلا دوست داشتن ایجاد شهچونمنافعشون از فروش لباس و پکیج های طلایی تیم ملی قطع شده بود .... والسلام.

کرسیشعر اضافه تفت ندهید .... اینکه سرمربی تیم ملی درخواست امکانات برای تیم ملی بکنه (همون بیسیک امکاناتی که تمام دنیا دارن مثل لباس و زمین و کل هزینه اش برای کشوری در حد ایران هیچ ه حتی الان که تحریم هستین در قیاس با پول هایی که جاهای دبگه به گا میره) این زیاده خواهی نیست .... ایها الناس ای اهالی ببره: درخواست امکانات برای موفقیت تیم برای تیم خودتون ه ....
مریضت رو ببری دکتر گرون قیمت و بگی درمانش کن بگه تخت بیمارستان استرلیزه میخوان برای عمل و بعد بگی داری زیاده خواهی می کنه ما قبلا خودمون بغل طویله عمل می کردیم الان هم تو باید بغل طویله عمل کنی .... این اسمش زیاده خواهی نیست. اهالی ببره اسمش مقاوت در برابر استکبار نیست ... فراهم نکردن این امکانات خریت ه اهالی ... خریت. پولتون رو توی اب ریختین وقتی نمتونین تخت استرلیزه داشته باشین ولی برید پول به مربی بدید.

اینکه در اسکیل کشور ما میلیون دلاری پول به کیروش میدادیم ولی بیسیک امکانات که تمام کشورها دارن رو فراهم نکنیم و بگیم همین که هست خودت بساز ... اسمش والله بالله تالله خریت ه .... اسمش اینه خودمون خودمون رو زمین زدیم.
اینکه پول بدی کیروش بعد صدا سیما و رسانه و تمامی پیشکسوتان بکماه سعی کنن با کمک انواع و اقسام فشار روانی تیم رو تخریب کنند اسمش خریت ه .... والله خریت ه. (تا اثبات کنند کیروش هم شکست خورده) ....بخدا جاهای دیگه نمی کنن .... سرمربی ها اختلاف دارن به هم فحش و بد و بیراه خم میدهند ولی این تخریب ها و فشارهای درون ایران رو انجام نمی دهند.

به قران کسی توی دنیا از روی سکو وسط مسابقه بر نمی گرده به فوروارد تیم خودش فحش خوار مادر بده چون بابای بازیکن به سرمربی باشگاه مطبوعش کنتاکت داره .... اهالی ببره اسم اینها خریت ه.
با جه زبونی تو مغزتون میشه فرو کرد ....
به قران جای دیگه دنیا نمی کنن. بخدا شما یعکلمه در مورد انتقاد و فشار رسانه شمیدید.... انتقاد و فشار رسانه این نیست ه چون با توییت های مهاجمتیمملی حال نمی کنم فحش ننه بهش بدم تا اعصابشخورد شه و خراب کنه تا اخراج شه .... اسماین کار خریت ه . تیم میبازه و همه شکست می خوریم.

با چه زبونی کیشه اینها رو حالی شما کله خرها کرد...
نماینده موتورگازی های عاریایی هستم
جمعه ۱۹ بهمن ۱۳۹۷، ۲۰:۰۹
کیروش رفت ... تقارن زیبای دیو چو بیرون رود فرشته دراید رو با ایام میمون سالگرد چهل سالگی تبریک و تهنیت میگم

انشالله تعالی سه دهه دیگه خواهیم گشت تا بکی دویاره مثل همون قبلی با تمامی ویژگیهای بدش پیدا‌کنیم با ارزوی بازگشت به فوتبال دفاعی زمان کیروش...

به هر حال این «ما» مردمانی هستیم که بخاطر احساست، لجاجت، حسادت، عصبانیت حاضریم مادرمون رو هم بکشیم و خانه مان رو به اتش بکشیم و یک خریت رو هزار بار تکرار می کنیم و وقتی قشنگ درس گرفتیم و دردش رو با پوست و گوشت حس کردیم، همون خریت رو برای بار هزار و یکم هم تکرار می کنیم.
ولکام تو ایران ... سرزمین دلیران
فرزاد مهریار
شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۷، ۰۱:۱۶
قیاست کاملا منطقیه . اما کاش می فهمیدی که آن آقایی که چهل سال پیش رفت هم بذری که خودش کاشته بود درو کرد . از ۲۸ مرداد بگیر تا اعدام جوان شاعری که فقط میخواست در برابر ماشین سرکوب و شکنجه «نه» بگوید و سرکوب خشن شورشیان آرمانخواه. تا از دست دادن قشر متوسط جامعه که همواره حامی اش بودند . بله ، این اشتباهات سهمگین بود که باعث شد مردم از خیر توسعه گرایی اش بگذرند و اسیر دست کسانی شوند که امروز صریحا توسعه و رفاه اجتماعی را مخالف ایدئولوژی خود بدانند .
قرار نیست مردم در قبال اشتباهات سهمگین دیگران چک سفید امضاء کنند
۱
نماینده موتورگازی ها
شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۷، ۰۴:۱۹
چون مردم قرار نیست چک سفید امضا بدهند، در اعتراض شیشه ی خانه های خودشان را شکستند... خودزنی کردند، خودشان را بگا دادند .... بنازم به این ادراک و منطق.
بماند که اوضاع انچنان هم بد نبود، لااقل انقد نبود که ارزش این خلکسی ها را داشته باشه، کمینه بعدش خیلی بیشتر بگا رفته اند ولی خوشحالند .... یا اینکه نه، چون ده سال بالاترین رشدهای اقتصادی دنیا رو داشتن فراموششون شد و فکر کردن علی اباد هم شهر شده! بدبختی و فقر ده سال پیششون فراموششون شد ... خوشی زیر دل شون زد گفتن حالا که اینجور همه اش رو بگا بدیم بره.

در فوتبال هم برادر ده سال پیششون فراموششون شده .... فکر کردن علی اباد شهری ه واسه خودش.
ما که منتظریم این الماس ها و جواهرهای نتراشیده که کیروش مانع حضورشون درعرصه ی جهانی و بین المملی بودند بدرخشند. ببینیم از کیسه ی کدوم منتقدی تبکی تاکا و فوتبال هجومی ایرانی میاد بیرون. ما که به عمرمون ندیده ایم تا الان، ایشالا ایندگان بتونن ببینند، بخیل که نیستیم. کشرمون ه. مانع همه اینها کیروش رو دک کردیم دیگه، نه؟

والله بالله از خدامون ه اقا برانکو بازیکن برامون ترانسفر کنه به منچستر و بارسلون. الحمدالله مربی تیم ملی وجود نداره که مانع باشه و بازیکن لاغر بگیر چاق تحویل بده .... ریش و قیچی دست خودش ه. اگه ممکنه به ترنج قباتون برنمی خوره نمیشد جای این بازیکن نیم افلیج سی و سه ساله ی هموطنش یه دو تاایرونی جوون بزاره یک میلیون دلار هم بگا نده. وقتی از سرمربی تیم ملی انتظار استعداد یابی میره، از باشگاه انتظار ندارید احیانا؟

در انتها هم دیو چهل سال پیشی هم کیروش رفتند، مردمان علاقمند و منتقد خوشحال شدند .... مسئله تمامش همینه چقدر وقت تونستن ذوق زده باقی بمونند... این شق خریتش رو ما نمی توانیم در مخ شما هموطنان مغزکص فرو‌کنیم برادر معترض
۱
نماینده موتور گازی ها
شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۷، ۰۴:۱۶
.
...
شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۷، ۰۶:۴۱
در جواب حمید
وقتی تیم ملی من پرسپوایسه غایا بده که تیم ملی بسه تیم ملی من!
روراست باشید الان هم روراست باشید دیگه حاجی حاجی مکه !!!
الانه که سرر و کله اصحاب رسانه مجریان ورزشی و هنرمندان برای انتخاب مرد مورد وفاق تیم ملی پیدا بشه
مردی که باهاش قرارداد لباس بونجول ببندی بازیکن سفارش بدی
ساک کاپیتان را ببرند لباس بکبن بر زمین رئیس جمهور پیغام بده فلان بازیکن را بزتر فیکس رئیس فدراسیون پرواز کنه بره آلمان عذرخواهی کنه هاشمیان رغبت کنه بیاد بازی کنه صدا و سیما تند تند دیگه اشک نریزه همه همه خوشحال باشند چون دیگه سفره تیم ملی پهن شده و همه می تونند کیف کنند جز مردم!
این همه سال بقیه قهرمان می شدند مگه اینقدر جوگیر بودند که برای همه شاخ شونه بکشند چرا شما پرسپولیسی ها اینکارو کردید فکر می کنید بیفتید پایین اونوقت کسی به شما رحم می کنه
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر