فهرست
مسابقه‌ای که نواقص بارسلونا را عیان کرد
مسابقه‌ای که نواقص بارسلونا را عیان کرد

مسابقه‌ای که نواقص بارسلونا را عیان کرد

آی اسپورت - با توجه به نحوه شروع دو تیم رئال مادرید و بارسلونا در فصل جاری رقابت‌های لالیگا، برخی در این خصوص نگرانی‌های بسیار عمیقی داشتند که بدترین ال‌کلاسیکو سال‌های اخیر را شاهد باشیم. مسابقه‌ای که هر دو تیم فاقد نظم و اعتماد به نفس لازم به نظر می‌رسیدند و این ذهنیت ایجاد شده بود که در این جدال معروف و این دربی تاریخی، زیبایی‌های سابق را نبینیم اما آن چه در مستطیل سبز رخ داد حتی ذره‌ای با پیش‌بینی‌ها تطابق نداشت! بله؛ کیفیت بازی فوق‌العاده و استثنایی نبود، حتی این جدال درباره ساختار دو تیم هم نتیجه‌گیری دقیقی را ارائه نمی‌کرد اما بدون شک مسابقه‌ای بسیار جذاب و سرگرم‌کننده‌ای بود.

رئال مادرید هفته را پس از دو شکست بد، دور از انتظار و البته بسیار ناامیدکننده برابر کادیز و شاختارِ «کرونا زده» شروع کرد اما با برتری حساس و تحسین‌برانگیز در ال‌کلاسیکو به پایان برد و به صدر جدول لالیگا بازگشت. اگر این گونه تصور کنیم که همه چیز در «سانتیاگو برنابئو» ایده‌آل و جایگاه «زین‌الدین زیدان» به طور کامل امن است، در اشتباهی بزرگ به سر می‌بریم. با این حال رئال مادرید می‌تواند خود را قانع کند که با وجود تمام مشکلات موجود، در شرایطی به مراتب بهتر از بارسلونا قرار دارد و بلوگرانا در مشکلاتی بیشتر و عمیق‌تر در حال دست‌وپا زدن است.

لحظاتی از بازی را می‌توانیم به خیالی آسوده «استثنایی» توصیف کنیم اما مشکل اینجا بود که این لحظات تداوم زیادی نداشت. زمانی نه چندان دور، این دیدار تقابل دو باشگاه برتر جهان به حساب می‌آمد اما گویی از آن دوران، سال‌ها و مدت‌های زیادی گذشته. در خط هافبک دو تیم با یک فضای عجیب و ناآشنا مواجه بودیم؛ جایی که هر دو باشگاه در کمربند میانی‌شان دچار ناهمواری غیرمرسومی بودند. به عنوان مثال «سرخیو بوسکتس» که زمانی بازیکنی به نظر می‌رسید که هرگز توپ را از دست نمی‌دهد، مورد هدف مادریدی‌ها قرار گرفت و در اکثر مواقع تسلیم می‌شد. «فیلیپه کوتینیو» هم که شروع خوبی در فصل داشت، در این بازی باز هم خودش را گم کرد تا نبود «لوئیس سوارس» بیش از پیش احساس شود.

اما نگران‌کننده‌تر از هر تقیصه دیگری، این خستگی موجود در ساق بازیکن‌های بارسا بود که ذهن دوست‌داران این تیم را به خود مشغول کرد. برای درک بهتر این موضوع یک بار دیگر به گل سوم سفیدپوشان پایتخت نگاه کنید؛ جایی که «لوکا مودریچ» تور دروازه کاتالان‌ها را به لرزه درآورد و این کار را به راحتی و با عبور از «نتو» به انجام رساند. عجیب‌تر این که حتی پیش از این گل نیز شاگردان زیزو فرصت‌های دیگری نیز برای گلزنی داشتند که در تمامی آن‌ها مادریدی‌ها به راحتی از سد حریف عبور می‌کردند. بهتر است بگوییم؛ اصلاً سدی وجود نداشت که قوهای سپید برای عبور از آن طرح و برنامه خاصی بچینند!

شاید در حال حاضر بیشترین جذابیت در تماشای جدال این دو تیم، تلاش وصف‌ناپذیرشان در راستای جوان‌سازی باشد. سرمربی فرانسوی مادریدی‌ها از زمان حضورش روی نیمکت رئال نگاه ویژه‌ای به جوانان داشته و میانگین سنی ترکیب اصلی را به طرز قابل توجهی کاهش داده است. در طرف دیگر هم «رونالد کومان» شیوه رادیکالی در پیش گرفته، چهره‌ای که حتی یکی از دلایل انتخابش توسط سران بارسلونا، علاقه او به استفاده از جوانان بود. در این مسابقه حساس هم دیدیم که او از «آنسو فاتی» و «پدری» هفده ساله در ترکیب ابتدایی بهره برد! این امر برای نخستین بار پس از سال 1947 در ترکیب ابتدایی بارسا در ال‌کلاسیکو رقم خورد. «سرجینیو دِست» نوزده ساله هم در سمت راست خط دفاعی بلوگرانا ایفای نقش کرد که در بین این سه نفر فاتی درخشید، «دِست» عملکردی معمولی را به نمایش گذاشت و «پدری» هم کمی سردرگم ظاهر شد.

نکته دیگری که در این مسابقه خودنمایی و توجهات را به خود جلب کرد، عدم حضور «آنتوان گریزمن» ستاره فرانسوی آبی‌اناری‌ها در ترکیب ابتدایی بود. همین مسئله نگاه کومان به او را به بی‌رحمانه‌ترین شکلِ ممکن به تصویر کشید. سرمربی جدید بلوگرانا حتی تا دقیقه 81 نیز تمایلی به استفاده از مهاجم فرانسوی خود نداشت و از این رو سخت بتوان برای ستاره سابق اتلتیکومادرید در نیوکمپ آینده‌ای درخشان و روزهایی خاطره‌انگیز را متصور شد.

حالا به گل نخست بازی که در دقیقه پنج به ثمر رسید یک بار دیگر بنگرید. گلی بسیار ساده و آکادمیک. جایی که دفاع بارسلونا به «کریم بنزما» و «فدریکو والورده» فضایی را هدیه داد که نباید. این موارد چیزی نیست که یک سرمربی بخواهد به بازیکنانش بیاموزد؛ این‌ها مواردی هستند که بازیکنان در چنین سطحی، همگی به خوبی از آن اطلاع دارند. این که اجرای چنین موارد ساده و پایه‌ای در زمین به مشکل می‌خورد، نیاز به واکاوی دارد. صحنه گل نخست را ادامه دهیم؛ پاس کریم یک پاسِ فوق‌العاده و ضربه والورده نیز بی‌نقص و عالی بود اما آیا این بهترین واکنشی بود که «نتو» می‌توانست به تصویر بکشد؟ لنگله و بوسکتس هم در مهار ستاره‌های مادریدی‌ها بسیار ضعیف عمل کردند و به همین سادگی تک‌تک‌شان به حریف فرصت دادند تا خیلی زود در نیوکمپ جشن پیروزی بر پا کنند.

البته بارسا در عرض سه دقیقه با فرار آلبا از کمند آفساید، توسط فاتی روی ارسال کوتاه مدافع چپ اسپانیایی به گل رسید تا فوتبال‌دوستان در بیست دقیقه ابتدایی مسابقه، شاهد جدالی جذاب و تماشایی باشند. جدالی که در عین حال هر دو مربی را نگران کرده بود. در دقایقی حتی هر دو تیم موقعیت‌های طلایی دیگری نیز به دست آوردند که با مهارهای خوب سنگربانان نتیجه تغییری نیافت. اما در ادامه همه چیز تغییر کرد؛ در ادامه دیگر خبر چندانی از موقیت‌سازی‌های پیاپی و متوالی نبود که این امر را می‌توان به خستگی هر دو تیم مربوط دانست.

در دقیقه 63 اما نتیجه بازی با پنالتی «سرخیو راموس» مشخص شد؛ جایی که VAR خودنمایی کرد و کشیدنِ پیراهن کاپیتان رئال توسط لنگله را پنالتی تشخیص داد. شاید راموس در این صحنه زرنگی نیز به خرج داد اما حقیقت این ا‌ست که در خطا بودن اقدام مدافع بارسا هیچ شک و شبهه‌ای وجود نداشت. ضمن این که این پنالتی یک بار دیگر عدم نظم و فقدانِ هوشمندی در خط دفاعی بارسلونا را به تصویر کشید.

پس از این گل، شاکله میزبان به طور کامل از هم پاشید؛ دیگر هیچ انرژی در وجود آبی‌اناری‌ها دیده نمی‌شد، انگیزه‌ای برای ادامه مبارزه وجود نداشت و حتی برنامه‌ای هم برای جبران نتیجه به چشم نمی‌آمد. کارت زردی که «لیونل مسی» به دلیل اعتراض به داور دریافت کرد نیز خود به خوبی گویای شرایط بارسا بود. پوست‌کلفتی کومان قطعاً از او یک مربی خوب و سرسخت می‌سازد و او به این خصیصه در هفته‌های آتی نیاز مبرمی خواهد داشت اما آیا این ماجرا به او برای حفظ شغلش نیز کمک خواهد کرد؟ باید منتظر ماند و دید.  

 

سازندگی

ترجمه: نوید صراف 

 

 

۱    
آی اسپورت
2020-10-27 15:15:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر