فهرست
در باب میکس صنعتی و سنتی در انتخابات
در باب میکس صنعتی و سنتی در انتخابات

در باب میکس صنعتی و سنتی در انتخابات

 1- در خیابان ایرانشهر، ساندویچی کوچکی قرار دارد که زرق و برق فست‌فودهای رسمی و خوش‌رنگ را ندارد اما همیشه سرش شلوغ است. کیفیت ساندویچ‌هایش خیلی بالا نیست اما همیشه سرش شلوغ است. جای راحتی برای غذاخوردن نیست اما همیشه شلوغ است. دلیلش این است که متنوع‌ترین منوی دنیا را در این رستوران می‌بینید. منهای یک سری ساندویچ‌های استاندارد و همیشگی مثل کالباس، همبرگر، سوسیس، بندری و... موفقیت این رستوران در میکس کردن سنتی‌ها و صنعتی‌هاست. شما در این ساندویچی می‌توانید درخواست کنید که «ساندویچ ماکارونی، لوبیا، مغز و سوسیس» را با «پنیر و قارچ» تقدیم شما کنند و آنها هم همین کار را انجام می‌دهند. در جای دیگر ایران اگر چنین سفارشی را بدهید امکان دارد با آمبولانس بیایند و شما را در معیت یکی از این کت‌های سفید که از پشت بسته می‌شود ببرند هواخوری ولی در این ساندویچی دوست‌داشتنی، همیشه حق با مشتری است و در نتیجه هر چه خواست هم خواست. صاحب‌حق است و باید انجام شود.

2- در انتخابات فدراسیون‌های ورزشی در ایران، مدتی است که سیاست میکس سنتی و صنعتی را در نظر گرفته‌اند. در سال‌های طلایی گذشته ما فقط یک منوی سنتی داشتیم. منویی که در آن، رییس فدراسیون صاف از سوی سازمان تربیت‌بدنی منصوب می‌شد و خلاص. یعنی در چنین منویی فقط دو غذا داشتیم. یا کوبیده یا جوجه. اگر به زبان خوش، کوبیده می‌خواستید که دمتان گرم وگرنه جوجه تمام شده!

این سیاست خوبی بود. درست مثل ازدواج‌های سنتی پدران و پدر‌بزرگ‌های ما که حتی تا بعد از ازدواج هم اصلاً طرفشان را نمی‌دیدند. انصافاً گاهی‌وقت‌ها میزان آشنایی رییس سازمان با رییس فدراسیون در همین حد بود. یعنی رییس سازمان هم نمی‌دانست دقیقاً دارد زیرحکم چه کسی را امضا می‌کند. همین که معاونانش می‌گفتند: «آدم خوبی است» کفایت می‌کرد.

به تدریج اوضاع تغییر کرد. با دموکراتیک شدن اوضاع فدراسیون‌ها و با فشار کنفدراسیون‌های بین‌المللی، قصه به سمت انتخابات رفت. انتخاباتی که نیاز به آدم‌های کاربلدی داشت، رأی مطلوب را «در بیاورند». این‌بار منو داشت کمی پیچیده‌تر می‌شد. به‌تدریج غیر از کوبیده و جوجه، سر و کله خورشت و میکس هم به منو اضافه شد هرچند سفارش همیشه یکی بود. کوبیده 30سال مانده! مجامع تشکیل می‌شدند تا انتخابات صورت بگیرد. این انتخابات هم قرار بود به نتیجه‌ای ختم شود که میل مبارک رییس سازمان تربیت‌بدنی باشد. صحبت بر سر «کوبیده‌هایی» بود که باید ورزش ایران را اداره می‌کردند! یکجا کوبیده خالی رأی می‌آورد و جای دیگر کوبیده با نان اضافه و تازه کوبیده سطانی، کوبیده وزیری، کوبیده همایونی، کوبیده بدون گوجه، کوبیده با پیاز و همچنین کوبیده یخچالی هم بودند که نامشان از صندوق‌ها بیرون می‌آمد. معدود فدراسیون‌های بی‌پول و بدون بازتابی هم بودند که تک‌و‌تک به قورمه‌سبزی‌ها می‌رسید یا به قیمه بادمجان‌ها.

3- قصه روزگار مدرن اما این‌گونه نیست. حالا دوران شفافیت بین‌المللی در انتخابات ورزشی است و نمایندگان مجامع بالادست بین‌المللی هم برای نشستن سر این سفره، یک توک پا تا تهران می‌آیند. ضرورت چنین دورانی این است که سنتی و صنعتی را با هم مخلوط کنیم و منوی جدیدی ارائه بدهیم. در دوران جدید که پیچیدگی قدرت و غیر یکپارچگی ساختار آن، به ورزش هم سرایت کرده، دیگر منوها فراتر از میل صاحب رستوران‌اند. این می‌شود که یکی می‌آید داخل رستوران وزارت ورزش و 40 - هیچ که رأی می‌آورد هیچ، غذا را از هم بیرون سفارش می‌دهد و خیالش هم راحت است که کسی کاری به کارش ندارد. این‌گونه هم می‌شود که یک نفر دیگر هم 46 به 20 بازی را می‌برد و خیالش راحت است که با صاحب رستوران هماهنگ است.

4- میکس سنتی و صنعتی همیشه هم بد نیست. دست‌کم، مشتریان آن ساندویچی معروف خیابان ایرانشهر و مسوولان ورزش ایران که این‌گونه فکر می‌کنند. نظر شما چیست؟

 

صبح نو

 

 

۴ ۱  
آی اسپورت
2017-12-23 15:58:00
نظر دهید

۱ نظر
ملانصرالدین
يكشنبه ۳ دی ۱۳۹۶، ۰۷:۴۹
توروخدا کسی فهمید این چی گفت؟!
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر