فهرست
روایت یک اتفاق فراموش‌شده؛ آنفیلد خانه منچستر!
روایت یک اتفاق فراموش‌شده؛ آنفیلد خانه منچستر!

روایت یک اتفاق فراموش‌شده؛ آنفیلد خانه منچستر!

آی اسپورت - در بیستم آگوست ۱۹۷۱ آرسنال که پیشتر در فینال جام حذفی تیم بیل شنکلی را شکست داده بود، گام به آنفیلد گذاشت اما تیم صاحب خانه لیورپول نبود، بلکه منچستریونایتد بود. با ورق زدن صفحه‌های کتاب تاریخ فوتبال به آن روز می‌رسیم. روزی که واقعا اتفاق افتاد. در دهه هشتاد از قرن نوزدهم آنفیلد خانه تافی‌ها بود اما بزرگ‌ترین دشمن دهه‌های گذشته آنفیلدنشینان، یک بار آن را خانه صدا کرد.

پس از هجوم هولیگان‌ها به اولدترافورد (اتفاقی که پیش و پس از آن هم رخ داد) شیاطین سرخ از انجام دو بازی خانگی در تئاتر رویاها محروم شده بودند. آنها دو انتخاب داشتند؛ آنفیلد و ویکتوریا گراند استادیوم قدیمی استوک. انتخاب آنها آنفیلد بود اما آنقدر این داستان فراموش شده که شاید حتی اعضای تیمی که ۳-۱ آرسنال را شکست دادند، آن را فراموش کرده باشند.

هواداران یک نیمه اول بی‌حال  را در شرایطی شاهد بودند که تیم یونایتد در پی پیدا کردن خود با حضور مارک اوفارل سرمربی جدید (مربی آینده تیم ملی ایران) پس از استعفای مت بازبی در ژوئن ۱۹۷۱ بود. بازی به همین شکل پیش می‌رفت که فرانک مک لینتاک (مدافع آرسنال بین سال‌های ۶۳ تا ۷۴) دروازه را باز کرد. اما تیم اوفارل با درخشش جرج بست در نیمه دوم به بازی برگشت. او دروازه دروازه‌بان آنها باب ویلسون را روی پاس آلن گاولینگ (مهاجم یونایتد بین سال‌های ۶۶ تا ۷۲) باز کرد. شادی هواداران یونایتد در آنفیلد به عنوان هواداران تیم صاحب خانه؛ اتفاق نادری است، درست است؟ در شرایطی که بست دیگر زنده نیست، به سراغ گاولینگ رفتیم.

یادم نیست. با چه تیمی بازی داشتیم؟ یادش انداختم که آن تیم آرسنال بود. یونایتد در آنفیلد به عنوان استادیوم خانگی بازی کرد؟ بیخیال! او این‌ها را در شرایطی گفت که واقعا مطمئن بود این اتفاق رخ نداده است. اما تصویرهای آرشیو گاردین در آگوست ۷۱ نشان می‌دهد که او چطور در کنار ویلسون در حال شادی کردن مقابل جایگاه آنفیلد رود اند است.

آیا دیوید سدلر یادش است؟ او به عنوان رهبر در دفاع یونایتد حضور داشت. من بازی کردم؟ یادم نیست. شاید الکس (استپنی؛ دروازه‌بان وفادار یونایتد) یادش باشد. او حافظه بهتری دارد. استپنی توپی را از جرج آرمسترانگ وینگر ریزنقش حریف در نیمه دوم مقابل «کاپ» گرفت تا بازی ۱-۱ باقی بماند. او تنها دروازه‌بان تاریخ یونایتد است که از حمایت کامل در آنفیلد برخوردار بود. به شکلی مبهم یادم هست که باید دو بازی را خارج از اولدترافورد انجام می‌دادیم اما بازی‌ها را یادم نیست. او چهارصد بازی برای یونایتد انجام داده. احتمالا باید توطئه‌ای برای پنهان کردن آن بازی وجود داشته باشد! فکر می‌کردم که تنها یک بار (دسامبر ۶۹) در آنفیلد پیروز شده بودم. حالا می‌توانم بگویم که دو بار آنجا پیروز شده ام. تنها دیداری که یادم است خارج از خانه بازی کردیم بازی با پلیموث (پس از جنجال هواداران یونایتد در فرانسه پس از تساوی ۱-۱ مقابل سنت‌اتین در سال ۷۷) است.

بابی چارلتون گل دوم را روی یک ضربه آزاد به ثمر رساند. برایان کید مربی فعلی باشگاه سیتی، گل سوم را به ثمر رساند و بازی را کشت. جرج اسفتن، معروف به صدای آنفیلد، گوینده ورزشگاه است. او از معدود نفراتی بود که آن بازی را یادش مانده است. آن هم چون شغلش را یک هفته پیش از آن بازی به دست آورده بود. «هنوز یادم هست که نیمی از آنفیلد خالی بود. تازه کارم را شروع کرده بودم و آن بازی در جمعه شب، کمی اضافه‌کاری در سکوت و صلح بود.»

حکایت پخش شعار «شما هرگز تنها گام بر نخواهید داشت»، چه می‌شد؟ «سومین دیدار من در این شغل بود. نمی توانم به کتاب مقدس سوگند بخورم اما تقریبا مطمئنم که آهنگ YNWA پیش از شروع بازی پخش نشد. آن، شعار ما از سال ۶۳ بود. عجیب بود که آنفیلد به عنوان زمینی بی‌طرف در نظر گرفته شد اما من خوشحال بودم که آن هفته دستمزد بیشتری خواهم داشت.جوان بودم، تازه ازدواج کرده بودم و در حال پس‌انداز بودم تا خانه‌ای بخرم. یادم نیست که مشکلی پیش آمده باشد. دشمنی بین دو باشگاه در آن زمان به مانند بعدترها نبود. پس خوب بود که بدون نگرانی از نتیجه، بازی را می‌دیدم. اگر این روزها بود، آرسنال را تشویق می‌کردم اما این روزها بازی‌ها پشت درهای بسته برگزار می‌شود.»

اتحادیه منچستر را به آنفیلد فرستاد تا هواداران نسبت به رفتاری که آن روزها نشان می‌دادند تنبیه شوند. پیتر رابینسون مدیر وقت باشگاه لیورپول که برای سر و سامان دادن آن بازی با اتحادیه همکاری کرده بود، توضیح داد که در آن زمان دشمنی خاصی بین دو باشگاه وجود نداشت. رابینسون گفت: «وقتی کارم را در دهه شصت شروع کردم رقیب ما اورتون بود. بعدها بود که رقابت اصلی تغییر پیدا کرد. وقتی منچستریونایتد دوباره ظهور کرد، رقیب اصلی آن ها شدند، پیش از آن یادم هست که یک بار (۱۹۷۴) سقوط کردند و اوقات بدی را سپری می‌کردند. یادم هست که «کاپ»، هواداران آنها را در دل خود جا داد. اتفاقی که در این روزها امکان رخ دادن آن وجود ندارد.

جنگ‌‎ها بین هولیگان‌ها هنوز هم وجود دارد اما آن روزها داستان به گونه‌ای بسیار متفاوت بود. گزارش صبح گاردین خبر از اخراج حدود صد هوادار از استادیوم از سوی پلیس می‌داد. خبر از شیشه‌های شکسته خانه‌هایی در حوالی استادیوم می‌داد. خبر از ششصد نفر افراطی که بازداشت شده‌اند. برخی دیگر که با آجر به جان گروهی از هواداران رقیب افتاده بودند و در نهایت جمعی که به خیابان لایم برده شدند تا با قطار به منچستر بازگردند.

اریک تاد نویسنده مطرح گاردین در آن سال‌ها در گزارش خود از بازی نوشت که رفتار آنها در «کاپ» خجالت‌آور بود. بار دیگر گروهی مشخص، دست به وحشی‌گری زدند. این روان‌پریش‌ها، آماتور یا حرفه‌ای، ساعات زیادی را صرف پریشان کردن مغز خود کرده‌اند تا گروهی دیگر را که قصد لذت بردن از فوتبال را داشتند، تحت‌الشعاع قرار دهند. تا تیم‌ها وارد شدند هوادارانی جوان دوان دوان وارد زمین و قسمتی شدند که تیم یونایتد در حال گرم کردن خود بود. پلیس ناامیدانه تمام تلاش خود را به کار بست و هر تعداد از آنها را که می‌توانست از ورزشگاه اخراج کرد. لیورپول پانزده درصد از مبلغ فروش ۲۷۶۴۹ بلیط بازی را دریافت کرد و اتحادیه یونایتد را مجبور کرد که ضرر و زیان آرسنال را هم جبران کنند که در فصل گذشته دیدارشان مقابل حریف با ۴۶ هزار نفر تماشاگر برگزار شده بود و درصدی از حق فروش بلیط آن تعداد هوادار دریافت کرده بودند.

طرفداری

۳ ۱  
آی اسپورت
2019-11-19 01:56:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۱ نظر
Sanaz
سه شنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۸، ۱۲:۲۱
به چه زبانی نوشته شده متوجه نشدم زبان سگها یا توله سگها
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر