فهرست
به خاطر حضور ناصر العطیه در ایران؛ قهرمان "واقعی" هرگز نمی‌میرد!
به خاطر حضور ناصر العطیه در ایران؛ قهرمان "واقعی" هرگز نمی‌میرد!

به خاطر حضور ناصر العطیه در ایران؛ قهرمان "واقعی" هرگز نمی‌میرد!

محمدوالا یزدانی
در ادبیات ورزشی ما همواره تفکیکی نه بر پایه اصول منطقی که بر اساس روایت های نقل شده، میان "پهلوان" و "قهرمان" وجود دارد. قهرمان آن کسی است که فارغ از اصول اخلاقی، فقط به پیروزی فکر می کند و پهلوان هم آنکه اصول اخلاقی اش جلوتر از پیروزی برایش اهمیت دارد. پهلوانان با از خود گذشتگی اسطوره و جاودانه می شوند و قهرمانان با افتخاراتشان. یک جور "عملگرایی" و "اخلاق گرایی" دنیای مدرن.
این یادداشت با فرض باور بر این مرزبندی ها و تکان دادن اساسی این باور از دید نگارنده تنظیم شده است: اینکه این تفکیک بندی ها در ذات خودشان نقصان هایی دارند و دیگر با تعاریف دنیای مدرن کار نمی کنند. شاهد مثال این اتفاق چیزی بود که در رالی شیراز دیده شد. سومین مرحله رالی خاورمیانه در شرایطی در شیراز برگزار شد که ایران بعد از سال ها در رشته اتوموبیلرانی میزبان رانندگانی بود که دیدن خود و تیم هایشان برای تمام کسانی که ورزش های موتوری را با عشق و علاقه دنبال می کنند، چیزی جلوتر از یک رویا بود. مجالی نیست از گفتن سختی هایی که بر تیم برگزارکننده رفت و به هر ترتیبی بود این رالی با کمترین نقص ممکن برگزار شد؛ یا دشواری هایی که خبرنگاران و عکاسان به عنوان قشری که بازتاب دهنده وقوع این رویداد بزرگ با آن روبه رو شدند و در نهایت یکبار دیگر ضعف روابط عمومی فدراسیون های ما را متبلور کرد. اگر اینها را کنار بگذاریم، رالی شیراز را باید ورق طلایی کارنامه ورزش های موتوری ایران در سال های اخیر دانست که مشابه اش فقط رویداد "کار پارک دریفت" بود که در پیست آزادی برگزار شد. ناصر العطیه، قهرمان دو دوره رالی داکار و 10 دوره رالی خاورمیانه با پیروزی شیراز را ترک کرد و بالاترین امتیاز ممکن را به تیم ایران داد تا خستگی از تن همه در رود.
حضور راننده ای بین المللی در سطح ناصر العطیه در ایران به نوبه خودش اتفاق مهمی است. برای کسانی که عکس های لوب و شوماخر را روی دیوارهایشان دارند، دیدن مردی که چند ماه پیش در یکی از معتبرترین رالی های تقویم جهانی، قهرمانی را به نام خودش ثبت کرده، تحقق همان رویاست. اینکه به واسطه قطری بودن او ممکن است جبهه گیری هایی علیه اش وجود داشته باشد، نه ملاک این بحث است نه ارزشی دارد ولی سؤال اصلی این است: آیا می توان به صرف حضور، درباره همه قهرمانان همین قضاوت را داشت؟
دوباره مرور می کنیم: ما بین پهلوان و قهرمان فرق می گذاریم چون این فرق را به چشم می بینیم. قهرمانان عمدتاً آدم هایی دوست داشتنی نیستند. پهلوانان اما آنهایی هستند که جانفشانی می کنند، به دیگران کمک می کنند و بقیه را جلوتر از خودشان می گذارند. به عنوان شاهد عینی، اعتقادم بر این است که ناصر العطیه این مرزبندی را شکسته است و شاید تنها لفظی که بتوان به خصوصیت اخلاقی بینابینی العطیه اختصاص داد "قهرمان واقعی" بودن است؛ اینکه به عنوان یک حرفه ای، پیروزی در وهله اول است اما نه به هر قیمتی. در واقع ماکیاولیسم یا همان جمله معروف "هدف، وسیله را توجیه می کند" جایی در ادبیات یک قهرمان واقعی ندارد. او پیروز می شود و تمام تلاشش را می کند که پیروز شود ولی با شکست، آسمان و زمین را به هم نمی دوزد. در عین حال اخلاقیات نه در قالبی مجزا که در قالبی واحد و موازی در ساختار شخصیتی یک قهرمان واقعی وجود دارد. اینکه بعد از تمام شدن مسابقه با 100 نفر عکس یادگاری بگیری، بعد از کنفرانس خبری با هجوم سلفی گیران روبه رو شوی و برخلاف آن چیزی که لفظ "سلبریتی" در ذات خود دارد، از مهلکه فرار نکنی و دل هیچ کس را نشکنی، از تو قهرمانی واقعی می سازد. اغراق نیست اگر بگویم ناصر العطیه در طول 5 روز حضورش در ایران، بالای هزار عکس یادگاری گرفت و خم به ابرو نیاورد. اوج کار او زمانی بود که در کنفرانس خبری قبل از مسابقه قول داد که با هزینه شخصی اش یک اتوموبیل RRC در اختیار قهرمان رالی ایران برای رقابتهای سال آینده رالی خاورمیانه قرار خواهد داد و موجی از شادی، انگیزه و اعتماد به نفس را در میان رانندگانی به وجود آورد که همواره خودشان را محجورترین قشر ورزشی ایران می دانند.
برای مردی که در سال 2015 تا به حال شکست نخورده و دل کسی را هم نشکسته، همین بس که در واکنش به این سؤال که "چرا این همه صمیمیت با مردم"، یک جمله گفت: " دوران قهرمانی روزی تمام می شود ولی ارتباط دوستانه با مردم هیچ وقت تمام نمی شود. در نهایت همه ما انسان هستیم." ناصر العطیه در ایران نشان داد که فارغ از مرزها، تاریخ، زبان، اختلافات فرهنگی و امثالهم می توان انسان و قهرمان واقعی بود؛ می توان یکه تاز بود و دل نشکست. ختم کلام: قهرمانان "واقعی" هرگز نمی میرند.
  ۱  
آی اسپورت
2015-05-11 14:16:00
نظر دهید
۱ نظر
پرویز پورانی
دوشنبه ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۴، ۱۴:۵۲
آقا انصافا دمتون گرم.
تو این فضای فحاشی و ضدیت با اعراب، این مطلب خیلی حال داد..
دم ناصر العطیه هم گرم. همیشه با قهرمانی هاش حال می کردم، از این به بعد هم بیشتر خوشمان خواهد آمد.
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر