فهرست
یادی از فینال‌هایِ جاودانه‌یِ تاریخِ دی.اف.بی پوکال
یادی از فینال‌هایِ جاودانه‌یِ تاریخِ دی.اف.بی پوکال

یادی از فینال‌هایِ جاودانه‌یِ تاریخِ دی.اف.بی پوکال

فینالِ ولسفبورگ و دورتموند هفتاد و دومین فینالِ جامِ حذفی بود. یا اگر بخواهید خیلی دقیق باشید هفتاد و سومین، چون فینالِ کلن و هرتا برلین در 1977 به بازیِ تکراری کشید. جامِ حذفیِ انگلیس بیش از یک قرن است که اهمیتِ خاصِ خودش را حفظ کرده است، اما سابق در کشورهایِ دیگر، جامهایِ حذفی چنین وضعیتی نداشتند. مثلا ایتالیا و اتریش در دهه‌یِ 50 کلا این بازی‌ها را تعطیل کردند. برایِ همین است که اگر از یک هوادارِ نه چندانِ حرفه‌ای آلمانی بپرسید فینالِ شوارتز-وایس اسن و بوروسیا نوینکرشن چه سالی برگزار شد، جواب می‌دهند «خب معلومه، هیچ وقت!» (جوابِ درست البته 1959 است).
با این حال بعضی از جاودانه‌ترین تصاویرِ تاریخِ فوتبال آلمان در فینال‌هایِ پوکال رخ داده‌اند. مثلا لوتار ماتاوسِ گریان، بعد از پنالتی‌ای که در فینالِ گلادباخ و بایرنِ 1984 از دست داد، در حالی که قرار بود فصلِ بعدش به بایرن برود. پس نگاهی به 3 تا از این فینال‌هایِ ماندگار می‌اندازیم:
 

3-هانوفر 96 0 – 0 بوروسیا مونشنگلادباخ / 23 میِ 1992 (قهرمان: هانوفر در ضرباتِ پنالتی)
 

8 سال بعد از آن پنالتیِ معروفِ ماتاوس، گلادباخ بدل به اولین و آخرین تیمی (تا امروز) شد که فینالِ پوکال را دو بار در ضربات پنالتی باخته است. البته دلیلِ اصلی‌ای که فینالِ 92 به این لیست رسید، این بود که برایِ دومین بار تیمی از دسته‌یِ پایین‌تر موفق به فتحِ جام شد. هانوفر تیمِ دسته‌ دومی‌ای بود که با درخششِ گلرش، یورگ سیورز، در ضرباتِ پنالتی گلادباخ را شکست داد. سیورز در این بازی 2 پنالتی سیو کرد و بدل شد به قهرمانِ تیمش.
 

2-کلن 2 -1 هرتا برلین / 28 و 30 میِ 1977
 

صبحِ بازی، مربیِ کلن، هنس وایزوایلر، اعلام کرد که ولفگانگ اوراس در ترکیبِ اصلی خواهد بود. اوراس 14 سال برایِ کلن بازی کرده بود، اما در 2 ماهِ قبل از فینال فقط 2 بار برایِ تیمش به زمین رفته بود. هوادارانِ کلن نگران بودند که اسطوره‌یِ باشگاهشان در آخرین بازی روی نیمکت بشیند. اما اوراس به زمین رفت و بازی در نهایت در وقتِ اضافه 1-1 تمام شد. بر اساسِ قوانین وقت، فینال باید تکرار می‌شد. برایِ همین این بار دیگر وایزوایلر به مطبوعات گفت هافبکِ مسن‌اش قادر به انجامِ 2 بازی در 3 روز نیست و او را نیمکت‌نشین کرد.
در بازیِ تکراری دیتر مولر با یک ضربه‌یِ سر در دقیقه‌یِ 70 کلن را به مقامِ قهرمانی رساند، در حالی که اوراس با لبخندی تلخ به کنایه‌یِ روزگار رویِ نیمکت فکر می‌کرد.
 

1-بایرن مونیخ 4 – 2 نورنبرگ / 1 میِ 1982
 

جدا از سرِ خونینِ دیتر هوینس، این فینال که با حضورِ 2000 نیرویِ پلیس برایِ جلوگیری از درگیری بینِ تماشاگران برگزار می‌شد، از اول تا آخر جذاب بود. بازی در روزِ کارگر برگزار می‌شد و هواداران دو تیم چندان رابطه‌یِ دوستانه‌ای باهم نداشتند. بایرن در نیمه‌یِ اول 2-0 عقب افتاد و کارل هاینتز رومینیگه از بازیِ نورنبرگ به عنوانِ فوتبالی "هاراکیری" یاد کرد و سالها بعد اعتراف کرد که باورش نمی‌شد بتوانند به بازی بازگردند. اما در نیمه‌یِ دوم هوینس و رومینیگه ورق را برگرداندند و بایرن 4-2 به پیروزی رسید.
دیتر هوینس بعد از بازی اعتراف کرد که اگر در بازی‌ای از لیگ سرش اینطور میشکست قطعا درخواستِ تعویض می‌کرد: «همسرم وقتی دید من با اون وضع بازی می‌کنم شوکه شده بود!»
 
 
 
     
آی اسپورت
2015-05-31 15:42:52
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر