فهرست
یادداشت: امیدهایِ برزیل با فِرِدی دیگر
یادداشت: امیدهایِ برزیل با فِرِدی دیگر

یادداشت: امیدهایِ برزیل با فِرِدی دیگر

جاناتان ویلسون
 
دو هفته پیش در سائو پائولو وقتی فرد، مهاجمِ کاذبِ شاختار دونتسک، اولین بازیِ ملی‌اش در خاکِ برزیل را مقابلِ مکزیک انجام داد، با اعلامِ اسمش توسطِ گوینده‌یِ ورزشگاه هو شد. خیلی از تماشاگران نمی‌دانستند که این فرد، فردریکو رودریگوئس سانتوسِ 22 ساله است، نه فردریکو چاوس گوئدسِ 31 ساله، مهاجمِ فلومیننزه و یکی از ضعیف‌ترین بازیکنانِ برزیل در جامِ جهانی گذشته. فردِ مسن‌تر و بلند قامت‌تر بعد از جامِ جهانی از فوتبالِ ملی بازنشسته شد، اما برزیلی‌ها شاید هرگز او را نبخشند. بعد از اینکه شوکِ شکستِ 7-1 در بلو هوریزونته مقابلِ آلمان فرو نشست، درد و رنجی برایِ برزیلی‌ها شروع شد که شاید هرگز التیام پیدا نکند.
مواسیر باربوسا، دروازه‌بانی که عاملِ اصلیِ شکستِ برزیل مقابلِ اروگوئه در جامِ جهانی 1950 و از دست رفتنِ قهرمانی محسوب می‌شد، هرگز نتوانست از زیرِ سایه‌یِ آن شکست بیرون بیاید و از قضاوت و خشمِ مردم فرار کند. او چندی قبل از مرگش در سالِ 2000 گفت: «بیشترین مجازات در قانونِ برزیل حبسِ 30 ساله است. اما من 50 سال است که دارم مجازات می‌شوم.» به نظر می‌رسد فرد هم چنین سرنوشتی را تجربه کند.
اما غیر از فرد بازیکنِ دیگری از بازیکنانِ جامِ جهانی موردِ خشمِ برزیلی‌ها نیست. دونگا از وقتی رهبری تیم را بعد از جامِ جهانی به دست گرفت، هدفِ اصلی‌اش را بازسازیِ روحیه و اعتمادِ به نفسِ بازیکنانش قرار داد: «ما به دسته‌یِ دوم و سوم سقوط کردیم، اما همچنان برزیلیم و به کیفیتِ بازیمان افتخار می‌کنیم.» دونگا هرکاری که از دستش برمی‌آمد انجام داد تا ایمانِ از دستِ رفته‌یِ برزیلی‌ها به تیمشان بازگردد. اما بردنِ 10 بازیِ دوستانه‌یِ پشتِ سرِ هم کافی نبود. خودِ اسکولاری قبل از جامِ جهانی 9 بازیِ پیاپیِ دوستانه را برده بود. برزیل بعد از آخرین بازی‌اش مقابلِ هوندوراس، در پورتو آلگره، که با پیروزیِ 1-0 به پایان رسید، هو شد.
از منظری اگر برزیل این بازی را 10-0 هم می‌برد چندان تفاوتی نداشت و نمی‌توانست کمکِ زیادی به روحیه و اعصابِ بازیکنانش در آستانه‌یِ اولین بازیِ رسمی‌شان (امشب قابلِ پرو) بعد از شکستِ 3-0 در رده‌بندیِ جامِ جهانی مقابلِ هلند بکند. اما نکته‌ای که این بازی داشت آشکار شدنِ ذهنیتِ دونگا برایِ بازی با پرو بود. نیمار به دلیل حضور در فینالِ چمپیونز لیگ بازی را از رویِ نیمکت آغاز کرد و کوتینیو و ویلیان و فرد در سیستمِ 1-3-2-4 (یا 2-2-2-4) پشتِ فرمینو بازی کردند. احتمالِ اینکه کوتینیو با بازگشتِ نیمار جایِ خودش را حفظ کند، هست. اما استفاده‌یِ دونگا از فرد در دو بازیِ قبل، نشان می‌دهد که علاقه‌یِ او به هافبکِ شاختار بیشتر است.
اما داستانِ فرد از جهتی دیگر اهمیت دارد. فرد جزوِ نسلِ جدیدی از بازیکنانِ برزیلی است که قبل از اینکه در کشورِ خودشان به شهرت برسند، راهی اروپا می‌شوند و وقتی در قالبِ تیمِ ملی باز می‌گردند، برایِ تماشاگران غریبه هستند. فرد قبل از اینکه به لژیونِ برزیلی‌هایِ شاختار بپیوندد، تنها 29 بازی برایِ اینترناسیونال انجام داده بود و برایِ همین تقریبا هیچکس او را در پورتو آلگره نمی‌شناخت (غیر از اندک کارشناسانِ حرفه‌ای).
فرد در این نسل تنها نیست: ویلیان تنها 18 سال داشت وقتی از کورینتیاس به شاختار پیوست (2007)، داگلاس کاستا در 20 سالگی از گرمیو راهیِ شاختار شد (2010) و فرمینو هم در 19 سالگی فیگورنسه را به مقصدِ هوفنهایم ترک کرد. این اقتصادِ جدید فوتبال است که استعدادهایِ برزیلی قبل از به بلوغ رسیدن و گرانقیمت شدن راهیِ اروپا می‌شوند. راهِ شاختار در یک دهه‌یِ گذشته برایِ پیشرفتِ استعدادهایِ برزیلی، راهی موثر بوده است و حالا اسپانیا و پرتغال هم مقصدِ بسیاری از این استعدادها هستند. اما باید توجه کنیم که در برزیل امسال بازیکنانی هستند که در چین (دیگو تاردلی – شاندونگ لوننگ) و دوبی (اورتون ریبرو – ال اهلی) بازی می‌کنند.
دونگا از گستره‌یِ جغرافیاییِ عجیب و باورنکردنی‌ای تیمش را جمع کرده است. او اعتمادِ زیادی به بازیکنانی که می‌شناسد دارد و برایِ همین فرد را که مدتِ کوتاهی در اینترناسیونال رهبری‌اش کرده بود را به تیمِ ملی دعوت کرد: «من شخصیت و روحیه‌یی رقابت‌جویِ او را می‌شناختم و برایِ همین مجبور نبودم چیزی را برایش توضیح بدهم. بازیکنانی که فقط توپ را تماشا می‌کنند چیزی از فوتبال نمی‌دانند.»
گویا دونگا به این نتیجه رسیده که پاک کردنِ گناهِ یک فرد، تنها با یک فرد دیگر میسر می‌شود و این خبرِ خوبی برایِ کوتینیو نیست.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
     
آی اسپورت
2015-06-14 09:38:41
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر