فهرست
یادداشت: نکاتی درباره‌یِ انگلیسِ روی هاجسون
یادداشت: نکاتی درباره‌یِ انگلیسِ روی هاجسون

یادداشت: نکاتی درباره‌یِ انگلیسِ روی هاجسون

آرش حقیقی
 
تعویضِ بینِ دو نیمه‌یِ روی هاجسون مهمترین اتفاقِ بازیِ انگلیس و اسلوونی بود. انگلیس که بازی را با سیستمِ 3-3-4 شروع کرده بود، در خطِ میانی جک ویلشر را نزدیک به کیهیل و اسمالینگ می‌دید و دو سویش جردن هندرسون و فابین دلف را در نقشِ شاتلرهایِ راست و چپ. اندروس تاونزند و رحیم استرلینگ هم دو بالِ معکوسِ انگلیس بودند که با وین رونی در مرکزِ خطِ حمله بازی می‌کردند. انگلیس همان نیمه‌یِ اول هم می‌توانست از میزبانش پیش بیفتد، اگر استرلینگ در زدنِ ضرباتِ آخر دقتِ بیشتری می‌کرد و البته اگر سمیر هندانوویچ آن سیوِ فوق‌العاده را از رونی نمی‌کرد. اما گلِ دقایقِ پایانیِ میلیوی نواکویچ که رویِ بالا بودنِ خطِ دفاعیِ انگلیس به دست آمد، باعث شد تا روی هاجسون بینِ دو نیمه دست از محافظه‌کاری بر دارد و با به بازی فرستادنِ آدام لالانا به جایِ فیل جونز دینامیسمِ بازی را عوض کند.
انگلیس در نیمه‌یِ دوم از 3-3-4 به 1-3-2-4 تغییر شکل داد. جردن هندرسون به دفاعِ راست منتقل شد تا جایِ جونز را بگیرد (پستی که در چندتا از بازی‌هایِ این فصلِ لیگِ برتر برایِ لیورپول هم بازی کرده بود) و لالانا در پستِ شماره‌یِ 10 پشتِ رونی قرار گرفت. این تعویض و تغییر شکل باعث شد تا با نزدیک شدنِ لالانا به رونی و استرلینگ، انگلیس در خطِ حمله فشرده‌تر شود، و مهمتر از آن، اینکه جک ویلشر با توجه به عقب‌تر آمدنِ فابین دلف اجازه‌یِ نفوذِ بیشتری پیدا کرد. وقتی ویلشر به باکسِ اسلوونی نزدیک شد، حتی هندانوویچ هم نتوانست مقابلش بایستد و هافبکِ آرسنال با دو شوتِ فراموش‌نشدنی بازی را 2-1 یک به سودِ انگلیس برگرداند. انگلیس در این مقطع راحت می‌توانست چند گلِ دیگر هم بزند و فقطِ بی‌دقتیِ کاپیتان رونی بود که اسلوونی را نجات داد.
بعد از گلِ مساویِ اسلوونی در دقیقه‌یِ 84، هاجسون تعویضِ مهمِ دیگری کرد و ناتانیال کلاین را به جایِ دلف به بازی آورد. هندرسون با این تعویض دوباره به خطِ میانی بازگشت (برایِ کنترلِ دقایقِ پایانیِ بازی) و کلاین به پستِ تخصصی‌اش، فولبکِ راست، رفت. درسته که گلِ سومِ انگلیس رویِ اشتباهِ مدافعِ اسلوونی و البته این بار دیگر ضربه‌یِ دقیقِ رونی به ثمر رسید، اما کلیتِ این بازی، نقاطِ امیدوارکننده‌ای برایِ تیمِ هاجسون به همراه داشت.
یک سال تا یورو 2016 باقی مانده و انگلیس تقریبا صعودِ مستقمیش را به این تورنمنت قطعی کرده است. مهمترین نکته‌ای که روی هاجسون در این یک سال باید بهش امیدوار باشد رویِ فرم ماندن و مصدوم نشدنِ بازیکنانی مثلِ ویلشر و ولکات است. در 4، 5 سالِ گذشته رگه‌هایی بسیار طلایی از این دو بازیکنِ آرسنال دیده‌ایم، اما مشکلِ بزرگشان مصدومیت و از فرم خارج شدنِ مدامشان است. اگر ویلشر و ولکات در همین فرمِ دو ماهِ اخیرشان باقی بمانند، قطعا جزوِ مهره‌هایِ کلیدیِ انگلیس در فرانسه خواهند بود. کنارِ این دو، مایکل کریک و دنیل استوریج هم فصلی پر از مصدومیت را پشتِ سر گذاشته‌اند و البته وقتی مصدوم نبودند، نشان دادند چه تفاوتی در تیمشان ایجاد می‌کنند. پس خوش‌شانسی هاجسون می‌تواند در آماده بودنِ این دو ستاره‌یِ لیورپول و یونایتد برایِ یورو باشد.
اما با فرضِ اینکه انگلیس مصدومِ مهمی برایِ یورو نداشته باشد، گزینه‌هایِ چینشیِ رویِ هاجسون چه خواهد بود؟ او در یک سالِ گذشته غالبا از سه سیستم استفاده کرده است: 3-3-4، 1-3-2-4 و 2-4-4 (دایمند). چینشِ آخر، یعنی 2-4-4 دایمند، آخرین بار در دیدارِ دوستانه با ایتالیا موردِ استفاده قرار گرفت، که با توجه به پرسنلِ موجود و بازی کردنِ فیل جونز به عنوانِ هافبکِ دفاعی تجربه‌یِ چندان موفقی نبود. اما هاجسون اگر کریک را داشته باشد می‌تواند هر سه سیستم را خوب بازی کند. کریک در هر سه سیستم هافبکِ دفاعی و طراحِ عقبِ زمینِ انگلیس است، با این تفاوت که در 1-3-2-4 هافبکی دیگر، یا هندرسون یا ویلشر، یا حتی دلف کنارش قرار می‌گیرد. خودِ هندرسون و ویلشر می‌توانند در 3-3-4 نقشِ شاتلرِ راست و چپ را بازی کنند و در 2-4-4 راس‌هایِ خارجیِ لوزی باشند (که البته در این شرایط به دلیل عرضِ کمِ بازی‌شان، فولبک‌ها باید بسیار پرانرژی باشند، مثلا کلاین و واکر در راست و شاو و برتراند در چپ). نکته‌یِ مهمی که درباره‌یِ جک ویلشر است، نکته‌ای که حالا ونگر با داشتنِ فرانسیس کوکلن می‌تواند ازش استفاده کند، این است که او هرچقدر به خطِ دفاعیِ حریف نزدیک‌تر بازی کند و وظایفِ دفاعیِ عقبِ زمین کمتر بهش محول شود، موثرتر خواهد بود. ویلشر وقتی به باکسِ حریف نزدیک می‌شود جد از اینکه می‌تواند گل‌هایی مثلِ بازیِ دیشب را بزند و پاسِ گل‌هایِ طلایی بدهد، پرسِ شدیدی هم رویِ خطِ دفاعیِ حریف می‌کند، که با توجه به سرعت و انرژیِ رو به افولِ وین رونی می‌تواند نقشی کلیدی برایِ انگلیس داشته باشد.
انگلیس در انتخابِ بال‌هایش هم گزینه‌هایِ جذابی دارد. رحیم استرلینگ همچنان یک استعداد است و رو به  رشد و اگر این فصل از حاشیه‌یِ فوتبالش کم کند و زودتر تصمیمش را برایِ آینده بگیرد، می‌تواند به یکی از خطرناک‌ترین بال‌هایِ اروپا تبدیل شود. استرلینگ سرعت و تکنیکِ بالایی دارد و حرکت‌هایِ در عرضش شبیهِ به حرکاتِ روبنِ جوان است. تئو ولکات که تازه از مصدومیت بازگشته هم با هت‌تریکش برایِ آرسنال در لیگ نشان داد حداقل چیزی از آمادگیِ ذهنی‌اش کم نشده است. جدا از اندروس تاونزند و دنی ولبک و خودِ آدام لالانا، هاجسون جیمز میلنر را هم دارد که می‌تواند در بازی‌هایِ بزرگ، مهره‌ای بسیار سرنوشت‌ساز باشد. میلنر که همیشه در طولِ دورانِ بازی‌اش موردِ کم‌توجهی قرار گرفته، فصلِ آینده را زیرِ دستِ برندان راجرز در لیورپول بازی خواهد کرد. هافبکِ سابقِ من سیتی در بازی‌هایِ بزرگ می‌تواند به عنوانِ بالِ راست یا چپ، بارِ دفاعیِ تیم را بسیار بالا ببرد و فشار را از رویِ بالِ دیگرِ تیم بردارد. کنارِ این‌ها در نظر بگیرید که انگلیس هری کین را هم دارد که قرار است از امروز در مسابقاتِ زیرِ 21 ساله‌هایِ اروپا برایِ انگلیس بازی کند. کین که قابلیتِ تبدیل شدن به مهاجمِ اول انگلیس را دارد، می‌تواند کنارِ جوانانِ دیگری از جمله سایدو براهینو و جیمز وارد پراوز و جان استون، برگِ برنده‌یِ روی هاجسون در فرانسه باشد.
نسلِ طلاییِ انگلیس با فردیناند و تری و کول و بکام و اسکولز و لمپارد و جرارد و البته خودِ رونی هرگز موفق نشد حتی به نیمه‌ نهاییِ یک تورنمنت بزرگ برسد. اما این نسلِ جدید، با توجه به عملکردِ تاکتیکیِ خوبِ رویِ هاجسون در یک سالِ اخیر، حداقل شانسی منطقی برایِ رسیدن به این مرحله‌یِ یورو 2016 را دارد.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
     
آی اسپورت
2015-06-15 09:11:47
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر