فهرست
یادداشت: آرتورو ویدال؛ پرچمدارِ فوتبالِ سه خطی
یادداشت: آرتورو ویدال؛ پرچمدارِ فوتبالِ سه خطی

یادداشت: آرتورو ویدال؛ پرچمدارِ فوتبالِ سه خطی

آرش حقیقی
 
شیلی دیشب در حالی با مکزیک به تساویِ 3-3 رسید که می‌توانست دوبرابرِ این گل بزند. ضرباتِ آخرِ آرام و گاهی عجیب از والدیویا و وارگاس و البته تصمیمِ نادرستِ کمک داور در اعلامِ آفسایدِ گلِ الکسیس سانچز مانع از این اتفاق شد. اما چیزی که بیشتر از همه، برایِ دومینِ بازیِ پیاپی، به چشمِ ‌آمد درخششِ آرتورو ویدال بود. درسته که ترکیبِ اولیه‌یِ شیلی 2-1-4-3 اعلام شده بود، اما در بیشتر دقایقِ نیمه‌یِ اول، الکسیس سانچز به عنوانِ تک مهاجم بازی می‌کرد و وارگاس و والدیویا و ویدال، به ترتیب از چپ به راست خطِ دومِ هجومیِ شیلی را تشکیل می‌دادند تا سیستمی شبیه به 3-1-3-3 معروفِ مارسلو بیلسا در تیمِ خورخه سامپائولی شکل بگیرد (که البته بیشتر به 1-3-3-3 نزدیک بود). مهمتر از این سیستمِ شناور و مدام در حالِ تغییر که فوتبالی بسیار جذاب و روان پدید آورده بود، نوعِ بازیِ ویدال بود.
فوتبالِ مدرن نزدیکِ دو دهه است که واردِ عصرِ چهار خطی شده است، عصری که هافبک‌ها را به دو گروهِ دفاعی و هجومی تقسیم می‌کند. اما در همین دوران، در حالی که ژوزه مورینیو بهترین نوعِ فوتبالِ چهار خطی را بازی می‌کند، مربیانی مثلِ ون گال و گواردیولا همچنان با الهام از ایده‌هایِ توتال فوتبال، به فوتبالِ سه خطی اعتقاد دارند. جاناتان ویلسون درباره‌یِ گواردیولا می‌گوید او دنبالِ رسیدن به سیستم 0-10 است، سیستمی که 10 بازیکنِ همه‌کاره دارد، بازیکنانی که هم مدافع هستند، هم هافبک و هم مهاجم. این ایدئال‌گراییِ گواردیولا، که حداقل نشانه‌هایی از موفقیت‌اش را در نیم فصلِ اول بوندسلیگا در قالبِ بایرن مونیخ دیدم، خطوطِ فوتبالی را کلا بهم می‌زند. گرگ جانسون، نویسنده‌یِ "اسکواکا" هم چند روز پیش درباره‌یِ پیوستنِ احتمالیِ روبرتو فرمینو به یونایتد نوشت اتوپیایِ لویی ون گال فوتبالی 10 به 10 است. یعنی جایی که تک تکِ بازیکنانش نسبت به تک تکِ بازیکنانِ حریف برتری داشته باشند، فوتبالی که برایِ اجرایش خوان ماتایِ تک‌کاره، باید جایش را به فرمینویِ چندکاره بدهد.
اگر بخواهیم دنبالِ بهترین نمونه‌یِ هافبکِ چندکاره در جهان بگردیم، حداقل در این روزها، کسی بهتر از آرتورو ویدال پیدا نمی‌کنیم. ویدال انگار نمونه‌ای پیشرفته و تکمیل شده از هافبک‌هایِ باکس تو باکسِ بزرگِ دهه‌یِ 90 و دورانِ فوتبالِ سه خطی، از جنسِ روی کین و ماریو بازلر، است. فصلِ گذشته به کنار، ویدال در دو فصلِ قبلش بیشترین تعدادِ تکل موفق به علاوه‌یِ گل را بینِ تمامِ هافبک‌هایِ اروپا داشت. ویدال در همین دو بازیِ اولِ کوپا امریکا هم یک بارِ دیگر اهمیتش را نشان داد؛ هافبکی که مدام تکل می‌زند، پاسِ گل می‌دهد، پنالتی می‌گیرد، خودش پنالتی را گل می‌کند و با ضربه‌یِ سر هم گل می‌زند. بدونِ شک هایلایتِ کوپا امریکایِ 2015 تا اینجا آرتور ویدال بوده.
سوالی که امروز در فضایِ مجازیِ فوتبالِ‌نویسان خیلی داغ است: اگر پوگبا 80 میلیون می‌ارزد، ویدال چقدر می‌ارزد؟ فقط فاکتور سن است که این تفاوتِ ارزش را در بازارِ ترنسفر رقم زده. پوگبا استعدادِ بسیار درخشانی است، اما شاید هرگز به تعادلی که ویدال در فوتبالش دارد نرسد و کم کم به هافبکیِ صرفا تهاجمی تغییر شکل دهد و در آن تثبیت شود. روحیه و رفتارِ سوپراستارگونه‌یِ پوگبا (نقطه‌یِ مقابلِ ویدال) این راه را محتمل‌تر نشان می‌دهد.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
 
     
آی اسپورت
2015-06-16 10:14:26
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر