فهرست
مسی، سوارس و آنری ستاره‌های پست جدید؛ عصر مهاجمان دفاعی
مسی، سوارس و آنری ستاره‌های پست جدید؛ عصر مهاجمان دفاعی

مسی، سوارس و آنری ستاره‌های پست جدید؛ عصر مهاجمان دفاعی

مایکل کاکس/ ساکرنتاگر از یک هوادار آرسنال درباره فصل شکست‌ناپذیران، 2004-2003 بپرسید از شم گلزنی بالای تیری آنری، نبوغ خلاقانه دنیس برگ‌کمپ و حرکات ویرانگر روبر پیرس از کناره‌ها می‌گوید اما یکی از مهم‌ترین بخش‌های بازی آرسنال که در موفقیت این تیم سهم داشت، به زمانی مربوط می‌شد که ستاره‌ تیم توپ را از دست می‌داد.آنری کم توپ لو می‌داد اما گاهی وقت‌ها که یک پاس خوب دستش نمی‌رسید و آن را به حریف می‌داد این بازیکن فرانسوی ماموریت خود را پس‌گرفتن توپ می‌دانست. با تمام توان به سمت مدافع حریف می‌رفت و اگر او با سرعت و مهارت توپ را رد می‌کرد به سمت نفر بعدی می‌رفت و این کار را آنقدر تکرار می‌کرد تا توپ دوباره مال توپچی‌ها شود. این کار در نوع خودش خارق‌العاده بود.آن زمان حرکت منحصر به فردی بود اما از آن به بعد در خیلی تیم‌های بزرگ و موفق دیگر یک الگوی عملی شد. در حقیقت در هر تیم خوش‌تکنیک سال‌های اخیر یک مهاجم نوک این وظیفه را به خوبی انجام داده. مهاجمان سختکوش می‌توانند بر این اساس به دو دسته تقسیم شوند، یا اینکه در تیمی پرجنب و جوش هستند که با پرسینگ سعی در پس‌گرفتن توپ دارند یا نه تیمشان مبتنی بر دفاع است که در این صورت آماده ضدحمله زدن هستند.در هر دو صورت دیگر کافی نیست که تیم‌ها با دو دسته چهار تایی دفاع کنند بلکه لازم است که مهاجمان در عملکرد دفاعی تیم نقش ایفا کنند.بارسلونا در نخستین فصل مربیگری پپ گواردیولا بازتعریفی از مفهوم پرسینگ ارائه کرد. در سال اول کار پپ، مهاجمان سختکوش بودند اما تیم در فصل 2011-2010 به سطح دیگری رسید بخصوص با جاافتادن لیونل مسی در مرکز خط حمله؛ ساموئل اتوئو در فصل 2009-2008 و زلاتان ابراهیموویچ در فصل بعد چندان علاقه‌ای نداشتند که در زمان مالکیت حریف بر توپ، انرژی خود را هدر دهند.دورتموند یورگن کلوپ هم بهره زیادی از پرس سنگین برد. لوکاس باریوس پاراگوئه‌ای که گاهی اوقات به خاطر درخشش روبرت لواندوفسکی زیر سایه قرار می‌گرفت، در عملی‌کردن این نقشه اهمیت زیادی داشت که همواره با تحت فشار گذاشتن یک مدافع منتظر کوچکترین اشتباه او بود یا می‌خواست مانع از ارتباط خطوط دفاعی و میانی شود.لوییس سوارس یک نمونه دیگر است. او در فصل 2014-2013 با لیورپول قهرمانی لیگ برتر را به دست نیاورد اما به خاطر تلاش‌های این مهاجم اروگوئه‌ای واقعا به آن نزدیک شد. لیورپول که در آن فصل فوتبال اروپایی نداشت، شاداب‌تر از رقبای اصلی خود بود و بردهای خوبی از جمله پیروزی یک-5 برابر آرسنال به دست آورد. سوارس همیشه موثر بود به خاطر تحرک و انرژی‌اش به همراه آن کورس‌هایی که در حملات از خود نشان می‌داد.مهاجمان به یک نحو دیگر هم می‌توانند در فاز دفاعی تیم مشارکت کنند، به جای اینکه با دوندگی مدافعان را تحت فشار بگذارند، عقب‌تر بروند و مانع از ارتباط صحیح میان خط دفاعی و میانی تیم‌های حریف شوند. در این روش مدافعان یا هافبک‌های دفاعی فرصت کار با توپ را دارند اما پاسکاری در یک سوم میانی زمین بسیار سخت می‌شود.نمونه کلاسیک این نقش را دیگو کاستا و داوید ویا در فصل قهرمانی اتلتیکومادرید در لالیگا یعنی 2014-2013 داشتند. قرار بود هر دو در محوطه جریمه رقبا باشند اما بیشتر دور و بر هافبک‌های دفاعی پرسه می‌زدند و این یعنی هافبک‌های اتلتیکو فضای کمتری برای پوشش دادن داشتند. کار این دو نتایج خیلی خوبی برای تیم داشت اما با جدایی‌شان، ماریو ماندزوکیچ به این دلیل به خدمت گرفته شد که سختکوشی خود را بخصوص در لیگ قهرمانان با بایرن‌مونیخ به اثبات رسانده بود. بازی فوق‌العاده او در برد صفر-2 مقابل یوونتوس هر دو روش کار دفاعی مهاجمان را در خود داشت.او اما سرعت مورد نیاز در اتلتیکو را نداشت؛ این نقیصه در بایرن کمتر به چشم می‌آمد چون آرین روبن و فرانک ریبری در ضدحملات، مرگبار بودند. جالب اینکه حالا ماندزوکیچ به تیمی رفته که دو سال قبل بیچاره‌اش کرد و البته در رقابت‌های این فصل لیگ قهرمانان به همان شیوه اتلتیکو با بازی خوب کارلوس توس و آلوارو موراتا نتیجه گرفت.از یک جهت این هم نمونه دیگری از جهانی شدن‌ این نگرش است که هر بازیکنی باید توانایی دفاع و حمله را داشته باشد و با نگاهی عمیق‌تر یک رویکرد تیمی را برای خود بازیکنان ترسیم می‌کند. ده بازیکن دیگر مراقب هستند که آن نفر جلویی را حمایت کنند. اگر شما ببینید مهاجم نوک و بیشتر ستاره تیمتان با جان کندن به دنبال مالکیت توپ است به ناچار باید همین را ادامه دهید و در بازی‌ دفاعی خود تجدید نظر می‌کنید.در حالی که این نگرش در میان تیم‌های اروپایی بخصوص در رده باشگاهی عمومیت یافته اما کوپا آمریکا از آن جهت جذاب بوده که بیشتر تیم‌ها تمایل چندانی به دفاع از جلو ندارند.به استثنای شیلی که پنج شش سال است با پرس سنگین بازی می‌کند غالبا تیم‌ها روی خوشی به این نگرش دفاعی نشان نداده‌اند، بال‌ها به سرعت سعی می‌کنند جای خالی خودشان را پر کنند و مهاجمان زحمت زیادی به خود نمی‌دهند. از این جهت و صرفا از نظر تاکتیکی، آمریکای جنوبی یک دهه از اروپا عقب است.زمانی مهاجمانی پرتلاش بودند که از استعداد ذاتی بهره‌ای نداشتند و از این رو به دنبال جبران بودند اما امثال آنری، مسی و سوارس ثابت کرده‌اند حتی خوش‌استعدادترین بازیکنان هم می‌توانند رهبران پرس دفاعی باشند و وقتی آنها از عهده این کار بر می‌آیند، چه کسی می‌تواند منکر شود؟
  ۱  
آی اسپورت
2015-06-25 17:04:18
نظر دهید
۱ نظر
محمد آژدری
پنجشنبه ۴ تير ۱۳۹۴، ۱۷:۲۷
با سلام و عرض خسته نباشید.نیازمند ارتباط با میدریت سایت می باشم.لطفا ایمیلتان را به ایمیل بنده ارسال نمایید.
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر