فهرست
دیکتاتوری سفید/ چرا در «ویمبلدون» همه مجبورند لباس یک رنگ بپوشند؟
دیکتاتوری سفید/ چرا در «ویمبلدون» همه مجبورند لباس یک رنگ بپوشند؟

دیکتاتوری سفید/ چرا در «ویمبلدون» همه مجبورند لباس یک رنگ بپوشند؟

با این حال موردی که امسال هم این رقابت‌ها را زیر سؤال برده این است که چرا دوباره همه تنیس‌بازهای حاضر در ویمبلدون مجبورند از لباس کاملاً سفید استفاده کنند؟ در واقع با توجه به اظهار‌نظرهای مختلفی که توسط ستاره‌های بزرگ دنیای تنیس در روزهای اخیر شده بود به نظر می‌رسید این موضوع دیگر با جدیت دنبال نشود. راجر فدرر، مرد شماره دو تنیس دنیا که قرار است امروز اولین بازی‌‌اش را در این تورنمنت انجام دهد یکی از آن همه معترضی است که قوانین موجود را مسخره می‌داند: «ببینید، من هم دوست دارم لباس سفید بپوشم ولی فکر می‌کنم دیگر مسئولان ویمبلدون دارند زیاده‌روی می‌کنند. قوانینی که آنها وضع کرده‌اند، مسخره است!» اما این قوانین وضع شده که توسط راجر فدرر «مسخره» خوانده می‌شود، چیست؟ در دستورالعمل کلی رقابت‌های گرند‌اسلم ویمبلدون نه یک بند و دو بند بلکه 10 بند وجود دارد که ورزشکاران را موظف به پوشیدن لباس سفید می‌کند. این قانونی است که از دهه 60 میلادی جدی گرفته شده و هنوز هم مسئولان برگزار‌کننده با جدیت خواستار رعایت آن هستند.
قانون شماره یک: ورزشکاران باید لباس‌های تقریباً سفید کامل به تن کنند و این موضوع به محض ورود آنها به زمین لازم‌الاجرا است. این قانون کلی است که در سال 1963 وضع شده است اما گذاشتن کلمه «تقریباً» در این بند همیشه راهی برای فرار و دور زدن این قانون گذاشته است. این موضوع تا آخرین دور برگزار شده این رقابت‌ها در سال 2014 هم محل سؤال بوده.
قانون شماره 2: رنگ سفید به معنی رنگ سفید و کرم نیست.
قانون شماره 3: رنگ‌هایی به غیر از رنگ سفید می‌تواند دور یقه یا حاشیه آستین کار شود به شرط آنکه طول آن از یک سانتیمتر تجاوز نکند. این موضوع به تازگی با سختگیری‌های بیشتری هم رعایت می‌شود چون پیش‌تر اسطوره‌هایی مثل بیورن بورگ با یقه‌هایی بازی می‌کردند که طول آنها قطع به یقین بیش از یک سانتیمتر بود.
قانون شماره 4: لوگو و برندهای رنگی که روی لباس کار می‌شود هم نباید بیش از یک سانتیمتر طول داشته باشند.
قانون شماره 5: پشت شورت‌های ورزشی، پیراهن‌های زنانه و مردانه باید کاملاً سفید باشد به غیر از همان نوار یک سانتیمتری که اجازه‌‌اش داده شده است.  واضح است که این قانون هم توسط برخی ورزشکاران نادیده گرفته شده است. رافائل نادال در سال 2006 در این رقابت‌ها پیراهنی به تن داشت که پشت آن دو نوار مشکی بزرگ کار شده بود.
قانون شماره 6: شورت‌های ورزشی و پاپوش‌هایی که هم پوشیده می‌شود باید کاملاً سفید باشد به غیر از همان نوار یک سانتیمتری که اجازه‌‌اش داده شده است. آن وایت یکی از تنیس‌بازهای نه چندان مطرح بریتانیایی یکبار سر همین قانون شماره 6 دست به ابتکار جالبی زد. او لباسی سرهمی پوشید که از سر تا پایش سفید بود. او جمله‌ای به یادماندنی هم درباره این حرکتش گفت: «وقتی نمی‌توانیم به خاطر توانایی‌های‌مان با راکت، خودمان را مطرح کنیم بهتر است از پوشش‌مان استفاده کنیم».
قانون شماره 7: کلاه، هدبند، مچ‌بند و نوارهای بسته شده روی انگشت به همراه جوراب‌ها همگی باید کاملاً سفید باشند، به غیر از همان نوار یک سانتیمتری که اجازه داده شده است. قطعاً اگر به هندبندهای رنگی سرنا ویلیامز و یا ماریون بارتولی در سال‌های اخیر نگاه کرده باشید متوجه شده‌‌اید که عرض و طول آنها قطعاً بیش از یک سانتیمتر است. قانون شماره 8: کفش‌ها باید کاملاً سفید باشد. این موضوع شامل کف کفش هم می‌شود. سطحی که اطراف انگشتان پا را می‌پوشاند هم باید کاملاً صاف باشد. راجر فدرر در سال 2013 تلاش کرد تا این قانون را دور بزند. او کفش‌هایی پوشید که کف آن نارنجی بود ولی بعد با تذکری که گرفت مجبور شد در دور دوم این رقابت‌ها کفش‌هایش را عوض کند و با کفش‌هایی کاملاً سفید بازی کند.
قانون شماره 9: همه لباس‌هایی که زیر لباس ورزشی پوشیده می‌شود هم باید سفید باشد به غیر از همان نوار یک سانتیمتری که اجازه داده شده است. طبیعتاً درباره این موضوع هم در همین چند سال اخیر سختگیری‌های زیادی اعمال شده است چون قبل از سال 2007 در این مورد چندان سختگیری صورت نمی‌گرفت. قانون شماره 10: تمامی تجهیزات پزشکی تا جای ممکن باید به رنگ سفید باشد.
  ۱  
آی اسپورت
2015-06-30 16:40:41
نظر دهید
۱ نظر
-
سه شنبه ۹ تير ۱۳۹۴، ۱۶:۵۷
این همه نوشتی ولی نگفتی چرا!
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر