فهرست
یادداشت: ایده‎‌هایِ تاکتیکی مارتینو و کلیدی به نامِ ماسچرانو
یادداشت: ایده‎‌هایِ تاکتیکی مارتینو و کلیدی به نامِ ماسچرانو

یادداشت: ایده‎‌هایِ تاکتیکی مارتینو و کلیدی به نامِ ماسچرانو

آرشِ حقیقی
 
توصیفِ سیستمیِ تیمی که با این همه مهره‌یِ چندکاره بازی می‌کند، حداقل از منظرِ اعداد، سخت است. تاتا مارتینو در کوپا امریکایِ امسال بعد از بازیِ اول مقابلِ پاراگوئه به ترکیبی ثابت رسید. 2 گلی که آرژانتین در دقایقِ پایانیِ بازیِ اول از شاگردانِ رامون دیاز خورد، یک قربانیِ بزرگ داشت: اور بانگا. بانگا که این فصل درخششِ فوق‌العاده‌ای با سویا داشت و با وجودِ دو گلی که کارلوس باکا در فینالِ یوروپا لیگ زد، بدونِ شک کلیدی‌ترین مهره‌یِ اونای امری بود، بعد از این بازی جایِ خودش در ترکیبِ اصلی را به لوکاسِ بیلیایِ لتزیو داد. بانگا با تمامِ توانایی‌هایش، تاثیرِ بیلیا، که مهره‌یِ خاموشِ آلبیسلسته در تورنمنت امسال بوده را، در بعدِ دفاعی ندارد. برایِ همین تاتا مارتینو برایِ اینکه آزادیِ عملِ بیشتری به خاویر پاستوره بدهد، بیلیا را به ترکیبِ اصلی اضافه کرد، تا هافبکِ خلاقِ پاریس سن ژرمن با خیالی آسوده‌تر به باکسِ حریف نزدیک شود.
نماهایِ زیادی از بازیِ دیشب بود که نرمشِ سیستماتیکِ آرژانتین را به واسطه‌یِ حرکات و نوعِ بازیِ خاویر ماسچرانو نشان می‌داد. در واقعِ آرژانتین با حرکاتِ طولیِ ماسچرانو در یک آن از 3-3-4 به 3-4-3 تبدیل می‌شد. وقتی ماسچرانو عقب می‌آمد و در نقشِ لیبرو بینِ دمیچلیس و اوتامندی قرار می‌گرفت زابالتا و روخو عملا از فول‌بک به وینگ‌بک تبدیل می‌شدند و همین تغییر دفاعِ پاراگوئه را از هم می‌پاشید.
آرژانتین در این بازی در بعدِ حمله بیشتر به چپ شیفت می‌شد، جایی که دی ماریایِ احیا شده هرکاری می‌خواست با دفاعِ آلبیروخا می‎‌کرد و مارکوس روخو را همیشه پشتِ سرش به عنوانِ حامی می‌دید. متمایل شدنِ آرژانتین در حمله به چپ و نامتقارنِ بودنِ 3-3-4 مارتینو از مسی یک "فالس وینگر" ساخته بود و از پاستوره یک "ترکوارتیستا" (شماره‌یِ 10). این اتفاق تنها در شرایطی ممکن است که تیمی وینگرِ آماده‌ای مثلِ دی ماریا داشته باشد که بیشترین عرضِ ممکن را در یک سو به تیمش بدهد و نظمِ خطِ دفاعیِ حریف را به هم بریزد.
داستانِ تبدیل شدنِ سیستم‌هایِ 4 دفاعه به 3 دفاعه با استفاده از هافبک دفاعی‌ای که می‌تواند هم نقشِ لیبرو را بازی ‎‌کند و هم نقشِ رجیستا را، داستانی است که در فصلِ گذشته‌یِ فوتبالِ اروپا تمی جذاب و قابلِ بحث بوده است. به عنوانِ نمونه ژابی آلونسو بازیکنی بود که این فصل بر اساسِ ایده‌هایِ گواردیولا مدام در جریانِ بازی با حرکاتِ طولی خودش و با جابجایی‌هایش با لام و آلابا، سیستمی شناور برای بایرن مونیخ پدید آورده بود. لویی ون گال هم در یونایتد قبل از اینکه به اجبار و بر اساسِ شرایطی که بهش تحمیل شده بود، رو به 3-3-4 کلاسیک در مقطعِ پایانیِ فصل بیاورد، مدام دنبالِ تثبیتِ سیستمی بود که با جابجاییِ طولیِ هافبکِ دفاعی‌اش از 2-4-4 دایمند به 2-1-4-3 در جریانِ بازی تغییر شکل بدهد.
ایده‌هایِ تاکتیکیِ مارتینو در کوپا امریکایِ 2015، البته با در نظر گرفتنِ مهره‌هایِ تکی مثلِ ماسچرانو و مسی، می‌تواند ادامه‌ای در جریانِ تاکتیکیِ فصلِ گذشته‌یِ فوتبالِ اروپا باشد و موجی جدید از آن در فصلِ 2016-2015 بسازد.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
     
آی اسپورت
2015-07-01 10:48:04
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر