فهرست
یادداشت روز: کابوس قراردادهای یک ساله در فوتبال ایران
یادداشت روز: کابوس قراردادهای یک ساله در فوتبال ایران

یادداشت روز: کابوس قراردادهای یک ساله در فوتبال ایران

 
ثبات، کلیدی ترین گمشده فوتبال ایران است. از راس هرم مدیریت این رشته ورزشی تا ذیل آن؛ همه آدم ها جایگاه‌شان را در خطر حس می کنند و همه آن ها مصرانه به فکر حفظ صندلی شان هستند و در ایران راه، به قربانی کردن دیگران با دیده هراس نگاه نمی کنند. اینجا هیات مدیره، مدیرعامل را سال به سال، مدیرعامل، مربی را ماه به ماه و مربی، بازیکن را فصل به فصل عوض می کنند تا به بیان خودشان به تیم شوک داده باشند. غافل از اینکه شاید تیم به جای این شوک های متوالی، به آرامش نیاز داشته باشد. میزان جابجایی بازیکنان در هر فصلِ فوتبال ایران به رکوردی باورنکردنی می رسد و تقریبا هر سال، ترکیب تمام تیم ها با زلزله‌ای اساسی مواجه می شود. این در حالی‌ست که در اروپا، باشگاه ها به جای این «انقلاب سالیانه»، به تکمیل پازل موفقیت با حرکات ریز در طول چند فصل روی می آورند. کافی‌ست به بارسلونایِ فاتح سه گانه نگاه کنیم و به یاد بیاوریم که ترکیبِ ثابت تیم فراموفق انریکه در فینال اروپا، فقط 3 تغییر نسبت به ترکیب ثابت تیم فوقِ ناکام تاتا مارتینو در فصل گذشته داشته است. از پرسپولیسِ جوان و نایب قهرمان علی دایی در لیگ سیزدهم، چند بازیکن هنوز برای این تیم بازی می کنند؟
 

در باشگاه‌های مطرح اروپایی، قراردادهایی با مدت زمان کمتر از 3 سال، تنها مختص «تمدید» با بازیکنان سی و چند سال به بالا هستند و تقریبا هیچ وقت پیش نمی آید که قرارداد باشگاه با بازیکن تازه وارد، از سه سال کمتر باشد. به محضِ فرارسیدن تابستانِ یک سال قبل از اتمام قرارداد بازیکن نیز، باشگاه تصمیم نهایی را در مورد او می گیرد و اگر قرار به جدایی باشد، این جدایی در همین مقطع اتفاق می افتاد تا بازیکن «آزاد» نشود و باشگاه بتواند از فروش او درآمد کسب کند. در فوتبال ایران اما به شکل حیرت آوری، تمام قراردادها «یک ساله» بسته می شوند. این به آن معناست که باشگاهی که در طول فصل دستمزد کلانی به بازیکنش داده و حتی هزینه خوراک و بنزین او را جدا از مبلغ اصلی تامین کرده است، از فروش این بازیکن هیچ مبلغی به دست نخواهد آورد. در چنین سیستم معیوبی هزینه های سنگین رد و بدل شده برای بازیکنان، تنها به خود فوتبالیست‌ها رسند و دست تیم ها خالی می ماند. جالب اینکه در ایران حتی باشگاه هایی که موظف به امضای قرارداد دو یا سه ساله با مهره های زیر 23 سال شده اند، این قراردادها را مشروط می کنند تا راه فرار را برای مهره های شان باز گذاشته باشند.


 
وقتی «هویت» باشگاه فوتبال در ایران به چنین مسیر خطرناکی می‌افتد؛ در استیلایِ تغییر و بی نظمی؛ چطور می شود از هوادار توقع داشت که به هواداری از باشگاه هایی که هر سال به کلی عوض می شوند و هورا کشیدن برای بازیکنی که هر فصل ممکن است در یک تیم بازی کند، ادامه بدهد؟ در این فوتبال، تاریخِ انقضای تعصب و یاغی‌گری خیلی زود از راه می رسد و تیم هایی که با مصاثب زیادی بسته شده اند، به چشم بر هم زدنی به باد سپرده می شوند.
 
محمدحسین عباسی
کدخبر:9405
 
  ۲  
آی اسپورت
2015-07-01 17:41:18
نظر دهید
۲ نظر
هوشنگ
چهارشنبه ۱۰ تير ۱۳۹۴، ۲۲:۳۷
ممنون !

اتفاقا هر وقت جمله "برای یک فصل قرارداد بست" رو میبینم یاد همین مقاله شما میفتم !
تا حالا خیلی خیلی کم خوندم که تو یه باشگاه اروپایی یه ساله قرار داد ببندن ! دقیقا به همین خاطر که اولویت اول اون ها از فوتبال درآمدزایی هست و بعدش مقام و... ! نمونش منچستر و آرسنال که خیلی وقته مقام خاصی پیدا نکردم اما همچنان تو بورسن چون تجاری بهش نگاه میکنن !
اما ایران کی اومده و مونده که به فکر یه سال بعدشم باشه !
Danial
پنجشنبه ۱۱ تير ۱۳۹۴، ۱۲:۴۲
مطلب بسیار خوب و درستی‌ بود. فکر می‌کنم موافق باشند همه که قرارداد یک ساله تنها بخشی از چرخه معیوب فوتبال ایران هست. به نظر من ریشه اصلی‌ این مشکل در بعضی‌ از قوانین موجود و در بعضی‌ موارد به علت عدم وجود قانون مشخص هست. ابتدا باید قوانین اصلاح بشن قبل از اینکه اصلا بشه کاری کرد. قوانینی که کپی‌رایت و حق پخش تلوزیونی رو به رسمیت بشناسه و قبل از هر چیز این قوانین یک کشور هستند که باید اجازه درامد زایی رو به باشگاه ها بدهند. وقتی‌ قوانین اصلاح شدند بستر برای حضور بخش خصوصی واقعی ( نه صوری) فراهم می‌شه و دیگه مدیریت ها بر خلاف مدیران دولتی مدیریت هزینه نخواهد بود بلکه وظیفه اون مدیر حفظ منافع مالی باشگاه و درآمد زایی خواهد بود و اون موقعه هست که هم قیمت بازیکن به قیمت واقعی نزدیک میشه هم اینکه منافع مالی بخش خصوصی اجازه ثبت هیچ قرارداد کوتاه مدتی‌ رو با یه جوان آینده دار نمیده
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر