فهرست
یادداشت: قهرمانیِ نمادینِ شیلی و نسلِ سوخته‌یِ آرژانتین
یادداشت: قهرمانیِ نمادینِ شیلی و نسلِ سوخته‌یِ آرژانتین

یادداشت: قهرمانیِ نمادینِ شیلی و نسلِ سوخته‌یِ آرژانتین

جاناتان ویلسون
 
شیلی بالاخره با پنالتی‌هایی که هیگوایین و بانگا خراب کردند، قهرمانِ کوپا امریکا شد. اما از منظرِ آرژانتین انتظارِ 22 ساله بازهم باید ادامه پیدا کند. انگار قرار نیست این نسلِ فوق‌العاده مستعد به هیچ افتخاری برسد.
کلودیو براوو قبل از فینال گفت، چه جایی بهتر از خانه برایِ قهرمانی. اما داستان فراتر از تنها میزبانی بود. استادیوم‌هایِ کمی در جهانِ فوتبال پیدا می‌شوند که جایگاهی نمادین‌تر از استادیو ناسیونالِ سانتیگاو داشته باشند. هنوز پشتِ یکی از دروازه‌ها جایگاهی به نشانه‌یِ احترام به زندانیانی که آنجا به دستِ عواملِ کودتایِ نظامیِ آگوستو پینوشه، شکنجه شدند و به قتل رسیدند، خالی است. در همین استادیوم بود که چند ماه بعد از کودتا روسیه در پلی آفِ مقدماتی جامِ جهانی از حضور در آن سر باز زد. بالایِ همین استادیوم است که نوشته: «مردمِ بی خاطره، مردمی بی آینده هستند.»
اتمسفرِ قبل از بازی فوق‌العاده بود. کوهستانِ آند بعد از چند روز بالاخره معلوم شد تا بهترین بک‌گراند برایِ بزرگ‌ترین بازیِ تاریخِ فوتبالِ شیلی را بسازد. میانِ موجِ قرمزِ لا روخا، پرچمهایِ آلبیسلسته‌یِ اندکی هم دیده می‌شد. البته برخی از هوادرانِ شیلی هم حسِ میهن‌پرستی‌شان از حد گذشت و شروع به پرت کردنِ اجسامی به سمتِ خانواده‌یِ مسی کردند که باعث شد تا بینِ دو نیمه آنها را به باکسِ مخصوصِ پوششِ تلویزیونی ببرند. حتی خبری بود که رودریگو، برادرِ مسی، مشتی به صورتش خورده است.
شیلی که در نیمه نهایی خیلی پر استرس بازی می‌کرد، فینال را با سرعت و شدت آغاز کرد و حتی در همانِ دقایقِ اولیه نزدیک بود توسط ویدال به گل برسد. هرگونه شک و تردیدی در موردِ تغییرِ رویکردِ سامپائولی در این بازی و دست کشیدنش از فوتبالِ پرفشارِ همیشگی‌اش، از همانِ سوتِ اولِ بازی رفع شد. کاری که سامپائولی در این بازی کرده بود، عقبِ بردنِ مارسلو دیاز بود که در واقع ازش یک مدافع ساخته بود. سه نفره شدنِ خطِ دفاعیِ شیلی به گری مدل این اجازه را می‌داد که از پستِ خودش خارج شود و مسی را دنبال کند. جایِ تعجب نداشت که مدل در همان نیمه‌یِ اول رویِ لگدی که به مسی زد کارتِ زرد گرفت. طرحِ سامپائولی موفقیت‌آمیز بود. مسی خاموش‌ترین نمایشِ تورنمنتش را داشت و تنها 63 بار پایش به توپ خورد (کمترین تعداد در کوپا امریکایِ امسال).
یکی از دلایلی که آرژانتین در این بازی فرمِ خوبش را از دست داد، خشونتِ بالایِ بازیکنانِ شیلی بود که کادرِ فنیِ آرژانتین را خشمگین کرده بود. شیلی در این تورنمنت سفری از ایده‌هایِ رومانتیک و محروم نکردنِ آرتورو ویدال به خاطرِ رانندگی در حالتِ غیرِ عادی، تا رویکردی پراگماتیک و لگد زدن به ستاره‌هایِ آرژانتین را طی کرد. در واقع هر سه مدافعِ میانیِ شیلی در همان نیمه‌یِ اول اخطار گرفتند و بازی‌ای که خیلی جذاب شروع شده بود، بدل به فوتبالی صرفا درگیرانه و فیزیکی شد.
در نیمه‌یِ دوم یک بارِ دیگرِ آرژانتینِ جامِ جهانی را دیدیم و دیگر خبری از آرژانتینی نیمه نهایی مقابلِ پاراگوئه نبود؛ تیمی با دفاعی مستحکم اما حمله‌ای کند. مسی هم در نیمه‌یِ دوم کاملا خاموش شده بود و چهره‌یِ مردی خسته و ناراضی را، با پیراهنی که رویِ شورتِ ورزشی‌اش افتاده بود و شانه‌هایی آویزان، داشت.
همینطور که خستگی بیشتر و بیشتر بر آرژانتینی‌ها غلبه می‌کرد، شیلی هم موقعیت‌هایی به دست می‌آورد و آنها را از دست می‌داد. با این حال آخرین موقعیتِ طلایی بازی برایِ آرژانتین پدید آمد. مسی بالاخره فضایی پیدا کرد و پاسی عالی به لاوتزی داد، اما پاسِ رو به جلویِ لاوتزی برایِ هیگوایین خیلی دور از او افتاد و مهاجمِ تعویضیِ آرژانتین موفق نشد دروازه‌یِ شیلی را باز کند. اگر او این موقعیت را گل می‌کرد، و موقعیتی که سالِ گذشته در ماراکانا داشت را هم گل می‌کرد، این نسل از فوتبالِ آرژانتین بدل به یکی از طلایی‌ترین و بهترین‌هایِ تاریخِ فوتبالِ آلبیسلسته می‌شد. اما اتفاقی که در پایان افتاد، افراخته شدنِ پرچمهایِ شیلی و جشن و پایکوبیِ لا روخا بود.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
  ۱  
آی اسپورت
2015-07-05 10:30:43
نظر دهید
۱ نظر
-
يكشنبه ۱۴ تير ۱۳۹۴، ۱۲:۴۵
هیگواین اضافیه واقعا
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر