فهرست
یادداشت: یونایتدِ ون گال کم کم شکل می‌گیرد
یادداشت: یونایتدِ ون گال کم کم شکل می‌گیرد

یادداشت: یونایتدِ ون گال کم کم شکل می‌گیرد

گابریله مارکوتی
 
اگر دنبالِ ایراد و اشکال در این دو خرید بگردید، می‌توانید نکاتی پیدا کنید. مثلا اینکه شواین‌اشتایگر آگوست 31 ساله می‌شود و در حالیکه فقط یک سال از قراردادش باقی مانده بود 23 میلیون دلار برایِ یونایتد خرج برداشت. تونی کروس که 5 سال و نیم از او جوانتر است درست در چنین موقعیتی تنها با 33 میلیون دلار راهیِ رئال مادرید شد. اما جدا از این گزینه‌هایِ تاکتیکی‌ای که شواین‌اشتایگر به لویی ون گال می‌دهد باعث خوشحالی و امیدواریِ هوادرانِ یونایتد شده است. عواملی مثلِ تجربه، قدرتِ رهبری و شناختِ متقابلِ شواین‌اشتایگر از ون گال، ارزشی اضافه به این انتقال می‌دهد.
مسئله‌یِ نگران‌کننده مصدومیت‌هایِ اوست. شواین‌اشتایگر در دو فصلِ پیش تنها در 37 بازی از 68 بازیِ بایرن به عنوانِ بازیکنِ اصلی به زمین رفت و تازه وقتی مصدوم هم نبود، گزینه‌یِ اوتوماتیکِ پپ گواردیولا به حساب نمی‌آمد. در واقع گواردیولا مدام دنبالِ بازیکنانی بود که او را در زوجِ خطِ میانی کامل کنند. مربیِ بایرن آلابا و لام را به خطِ میانی منتقل کرد و ژابی آلونسو و تیاگو آلکانتارا را خرید. اما این دلیل نمی‌شود که شواین‌اشتایگر برایِ خطِ میانیِ منچستر یونایتد مناسب نباشد. هر باشگاه و مربی‌ای طرح و ایده‌یِ خودش را دارد و بر اساسِ این طرح و ایده‌ها به بازیکنانِ متفاوتی نیاز دارد. در موردِ مصدومیت‌هایِ شواین‌اشتایگر هم باید گفت که آنها حاصلِ یک دردِ مضمن و همیشگی نبودند، بلکه بیشتر به بدشانسیِ او ربط داشتند.
شواین‌اشتایگر سرعتِ انفجاریِ خودش را سالها پیش از دست داد و اصلا برایِ همین بود که ون گال در بایرن او را به مرکزِ خطِ میانی منتقل کرد. اوون هارگریوز که با شواین‌اشتایگر همبازی بود، او را با فرانک لمپارد مقایسه می‌کند. معنیِ این مقایسه این است که حرکاتِ شواین‌اشتایگر بیشتر بر مبنایِ هوشش است تا سرعت و قدرتِ بالایش.
نکته‌یِ مهمِ دیگر این است که شواین‌اشتایگر واقعا دوست داشت به یونایتد بیاید. بازیکنان همیشه کلیشه‌هایی از این دست را هنگام انتقال به تیمی جدید می‌گویند، اما حرف‌هایِ شواین‌اشتایگر به نظر از تهِ دلش می‎رسد. این را هم در نظر بگیرید که او مجبور نبود از بایرن جدا شود. گواردیولا هم یک سال بیشتر از قراردادش باقی نمانده است. شواین‌اشتایگر به راحتی می‌توانست این فصل را سپری کند و خودش را برایِ یورو آماده نگه دارد و بعد در تابستان به وضعیت‌اش با مربیِ جدید فکر کند. اما اینکه او تصمیمی غیر از این گرفت، حرف‌هایِ زیادی با خودش دارد. تجربه‌یِ بالا و قدرتِ رهبریِ شواین‌اشتایگر دقیقا چیزی بود که یونایتد فصلِ پیش کم داشت.
از سویِ دیگر قیمتِ اشنایدرلین برایِ یونایتد بینِ 35 تا 41 میلیون (بسته به نمایشِ او در تیمِ جدیدش) است. شاید یونایتد می‌توانست کمی بیشتر صبر کند و با قیمتی کمتر هافبکِ فرانسوی را به خدمت بگیرد، اما این قیمت برایِ اشنایدرلینی که واقعا در 3 فصلِ گذشته از بهترین هافبک‌هایِ میانیِ لیگِ برتر بوده و تنها 25 سال هم دارد، منطقی است.
خوبیِ این قضیه برایِ ون گال این است که حالا کلی هافبکِ میانی دارد که می‌تواند در ترکیب‌هایِ مختلف ازشان استفاده کند. از بینِ اشنایدرلین، شواین‌اشتایگر، کریک، بلیند، هررا و فلینی، شاید فقط ترکیبِ کریک – شواین‌اشتایگر (به دلیلِ سرعتِ پایین) جالب به نظر نرسد، اما بقیه همه عملی هستند.
البته حتی وقتی ممفیس دپای و متئو دارمیان را هم به جمعِ ترنسفرهایِ یونایتد اضافه می‌کنیم، باز هم می‌بینیم که این تیم به بازیکنانِ جدید نیاز دارد. یک مدافعِ میانیِ درجه یک، یک مهاجم برایِ کمک به رونی و ویلسون و اگر دخئا برود، قطعا یک دروازه‌بان.
با این حال نکته‌یِ امیدوارکننده برایِ یونایتد این است که آنها چندتا از خریدهایِ کلیدی‌شان را با قیمتِ مناسب به دست آورده‌اند و لویی ون گال حالا دیگر دقیقا می‌داند از تیم و بازیکنانش، و بازیکنانی که می‌خواهد به خدمت بگیرد، چه می‌خواهد. فراموش نکنیم که سالِ گذشته این موقع تازه جامِ جهانی تمام شده بود و ون گال هنوز با بازیکنانش آشنایی نداشت.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
 
  
 
     
آی اسپورت
2015-07-14 09:17:16
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر