فهرست
گزارش: آرسنال یک دهه بدونِ ویرا
گزارش: آرسنال یک دهه بدونِ ویرا

گزارش: آرسنال یک دهه بدونِ ویرا

آی‌اسپورت – پاتریک ویرا 9 سال در هایبوری بود و در این 9 سال، آرسنال 3 قهرمانیِ لیگِ برتر و 4 اف.ای کاپ برد. اما بعد از اینکه ویرا آرسنال را ترک کرد، مردانِ ونگر در 10 سال فقط 2 اف.ای کاپ بردند. همین تاثیرِ فوق‌العاده‌یِ ویرا بر آرسنال را نشان می‌دهد. اما آرسن ونگر در این دوران تلاش کرد با استفاده از بازیکنانِ زیادی جایِ خالیِ این مهره‌یِ کلیدی را پر کند.
متئو فلامینی، اولین و شاید به نوعی موفق‌ترین جانشینِ ویرا در آرسنال بود. او یک سالِ بعد از رفتنِ ویرا به لندن آمد و با اینکه در ابتدا موفق نشد خودش را در لیگِ برتر ثابت کند، اما در فصلِ 2007-2008 بدل به یکی از بهترین هافبک‌هایِ دفاعیِ جزیره شد و کنارِ سسک فابرگاس زوجی طلایی در میانه‌یِ زمینِ آرسنال ساخت. در این فصل آرسنال فقط 4 امتیاز کمتر از یونایتدِ قهرمان کسب کرد. اما فلامینی در تابستان قراردادش را با آرسنال تمدید نکرد و به عنوانِ بازیکنِ آزاد به میلان پیوست.
بعد نوبت به آبو دیابی و الکس سانگ رسید که هر دو سالِ 2006 به آرسنال پیوستند. داستانِ آبو دیابی داستانِ تلخی است. هافبکِ فرانسوی که به لحاظِ قد و هیکل و نوعِ بازی شبیه‌ترین بازیکن به ویرا بود، مدام مصدوم شد و هرگز موفق نشد خودش را به عنوانِ بازیکنی ثابت در ترکیبِ تیمش جا بیندازد. دیابی در 4 فصلِ گذشته تنها 16 بار برایِ آرسنال به زمین رفت و برایِ همین باشگاه هم دیگر قراردادش را تمدید نکرد.
الکس سانگِ کامرونی از باستیا با مبلغِ یک میلیون پوند به آرسنال پیوست و مثلِ فلامینی موفق نشد تاثیری آنی بر تیمش داشته باشد. هوادرانِ آرسنال حتی در جریانِ شکست مقابلِ فولام در سالِ 2006 او را هو کردند. اما بعد از یک دورانِ قرضی در چارلتون، سانگ پیشرفت کرد و نهایتا بدل به گزینه‌یِ اصلیِ ونگر شد. البته سانگ کیفیاتِ دفاعیِ ویرا را نداشت و بیشتر بازیسازی از میانه‌یِ زمین بود. او فصلِ 2011-2012 بیشترین پاسِ گل را برایِ آرسنال داد (14) و تابستانش به بارسلونا رفت.
ونگر سالِ 2006 یک هافبکِ میانیِ دیگر به نامِ دنیلسون را به خدمت گرفت که شکستی محض بود. یک سال بعد، اما لاسانا دیارایِ فرانسوی و 22 ساله به آرسنال پیوست. دیارا که از استعدادهایِ فوتبالِ فرانسه به حساب می‌آمد از چلسی راهیِ آرسنال شد، اما تنها 6 ماه بینِ قرمزهایِ لندن دوام آورد و به پورتسموث منتقل شد. به شکلی شگفت‌انگیز دیارا با پورتسموث قهرمانِ اف.ای کاپ شد و در ژانویه‌یِ 2009 سر از رئال مادرید در آورد.
دیگر استعدادِ سوخته‌یِ آرسنال، امانوئل فریمپانگ بود. او که در تیمِ جوانان زوجی طلایی با جک ویلشر به عنوانِ بازی‌ساز-بازی‌خراب‌کن تشکیل داده بود، به دلیلِ مسائلِ حاشیه‌ای فرصتِ چندانی برایِ حضور در تیمِ اصلی پیدا نکرد و مدام از این باشگاه به آن باشگاه به صورتِ قرضی منتقل شد تا بالاخره در 2014 به بارنزلی فروخته شد.
اما یکی از نامدارترین بازیکنانی که ونگر برایِ خطِ میانی‌اش در 10 سالِ اخیر خرید، میکل آرتتا بود که در آخرین روزِ ترنسفرِ تابستانِ 2011 از اورتون به آرسنال پیوست. البته آرتتا هیچوقت قرار نبود جایِ ویرا را بگیرد، چون قدرتِ فیزیکیِ او را نداشت و بیشتر یک هافبکِ طراحِ عقبِ زمین بود تا هافبکی باکس-تو-باکس. به هرحال مصدومیت‌هایِ زیاد در دو فصلِ گذشته جایِ ثابتِ آرتتا در ترکیبِ آرسنال را به هم زد و حالا او در 33 سالگی با یک سالِ تمدیدِ قراردادش بیشتر به مهره‌ای نیمکت‌نشین می‌ماند تا بازیکنی کلیدی.
اما فرانسیس کوکلن. کوکلن با نمایشی که فصلِ پیش داشت بدل به یکی از کلیدی‌ترین مهره‌هایِ آرسنال شد. نه اینکه بخواهیم او را هم با پاتریک ویرا مقایسه کنیم، اما قدرتِ دفاعیِ کوکلن به هافبک‌هایِ خلاق‌تری مثلِ رمزی، ویلشر، کازورلا، الکسیس و اوزیل آزادیِ بیشتری می‌دهد. کوکلن که اولین بازی‌اش را سالِ 2011 برایِ آرسنال انجام داد، بعد از دورانِ قرضی‌ای که در چارلتون سپری کرد، حالا دیگر بازیکنی شناخته شده در لیگِ برتر است. شاید همین درخششِ کوکلن بود که ونگر را برایِ خریدنِ یک هافبکِ دفاعیِ دیگر، از جمله بهترین و معروف‌ترینشان ویلیام کاروالیو، به شک و تردید انداخته است. به هر سو فصلِ آینده کوکلن به علاوه‌یِ پتر چک می‌تواند ضعف‌هایی که آرسنالِ ونگر سالها با آن دست به گریبان بود را پوشش دهند و این تیم را آماده‌یِ جنگیدن برایِ قهرمانیِ لیگ برتر کنند.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
 
     
آی اسپورت
2015-07-14 12:17:21
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر