فهرست
یادداشت: پایانِ تلخ برایِ رابین ون پرسی
یادداشت: پایانِ تلخ برایِ رابین ون پرسی

یادداشت: پایانِ تلخ برایِ رابین ون پرسی

اندی میتن
 
بازیکنان منچستر، کت و شلوار به تن و برونزه، به سویِ ترمینالِ یکِ فرودگاهِ منچستر می‌روند تا تورِ 18 روزه‌یِ خودشان را در ایالات متحده آغاز کنند. چهار خریدِ جدید، باستین شواین‌اشتایگر، مورگان اشنایدرلین، ممفیس دپای و متئو دارمیان در جمعِ بازیکنانِ دیگر حاضرند و اد وودوارد، مدیرِ اجراییِ باشگاه، به شدت راضی به نظر می‌رسد. هوادرانی که 2 هفته‌یِ پیش از بابتِ خاموشی در بازارِ ترنسفرِ تابستانی انتقاد می‌کردند، حالا همه تحسین‌اش می‌کنند.
لویی ون گال طبقِ معمول خوش عکس است و با هوادارانِ جلویِ دوربین ژست می‌گیرد. عکس‌هایِ خوبی از رایان گیگز در حالی که دارد با شواین‌اشتایگر حرف می‌زند هم ثبت می‌شود. شواین‌اشتایگر تازه یکشنبه به منچستر آمده، درست همان روزی که رابین ون پرسی بعد از 3 سال باشگاه را ترک کرد. اینکه یونایتد اینقدر راحت ستاره‌یِ هلندی‌اش را فروخت کمی عجیب بود. اما حقوقِ بالایِ او مشکلِ بزرگی برایِ باشگاه به حساب می‌آمد. در ضمن ون گال به این نتیجه رسیده بود که با این پول می‌تواند بازیکنانی جوانتر که اینقدر هم مصدوم نمی‌شوند را به خدمت بگیرد. پس او تصمیمش را گرفت و گفت رابین ون پرسی، که خودش او را به عنوانِ کاپیتانِ تیم ملیِ هلند برگزیده بود، می‌تواند یونایتد را ترک کند.
در فوتبالِ سطحِ اول جایی برایِ احساسات نیست. ون گال مقتدرانه عمل کرد و با فروشِ ون پرسی به دیگر نام‌هایِ بزرگِ تیمش هم هشدار داد: اگر نمایشِ خوبی نداشته باشند، آینده‌ای در باشگاه نخواهند داشت.
رابین ون پرسی تا همان روزِ آخر کیفیت خودش در تمرینات را نشان داد. ون پرسی تکنیکی‌تر بازیکنِ یونایتد بعد از بازنشستگیِ پل اسکولز بود. او همیشه به عضلاتِ قوی و هیکلِ خوش‌تراشش افتخار می‌کرد. اما در نظرِ ون گال، مهاجمِ هلندی سرعتِ سابقش را نداشت و همین استارت‌هایِ دهمِ ثانیه‌ای است که سرنوشتِ بازی‌ها را تغییر می‌دهد.
نکته‌یِ حیاتی این بود که رابین ون پرسی هرگز موفق نشد فرمِ فوق‌العاده‌یِ فصلِ اولش را برایِ یونایتد تکرار کند. ون پرسی در فصلِ 2012-2013 با زدنِ 30 گل در مجموعِ 48 بازی کلیدی‌ترین مهره‌یِ یونایتد بود و باعثِ بیستمین قهرمانیِ این تیم، آخرین قهرمانیِ سر الکس فرگوسن، شد. اما در دو فصلِ بعد او به ترتیب 18 و 14 گل زد که کافی نبود. بعد از اینکه ون پرسی در فوریه مقابلِ سوانزی مصدوم شد، یونایتد بدونِ او فرمِ بهتری گرفت. ون گال دیگر تصمیمش را گرفته بود و قصد نداشت قراردادِ رابین را تمدید کند. پس او می‌توانست فقط یک سالِ دیگر در یونایتد بماند تا سالِ 2016 بازیکنِ آزاد شود.
وقتی تصمیم نهایی برایِ فروشِ ون پرسی گرفته شد، باشگاه خواست تا سریع و قاطع عمل کند تا داستانِ فصلِ پیشِ نانی تکرار نشود. ون گال فصلِ پیش اعلام کرد نیازی به نانی ندارد، اما حقوقِ او آنقدر بالا بود که هیچ تیمی حاضرِ به خریدنش نشد.
ون گال هفته‌یِ پیش به ون پرسی گفت دیگر نیازی نیست با تیم تمرین کند. ون گال این حرف را جلویِ بازیکنانِ دیگر زد و همین قضیه ون پرسی را عصبانی کرد. هیچکس در تیم خبر نداشت که چنین اتفاقی قرار است بیافتد. برایِ همین ایجنتِ او خیلی زود با فنرباغچه واردِ مذاکره شد و به توافق بر سرِ قیمتِ 4.7 میلیون پوند رسید. شاید این قیمت برایِ بازیکنی در حدِ ون پرسی خیلی کم بود، اما حقوقِ او بیش از 10 میلیون پوند در سال برایِ باشگاه خرج برمی‌داشت. هیچ بازیکنی از ترکِ یونایتد خوشحال نمی‌شود (چون معمولا این تصمیمِ خوشان نیست و نشان دهنده‌یِ آن است که دورانِ اوجشان به پایان رسیده است) و بازیکنان و مربیان معمولا خوانشِ مختلفی از اتفاقاتی که بینشان می‌افتد دارند. اما ون پرسی بعد از اینکه یونایتد را ترک کرد، تکست‌هایِ دوستانه‌یِ زیادی به همبازی‌هایش فرستاد و احتمالا وقتی گرد و غبارِ این قضیه پاک شود، او یونایتد را با خاطراتی خوب به یاد خواهد آورد.
 رابین ون پرسی به اعترافِ ریو فردیناند بیشترین ضربه را از بازنشستگیِ سر الکس فرگوسن خورد. وقتی سر الکس رابین را به یونایتد آورد بهش گفت حالا حالاها رویِ نیمکت هست و وقتی در رختکن اعلام بازنشستگی کرد از بازیکنانش عذرخواهی کرد، چون بهشان قول داده بود که بماند. اما نباید سر الکس را سرزنش کرد. واقعا هیچ وقتِ درست و مناسبی برایِ بازنشستگیِ او نبود.
بعد از رفتنِ سر الکس رابین زیرِ دستِ مویز، گیگز و ون گال بازی کرد. او در دورانِ مویز مصدوم شد و وقتی خودش اعتقاد داشت هنوز برایِ بازگشتش به بازی زود است، مویز اعلام کرد که او آماده است. همین باعثِ پدید آمدن مشکلاتی بین این دو شد.
وقتی ورد ون نیستلروی سالِ 2006 یونایتد را ترک کرد خیلی از دستِ سر الکس عصبانی بود. اما دو سال بعد، وقتی همه چیز برایش در رئال خوب پیش می‌رفت، خودش از سر الکس خواست که اختلافات را کنار بگذارند و آشتی کنند. حالا ون نیستلروی فقط خاطراتِ خوبِ 5 سالش در اولدترافورد را به یاد می‌آورد، نه پایانِ تلخش را.
بیایم امیدوار باشیم که رابین ون پرسی هم چنین راهی را طی کند. او یک سال بهترین بازیکنِ بهترینِ تیمِ انگلیس بود و گلِ دقیقه‌یِ 92 اش به سیتی که اهمیتِ زیادی در قهرمانیِ یونایتد داشت، یکی از هایلایت‌هایِ دهه‌یِ گذشته‌یِ این تیم به حساب می‌آید. اگر او تنها نیمی از این تاثیر را در اولینِ داربیِ استانبولش داشته باشد، برایِ همیشه بدل به قهرمانِ فنرباغچه خواهد شد.
 
کد خبر: 9409
 
 
 
     
آی اسپورت
2015-07-15 09:24:19
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر