فهرست
چرا یونایتد به مهاجمی گران‌قیمت نیاز ندارد
چرا یونایتد به مهاجمی گران‌قیمت نیاز ندارد

چرا یونایتد به مهاجمی گران‌قیمت نیاز ندارد

با رفتنِ رادامل فالکائو و رابین ون پرسی و چیچاریتو، یونایتد در حالِ حاضر تنها دو مهاجمِ کلاسیک یعنی وین رونی و جیمز ویلسون را دارد. قطعا برایِ تیمی که فصلِ آینده در 4 جام خواهد جنگید این تعداد کافی نیست. لویی ون گال دنبالِ خریدِ یک مهاجمِ دیگر است. اما این مهاجم از چه جنسی خواهد بود؟
جنسِ اول مهاجمینِ درجه‌یِ یک و گران‌قیمتِ اروپا هستند. صحبت از توماس مولر، ادینسون کاوانی و رابرت لواندوفسکی به میان آمده است. فروشِ احتمالیِ آنخل دی ماریا به پاریس سن ژرمن  یا بایرن مونیخ، احتمال و وسوسه‌یِ تعویضِ او با یکی از این سه نامِ بزرگ را زیاد می‌کند. اما با توجه به اینکه تیمِ ون گال فصلِ پیش در بازی با دو مهاجمِ مرکزی و کلاسیک ناموفق بود و تنها در مقطعی که شروع کرد به 3-3-4 بازی کردن و قراردادنِ وین رونی به عنوانِ تک مهاجم، پیشرفت کرد و نتیجه گرفت، اضافه کردنِ یک مهاجمِ گران‌قیمت به تیم چندان منطقی به نظر نمی‌رسد.
یکی از دلایلی که ون گال و وودوارد تصمیم به فروشِ رابین ون پرسی گرفتند این بود که او بیش از 10 میلیون پوند سالی حقوق می‌گرفت و با توجه به فرم، سن و مصدومیت‌هایش، دیگر ضرری مالی برایِ باشگاه محسوب می‌شد. فرض کنید کاوانی یا مولر یا لواندوفسکی به یونایتد اضافه شوند. حقوقی که به این بازیکنان داده خواهد شد هم بعید از زیرِ 200 هزار پوند در هفته باشد. پس این مهاجمِ جدید باید هر هفته بازی کند و گل بزند تا منطقِ اقتصادی‌ برایِ تیم داشته باشد. با این حساب تکلیفِ رونی چه خواهد شد؟ سه سناریویِ ممکن: یک- ون گال دوباره رو به بازی کردن با دو مهاجمِ مرکزی بیاورد که معنی‌اش بازگشت به 2-1-4-3 (کابوسِ سه دفاعه بازی کردن) یا 2-4-4 دایمند (از دست رفتنِ پستِ تخصصیِ ممفیس دپای) است. دو: وین رونی به خطِ میانی منتقل شود، که با توجه به آمدنِ شواین‌اشتایگر و اشنایدرلین و البته تفاوتِ تاثیرِ رونی در خطِ میانی و خطِ حمله، اصلا منطقی نیست. سه: نیمکت‌نشینیِ رونی. با شناختی که از ون گال داریم این گزینه واقعا محتمل‌تر است. اما جدا از هرگونه وجه احساسی‌ای، این خودش ضررِ مالیِ شدیدی برایِ باشگاه محسوب می‌شود.
البته تمامِ این سناریوها در شرایطی بود که آمدنِ مهاجم جدید را به عنوانِ تعویضش با دی ماریا در نظر بگیریم. اما رویکردِ دیگری که ون گال پیشِ رویش دارد خریدِ یک مهاجم از جنسِ مهاجمینی است که از اول قبول کنند بک‌آپِ رونی هستند. سایدو براهینو، مهاجمِ وست بروم یکی از بهترین گزینه‌هاست: جوان، سریع، گلزن، ارزان و در ضمن با تجربه در لیگِ برتر (گلِ برتریِ وست بروم در اولدترافورد در دورانِ مویز را او زد).
در نظر بگیرید که خودِ ممفیس دپای هم می‌تواند به عنوانِ مهاجمی واید بازی کند، مثلِ استفاده‌ای که خورخه سامپائولی در کوپا امریکا از الکسیس سانچز کرد. در ضمن بعید نیست ون گال با حفظِ دی ماریا و پیشرفتِ احتمالیِ دپای و البته این حقیقت که او در بعدِ دفاعی هرگز بازیکنِ قابلِ اتکایی نخواهد شد، در غیبتِ رونی از او به عنوانِ تک مهاجم استفاده کند. ون گال حتی گزینه‌یِ فلینی، که دیگر بعید است در خطِ میانی خیلی بهش بازی برسد، به عنوانِ مهاجمِ تارگت را هم دارد. همه‌یِ این معادلات خریدِ یک مهاجمِ گران‌قیمت را بی‌منطق‌تر جلوه می‌دهد.
فقط یک استثناء هست: هری کین.
لویی ون گال گفته تا روزِ آخر در ترنسفرِ تابستانی فعال خواهد بود. یونایتد همین حالا 4 خریدِ عالی کرده و اگر قرار نباشد یک مدافعِ مرکزیِ درجه یک (اوتامندی یا راموس) بخرد و با فرضِ اینکه داوید دخئا این تابستان اولدترافورد را ترک نکند، تنها خریدِ لازمش همان یک مهاجمِ مرکزی باقی می‌ماند. هری کین گزینه‌ای است که ارزشِ صبر کردن تا روزِ آخر را دارد. مهاجمی که اگر به همین روندِ پیشرفتش ادامه دهد، با توجه به خلق و خویِ جاه‌طلب و ماجراجویش، بعید است بیش از یک فصلِ دیگر در تاتنهام ماندگار باشد (با توجه با قدرت گرفتنِ سیتی و چلسی و آرسنال و یونایتد و لیورپول، احتمالِ رسیدنِ تاتنهام به چمپیونز لیگ را کنار بگذارید). اینجاست که جنگِ دنیل لوی و اد وودوارد شروع می‌شود. فروختن یا نفروختن کین در این تابستان قماری بزرگ برایِ لوی است. از یک سو شاید کین فصلِ دیگر دو برابر بدرخشد و قیمتش دو برابر شود. از سویِ دیگر بازیکنی حتی یک فصلِ کامل هم برایِ تیمِ اولش بازی نکرده، ممکن است به ناگاه افت کند و مصدوم شود و محبوبیتش را بینِ خریدارانش از دست بدهد. همین است که داستانِ کین و تاتنهام را جذاب می‌کند.
هری کین با توجه به تمامِ کیفیاتی که دارد، بازیکنی برایِ آینده‌یِ یونایتد است. یونایتد هم برایش ارزش دارد که یکی دو فصلی به او حقوقِ بالا بدهد، بدونِ اینکه هر هفته در ترکیبِ اصلی باشد. اگر کین بیاید حتی ون گال می‌تواند جیمز ویلسون را هم به شکلِ قرضی به یک تیمِ لیگِ برتریِ دیگر بدهد تا بازیِ بیشتری بهش برسد. به هر سو این‌ها همه گزینه‌هایِ پیشِ رویِ ون گال است و ون گال مربی‌ای است عاشقِ گزینه‌هایِ متعدد و بازی با آن‌ها. از این جهت هنوز برایِ حدس زدنِ ترکیبِ یونایتدِ فصلِ آینده زود است.
 
     
آی اسپورت
2015-07-15 14:24:46
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر