فهرست
یادداشت: طرح‌هایِ پپ برایِ ویدال
یادداشت: طرح‌هایِ پپ برایِ ویدال

یادداشت: طرح‌هایِ پپ برایِ ویدال

مایکل کاکس
 
ویدال در نگاهی سطحی بازیکنی از جنسِ بازیکنانِ گواردیولا نیست. او هافبکی طولی و مستقیم است که مدام از این سو به آن سویِ زمین می‌دود و صبر و حوصله‌یِ حفظِ توپ و پاس‌هایِ کوتاه را ندارد. اما چنین تحلیلی نه درکِ درستی از گواردیولا و ویدال به دست می‌دهد و نه به این قضیه توجه می‌کند که بایرن مونیخ در حالِ حاضر سه هافبک از جنسِ هافبک‌هایِ گواردیولایی، یعنی ژابی آلونسو، خاوی مارتینز و تیاگو آلکانتارا، دارد. گواردیولا نیازی به خریدِ یک هافبکِ پاسور و بازیسازِ دیگر نداشت، بلکه باید گزینه‌هایِ دیگری به خطِ دفاعی‌اش اضافه می‌کرد.
ویدال بازیکنی است که این گزینه‌هایِ مختلف را به گواردیولا می‌دهد، چون تقریبا همه کار از دستش برمی‌آید. سخت است بازیکنِ دیگری در این سطح پیدا کنیم که مثلِ ویدال همه‌کاره باشد. او در طولِ دورانِ بازی‌اش، مدافعِ وسط بوده، هافبکِ دفاعیِ بوده، هافبکِ هجومی بوده و حتی برایِ شیلی به عنوانِ مهاجمِ کاذب بازی کرده است. ویدال با اتکا به قدرت و سرعتِ بالایش جزوِ بهترین هافبک‌هایِ گلزن و تکل‌زن در اروپا است. او از باکسِ خودش تا باکسِ حریف قادر به هر کاری هست و برایِ همین بدل به مهره‌یِ محبوبِ گواردیولا خواهد شد.
پپ گواردیولا در دورانِ مربیگری‌اش در بایرن، دیگر آن ایدئولوگِ سابقِ بارسلونا نبوده و سعی کرده با توجه به مهره‌هایِ تیمش و قدرتِ آن‌ها بازی کند. برایِ مثال آرین روبن شاید نمی‌توانست جایی در بارسلونایِ پپ پیدا کند، اما ستاره‌یِ هلندی، مهمترین عنصرِ هجومیِ بایرن مونیخ در دو فصلِ اخیر بوده است. گواردیولا در این دو فصل بیشترین استفاده را از قدرتِ پیروزیِ روبن در موقعیت‌هایِ یک مقابلِ یک برده و به همین شکل هم قرار است بیشترین استفاده را از کیفیات و خصوصیاتِ ویدال ببرد.
سوال اینجاست که گواردیولا از ویدال چه می‌خواهد؟ با توجه به اینکه دو پاسورِ درجه یک کنارِ ویدال در خطِ میانی بازی خواهند کرد، او اجازه‌یِ پیشرویِ زیادی در بایرن پیدا می‌کند و احتمالا باید مدام شاهدِ حضورش پشتِ لواندوفسکی و در باکسِ حریف باشیم. این ایده از ویدال یک نیمه-مهاجم می‌سازد، چیزی شبیهِ توماس مولر. به همین دلیل حالا آینده‌یِ مولر که گویا موردِ توجهِ منچستر یونایتد قرار گرفته، زیرِ سوال می‌رود. ویدال هوشِ جایگریِ مولر را ندارد. اما در تمامِ مواردِ دیگر با او برابری می‌کند.
تریویِ آلونسو، تیاگو و ویدال می‌تواند خطِ میانی‌ای مخوف برایِ بایرن بسازد. آلونسو عقب می‌ایستد و ریتمِ بازی را کنترل می‌کند، تیاگو جلوتر از او فضاهایِ خالی را پر می‌کند و پاس‌هایِ هوشمندانه می‌دهد و ویدال بدونِ توپ به باکسِ حریف حمله می‌کند و پلی می‌شود بینِ خطِ میانی و خطِ حمله.
گواردیولا حالا با مهره‌هایی که در دست دارد، بیش از هر وقتِ دیگر می‌تواند سیستم‌هایِ عجیب و غریب بازی کند. این به احتمالِ زیاد آخرین فصلِ گواردیولا در بایرن خواهد بود. او در آخرین فصلش در بارسلونا، دست به هر کاری می‌زد که حریف را گمراه کند. سیستمِ 4-3-3 یکی از بارزترین مثال‌هایِ ماجراجویی‌هایِ پپ در بارسا بود. برایِ همین باید خودمان را برایِ دیدنِ ویدال در پست‌هایی عجیب و غریب بکنیم.
ویدال، مارتینز، لام، آلابا و حتی آلونسو در تئوری می‌تواند هم مهره‌ای دفاعی باشند و هم در خطِ میانی بازی کنند. در واقع پپ حالا در بایرن بازیکنانی دارد که حداقل در دو پست راحت بازی می‌کنند (غیر از لواندوفسکی و مدافعینِ مرکزی‌اش). این باعث می‌شود که ترکیبِ 11 نفره‌یِ بایرن نرمشِ تاکتیکیِ بسیار بالایی پیدا کند.
در بایرن، ویدال که به سنِ بلوغِ فوتبالش هم رسیده، در تیمی مهره‌یِ کلیدی خواهد بود که بردنِ لیگ برایش امری عادی است. برایِ همین او می‌تواند تمامِ تمرکزش را رویِ چمپیونز لیگ بگذارد و به تیمِ جدیدش کمک کند تا بعد از دو شکستِ سنگین در دو نیمه‌ نهاییِ پیاپی، دوباره به فینال برسد و قهرمان شود.
گواردیولا و ویدال، که هر دو می‌خواند خودشان را یک بارِ دیگر در چمپیونز لیگ اثبات کنند، شاید یک سال بیشتر با هم کار نکنند. برایِ همین اگر ویدال در نقشی جدید به گواردیولا کمک کند تا با بایرن قهرمانِ اروپا شود، شهرتِ او به عنوانِ مربی‌ای متفکر حفظ خواهد شد و شاید همکاریِ این دو را چند سالی تمدید کند.  
 
کد خبر:9409
  ۱  
آی اسپورت
2015-07-23 10:35:44
نظر دهید
۱ نظر
Axel Rose
پنجشنبه ۱ مرداد ۱۳۹۴، ۱۱:۲۶
به یاد ناتمگ (لایی) زیبایی که تو فینال اروپا از دنی خورد .. خخخخخ
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر