فهرست
یادداشت: آیا مورینیو در دامِ خاطرات افتاده؟
یادداشت: آیا مورینیو در دامِ خاطرات افتاده؟

یادداشت: آیا مورینیو در دامِ خاطرات افتاده؟

آدام بیت
 
از جان تری بپرسید چرا مورینیو "خاص" است. جوابش این است: جزییات. پس وقتی مورینیو تصمیم می‌گیرد رادامل فالکائو را بدونِ توجه به فصلِ بدی که پشت سر گذاشته بود، به چلسی بیاورد، باید طرحی پیچیده و عمیق پشتش باشد: «من بازیمان با منچستر یونایتد را چند بار تماشا کردم و با جان تری و گری کیهیل هم حرف زدم. فالکائو خیلی خوب حرکت می‌کند و آزادیِ زیادی برایِ خودش برایِ رسیدن به باکس و گل زدن پدید می‌آورد. بازیکنانِ ما به سختی او را مهار می‌کردند. پتانسیلِ او در این بازی مشخص بود.»
بازی‌ای که مورینیو بهش اشاره می‌کند در ماهِ آوریل برگزار شد و چلسی با تک گلِ ادن ازار یونایتد را شکست داد. شروعِ حرکتی که به این گل منجر شد، توپی بود که جان تری خیلی راحت از فالکائو گرفت. گری نویل اعتقاد داشت، گل تقصیرِ فالکائو بود. اما گری کیهیل بازیِ خیلی سختی را به خاطر می‌آورد: «فالکائو حتی وقتی توپ نداشت مدام در حالِ حرکت و دویدن بود. برایِ همین به سختی می‌شد مهارش کرد.»
اما آیا این نمایشِ فالکائو داستانِ کلیِ او بود، یا استثنائی در فصلی که گذشت؟ سر الکس فرگوسن همیشه می‌گفت باید در خریدِ بازیکنانی که یک تورنمنتِ خوب را سپری کرده‌اند، مراقب بود، چون ممکن است این تنها فرمِ مقطعی‌شان باشد. اما این حتی تورنمنت هم نبود و تنها یک بازی بود!
آمار نشان می‌دهند که فالکائو در این بازی 60 بار استارت سریع و پرفشار زد، بیشتر از هر بازیکنِ دیگری در تیمش است. اما فالکائو در دیگر بازی‌هایِ لیگِ برتر برایِ یونایتد هرگز به چنین آماری نرسید. اگر مورینیو بازیِ فالکائو مقابلِ یوویل تاون را تماشا می‌کرد، بازهم چنین حسی نسبت به مهاجمِ کلمبیایی داشت؟ حتی اگر نمایشِ فالکائو مقابلِ چلسی را نمایشی خوب بدانیم، واقعا چقدر از تعریفِ کیهیل از او، تحتِ تاثیرِ خاطراتش از دیدارِ دیگری بود که مقابلِ هم قرار گرفتند؟
فراموش نکنیم که فالکائو در سوپر کاپِ اروپا در سپتامبرِ 2012 در یک نیمه 3 گل به چلسی زد، نمایشی که دیگو سیمئونه اعتقاد داشت "وصف‌ناپذیر" است. در آن بازی بود که عملا هیچ کاری از دستِ کیهیل برایِ مهارِ فالکائو بر نمی‌آمد. این خاطرات گاهی بر منطق غلبه می‌کنند و حتی وقتی اطلاعات و آمارِ چیزِ دیگری می‌گویند، تصمیمِ آدم را تحتِ تاثیر قرار می‌دهند. این اتفاق برایِ گری نویل مقابلِ روماریو افتاد.
نویل از روماریو به عنوان بهترین مهاجمی که مقابلش بازی کرده، یاد می‌کند. ریشه‌یِ این نظر بر می‌گردد به دورانی که روماریو در بارسا بود و "یونایتد را تکه پاره می‌کرد". اما وقتی منچستر یونایتد سالِ 2000مقابلِ واسکو دوگاما قرار گرفت، روماریو 34 سالش بود از دورانِ اوجش فاصله‌یِ زیادی گرفته بود. با این حال او دو گل به منچستر یونایتد زد، دو گلی که هر دو رویِ اشتباهاتِ وحشتناکِ گری نویل شکل گرفت. آیا این همان پدیده‌ایست که سرِ گری کیهیل مقابلِ فالکائو آمد؟ آیا کیهیل هم مثلِ نویل مقابلِ یک خاطره بازی می‌کرد؟
این پدیده، امری تقریبا عادی در فوتبال است. تاتنهام امانوئل آدبایوری را می‌خرد که 9 بار در داربیِ شمالِ لندن با پیراهنِ آرسنال دروازه‌اش را باز کرده، و لیورپول کریستین بنتکه را می‌خرد. هیچ تیمی در لیگِ برتر به اندازه‌یِ لیورپول از بنتکه گل نخورده است.
یکی از قواعدِ "مانیبال" درباره‌یِ خریدِ بازیکنان این است: «چون قبلا خوب بوده، دلیل نمی‌شود که در آینده هم خوب باشد.» راب مکنزی که حالا رئیسِ بخشِ استعدادیابی و خریدِ بازیکنِ تاتنهام است در این باره می‌نویسد: «با وجودِ تمامِ این داده‌ها و آمار و اطلاعاتِ علمی، بخشِ زیادی از خریدها از دلایلِ زیرِ پیروی می‌کنند: 1-او قبلا بازیکنِ خوبی بوده، پس سعی می‌کنیم به فرمِ گذشته برش گردانیم. 2-یکی از دوستانمان او را از نزدیک می‌شناسد، پسرِ خیلی خوبی است و دوست دارد به تیمِ ما بیاید. 3-یکی از مربیانی که می‌شناسم خیلی ازش تعریف کرده است. 4-ایجنتِ او با ایجنتِ بازیکنانِ کلیدیِ ما یکی است. 5-او مقابلِ ما خیلی خوب بازی کرد.»
تمامِ این‌ها لزوما دلیل بر شکستِ فالکائو در چلسی نمی‌شود، اما منطقِ پشتِ این انتقال را زیرِ سوال می‌برد.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
  ۱  
آی اسپورت
2015-07-27 11:25:21
نظر دهید
۱ نظر
صابر خان
دوشنبه ۵ مرداد ۱۳۹۴، ۱۳:۳۱
چه مقاله ی اوبی بود، ممنون
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر