فهرست
یادداشت: بهترین فرصت برایِ قهرمانیِ آرسنال
یادداشت: بهترین فرصت برایِ قهرمانیِ آرسنال

یادداشت: بهترین فرصت برایِ قهرمانیِ آرسنال

جاناتان ویلسون
 
شور و هیجانی که هوادرانِ آرسنال از بابتِ آمدنِ پتر چک دارند، تنها به خاطرِ تجربه و کلاسِ بالایِ او نیست. داوید اوسپینا، با وجودِ قدِ کوتاهش، فصلِ پیش خیلی خوب بازی کرد و قطعا دلیلِ قهرمانِ نشدنِ آرسنال نبود. اما حضورِ چک، جدا از اینکه به هرحال کیفیتِ درونِ دروازه‌یِ آرسنال را بالا می‌برد، جنبه‌ای نمادین دارد.
آرسنال بعد از سال‌ها که مدام بازیکنانِ کلیدی‌اش را به رقبا می‌داد، حالا یک بازیکنِ کلیدی از رقیبِ اصلی‌اش گرفته است. درسته که آن‌ها به دلیلِ درخششِ تیبو کورتوا موفق شدند چک را به خدمت بگیرند، اما حقیقت این است که ژوزه مورینیو اعلام کرده بود، دوست ندارد او را به یک تیمِ انگلیسی بفروشد. به علاوه مورینیو حالا اعتقاد دارد که آرسنال با پتر چک (قهرمانِ 4 دوره‌یِ لیگِ برتر) شانس بردنِ لیگ را دارد. سر الکس فرگوسن پیش از بازنشستگی سال‌ها بود که آرسنال را به عنوانِ مدعیِ قهرمانی نمی‌شناخت. خودِ مورینیو هم سابقه‌یِ طولانی‌ای در جنگِ لفظی با آرسنال دارد. اما نکته‌یِ جالب اینجاست که مورینیو بعد از شکستِ 1-0 در کامیونیتی شیلد از اهمیتِ کمِ این بازی حرف نزد و در عوض از آرسنال انتقاد کرد که برایِ پیروزی اصول خودشان را زیرِ پا گذاشته‌اند. پیامی که این مصاحبه داشت کاملا روشن است: مورینیو آرسنال را تهدیدی جدی برایِ چلسی می‌داند.
بخشی از این تهدید در تواناییِ جدیدِ آرسنال در دفاع کردن است. طیِ دو فصلِ پیش نشانه‌هایی دیده می‌شد که آرسنال می‌تواند بازی را در دقایقِ پایانی بکشد. اما وقتی این نشانه‌ها کنارِ شکست‌هایی مثلِ 6-0 مقابلِ چلسی، 6-3 مقابلِ من سیتی و 5-1 مقابلِ آرسنال قرار می‌گرفتند معنیِ درستی نمی‌دادند. تا اینکه آرسنال فصلِ پیش در زمینِ سیتی، برعکسِ فلسفه‌یِ همیشگی‌اش 90 دقیقه دفاع کرد و در ضد حمله 2 گل زد و بازی را برد. اینجا بود که مشخص شد تیمِ ونگر واقعا پیشرفت کرده است.
هیچ تیمی به اندازه‌یِ آرسنال در یک دهه‌یِ گذشته برنامه‌یِ دقیقی برایِ پیشرفت نداشته است. تعویضِ استادیوم و ایجادِ درآمدهایِ جانبی بخشی از این برنامه بود که به عنوانِ نمونه می‌توان آن را تدریس کرد. تنها بدشانسیِ آرسنال این بود که همزمان با برنامه‌یِ آن‌ها ورودِ اولیگارش‌ها و قدرت‌هایِ خارجی به لیگ آغاز شد و معادلاتِ اقتصادیِ آن را تغییر داد.
اما طلوعِ دورانِ جدید آرسنال وقتی بود که آرسن ونگر بعد از مدت‌ها جستجو برایِ پیدا کردنِ یک هافبکِ دفاعی، فرانسیس کوکلن را تهِ صندوقش پیدا کرد. بازی مقابلِ سیتی تنها چهارمین بازیِ کاملِ کوکلن برایِ آرسنال بود و در مجموع سیزدهمین حضورِ او در ترکیبِ اصلی به شمار می‌رفت. او از سالِ 2008 که به آرسنال پیوست سه مقطعِ قرضی را در تیم‌هایِ دیگر سپری کرد که آخرینش در نوامبر و دسامبرِ پیش در چارلتون بود. هیچکس فکر نمی‌کرد کوکلن جوابِ مشکلِ آرسنال باشد، اما او دقیقا همان جواب بود. انرژی و سختکوشیِ کوکلن از آرسنال تیمی ساخته که دیگر به این سادگی‌ها شکست نمی‌خورد. در واقع بعد از درخششِ او بود که آرسنالی‌ها شروع کردن به حسرت خوردنِ شروعِ لیگ، جایی که تنها 2 پیروزی از 8 بازی به دست آوردند.
با این حال اسکوادِ آرسنال همچنان نامتعادل است؛ تیمی پر از نیروهایِ هجومی و خلاق، بدونِ پوششِ کافی و لازمِ دفاعی. برایِ پیش‌بینیِ قهرمانیِ آرسنال باید دو نکته را در نظر بگیریم. یکی پستِ مهاجمِ مرکزی است که اگر با مصدومیتِ ژیرو و والکات همراه شود می‌تواند برایِ ونگر مشکل‌ساز شود. و دیگری، که کمی اندازه‌گیریِ آن سخت است، به کاراکترِ این تیم زیرِ فشار بازمی‌گردد. روی کین هفته‌یِ پیش گفت آرسنالی‌ها فقط به فکرِ سلفی گرفتن و "سیکس پک" هستند. فراموش نکنیم که فرمِ خوبِ آرسنال فصلِ پیش وقتی آغاز شد که قهرمانی دیگر از دست رفته بود. شکستِ آن‌ها در چمپیونز لیگ هم این ضعف را بیش از پیش مشخص کرد. اما در فصلی که تمامِ مدعیان با مشکلاتی مواجه هستند، این بهترین فرصت برایِ قهرمانیِ آرسنال است.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
     
آی اسپورت
2015-08-09 11:57:09
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر