فهرست
آنالیز: سه نکته از چلسی – سوانزی
آنالیز: سه نکته از چلسی – سوانزی

آنالیز: سه نکته از چلسی – سوانزی

مایکل کاکس
 
پنالتی‌ای که همه چیز را تغییر داد
 
سرنوشت این بازی در دقیقه‌یِ 52 رویِ تصمیمِ مایکل اولیور، داورِ بازی به کل تغییر کرد. در حالیکه چلسی 2-1 پیش بود، بافتمی گومیس رویِ پاسِ جونجو شلوی با کورتوا تک به تک شد و با خطایِ او تعادلش را از دست داد. نتیجه پنالتی و کارتِ قرمز برایِ کورتوا بود. بازیکنانِ چلسیِ اعتراضِ شدیدی به این صحنه داشت، به سه دلیل: یک اینکه گومیس آفساید بوده (که نبود و ویلیان به شکلی عجیب پشتِ تری و کیهیل آفساید را پر کرده بود). دو اینکه خطا بیرون از باکس بوده (که بازبینیِ تصاویر نشان داد داخل بوده) و سه اینکه کارتِ قرمز سختگیری بوده. در موردِ این اعتراض بحثِ زیاد است. گومیس قبل از اینکه توسطِ کورتوا سرنگون شود، به سمتِ دروازه‌ حرکت نمی‌کرد و در ضمن کیهیل و تری هم پشتِ او بودند و می‌توانستند از دروازه حمایت کنند. داوران معمولا در این شرایط کارتِ زرد به دروازه‌بان می‌دهند، اما تصمیم اولیور چیزِ دیگری بود.
بدین ترتیب خودِ گومیس که دو موقعیتِ گل خوب را در جریانِ بازی از دست داده بود پشتِ توپ قرار گرفت و ازمیر بگوویچ را که به جایِ اسکار به بازی آمده بود مغلوب کرد. از اینجا به بعد سوانزی سوار بر بازی شد و با جفرسون مونترو که روزی عالی را پشتِ سر گذاشت، و بعد وین راتلج که جانشین‌اش شد بارها دفاعِ چلسی را به دردسرِ انداخت. در این مقطع بگوویچ با 3 سیوِ مهم تیمش را از شکست نجات داد. با اینکه در نهایت با شرایطِ موجود تساوی برایِ چلسی نتیجه‌یِ بدی نبود، اما مورینیو کورتوا را برایِ بازیِ حساسِ هفته‌یِ آینده مقابلِ سیتی از دست داده است.
 
چلسی، همان چلسیِ سابق
 
بازیِ اولِ لیگِ برتر معمولا مشکلاتِ خودش را دارد. فصلِ جدید، مربیِ جدید، بازیکنانِ جدید، بعد از 2 ماه تعطیلی. اما مورینیو کار را برایِ خودش و تیمش بسیار ساده کرد و همانِ تیمِ اصلیِ فصلِ پیش که قهرمانی را به دست آورد به زمین فرستاد. حتی حقه‌یِ مصدومیتِ دیگو کاستا و بعد بازی کردنش هم، همان حقه‌یِ قدیمی بود. اما چلسیِ فصلِ پیش دو مقطعِ کاملا متفاوت داشت. یکی تیمِ هجومی و خلاقِ نیمه‌یِ اولِ فصل که دفاعِ حریف را 90 دقیقه به هم می‌ریخت و دیگری تیمِ محتاط و کلاسیکِ مورینیویی که در نیمه‌یِ دوم فصل بازی‌ها را 1-0 می‌برد. خوشبختانه از منظرِ هواداران در این بازی چلسیِ اول را دیدم. بعد از آن پیروزیِ معروفِ 5-0 در زمینِ سوانزی، دیگر چنین نمایشِ هجومیِ دلپذیری از آبی‌هایِ لندن ندیده بودیم.
تفاوتِ این دو چلسی در پستِ فابرگاس هم بود. وقتی فابرگاس کنارِ ماتیچ بازی می‌کند، چلسی عملا با اسکار و ویلیان و ازار و کاستا پنج مهره‌یِ هجومی دارد. اما وقتی فابرگاس از پستِ خودش خارج می‌شود و یک خطِ جلوتر در پستِ شماره‌یِ 10 بازی می‌کند، چلسی بازی‌سازِ میانه‌یِ زمینش را از دست می‌دهد. اسکار هم که بالاخره فرصت استراحت در یک تابستان را امسال پیدا کرد، خیلی آماده و سرزنده به نظر می‌رسید و مدام در خطِ دفاعیِ سوانزی فضاهایِ خالی را پیدا می‌کرد. مصدومیتِ او در اواخرِ فصلِ پیش و حذف شدنش از اسکوادِ برزیل برایِ کوپا امریکا قطعا به سودِ چلسی بوده است.
 
نمایشِ عالیِ سوانزی
 
با اینکه گری مانک بعد از بازی گفت از نتیجه‌ راضی است، اما سوانزی می‌توانست 3 امتیازِ این بازی را کسب کند. بازی کردن در اولین روزِ فصل، مقابلِ مدافعِ عنوانِ قهرمانی، کارِ ساده‌ای نیست، به خصوص اینکه در نظر بگیریم مورینیو در 5 فصل حضور در چلسی تنها یک بازیِ خانگی را باخته است. پس این می‌توانست دستاوردِ بسیارِ مهمی برایِ مانک باشد.
سوانزی در این دیدار با نمایشِ ساده و کم نقصِ کی، جک کرک و جونجو شلوی میانه‌یِ زمین را به خودش اختصاص داده بود. با اینکه گیلفی سیگوردسون روزِ خیلی خوبی را پشتِ سر نگذاشت، اما دو هافبکِ کناری‌اش، آندره آیویِ تازه‌وارد و جفرسون مونترویِ رویِ فرم آمده، مشکلاتِ زیادی برایِ ایوانوویچ و آزپیلیکوئتا ایجاد کردند. سوانزی که دیگر خودش را در لیگِ برتر تثبیت کرده است، به نظر می‌رسد با پشتِ سر گذاشتنِ سخت‌ترین بازی‌اش (رویِ کاغذ)، یک بارِ دیگر خودش را بینِ 10 تیمِ بالایِ جدول جا بدهد.
 
 
کد خبر: 9409
 
     
آی اسپورت
2015-08-09 12:33:47
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر