فهرست
یادداشت: آزمونِ بزرگِ توره و سیتی
یادداشت: آزمونِ بزرگِ توره و سیتی

یادداشت: آزمونِ بزرگِ توره و سیتی

جاناتان ویلسون
 
من سیتی فصلِ پیش هم بازی‌هایِ درخشان و نمایش‌هایِ انفرادیِ فوق‌العاده از یایا توره داشت. برایِ همین یک بازی به هیچ وجه ملاکی مناسب برایِ پیش‌بینی فصلِ جدید نیست. به خصوصِ اینکه این پیروزیِ سیتی مقابلِ وست برومی به دست آمد که مربی‌اش، تونی پیولیس، بعد از بازی اعتراف کرد که تاکتیکش را اشتباه انتخاب کرده بود و همین آزادیِ عملِ بسیار زیادی به داوید سیلوا داده بود.
این فصل مثلِ فصلِ پیش نیست که چلسی هفته‌یِ اول را با پیروزیِ 3-1 مقابلِ برنلی شروع کند و تفاوتی که کاستا و فابرگاس در تیم ایجاد کرده‌اند خیلی سریع آشکار شود. دو تیمی که هفته‌یِ اولِ امسال بازی کردند همان بازیکنانِ فصلِ پیش بودند (غیر از رحیم استرلینگ)، بازیکنانی که فرمشان بالا و پایین زیادی داشت. اما به هرحال نمایشِ یایا توره نکته‌یِ مثبتی برایِ سیتی بود. کیفیتِ بازیِ توره در این دیدار مثلِ یک رولز-رویز بود و کنترلش در خطِ میانی مثلِ پدری که با پسربچه‌هایِ 7 ساله‌اش بازی می‌کند.
مانوئل پیگرینی بعد از این بازی درباره‌یِ یایا توره گفت: «من مطمئنم که دوباره یایایِ دو فصل پیش را خواهیم دید. فصلِ پیش، فصلی عجیب برایِ او بود. مرگِ برادرش، قضایایِ دیگر. او تمرکزِ کامل را نداشت و در این باره هم باهم صحبت کردیم. با این حال یایا همچنان بازیکنِ موثری برایِ ما بود و نباید این مقدار ازش انتقاد می‌شد.»  قضایایِ دیگری که پیگرینی بهش اشاره می‌کند همان داستانِ کیک نگرفتنِ باشگاه برایِ تولدِ توره و صحبت‌هایِ ایجنتش در موردِ تصمیمِ او به ترکِ تیم است. امسال اما این صحبت‌ها فروکش کرده و خودِ توره هم خیلی با اعتمادِ به نفس به نظر می‌رسد: «من می‌دانم باید چکار کنم و اهمیتی هم به حرف بقیه نمی‌دهم. من به اوج برنگشتم، من همیشه در اوج بودم.»
متاسفانه این حرف حقیقت ندارد. فصلِ پیش بازی‌هایی بود که توره به شدت در زمین خنثی بود و سیتی با وجودِ  این همه استعدادی که در تیمش موجود است، خیلی به توره وابستگی دارد. وقتی او در ماهِ دسامبرِ پیش در اوجِ آمادگی به سر می‌برد، سیتی 6 بازیِ پشتِ سر هم برد و امتیازش با چلسی برابر شد و خودش را مدعیِ جدیِ قهرمانی نشان داد. اما وقتی توره راهیِ جامِ ملت‌هایِ آفریقا شد، سیتی افت کرد و حتی وقتی توره بازگشت (با کسبِ قهرمانی، بدونِ اینکه خودش نمایشِ چندانِ خوبی داشته باشد)، خسته و ناآماده به نظر می‌رسید.
اما تردیدِ دیگر در موردِ توره، سنِ اوست. توره در 32 سالگی دیگر قادر نیست تمامِ زمین را پوشش بدهد و نقشِ یک هافبکِ باکس تو باکس را بازی کند. برایِ همین آزمونِ اصلیِ او مقابلِ تیمی مثلِ چلسی است که فشار رویِ خطِ میانیِ سیتی خواهد آورد. ونسان کمپانی فصلِ پیش خیلی موردِ انتقاد قرار گرفت، اما بخشِ اعظمی از مشکلِ خطِ دفاعیِ سیتی، حمایتِ کمِ خطِ میانی ازش بود. این افتِ خطِ میانی می‌تواند حاصلِ سنِ بالایِ توره و پایین آمدنِ انرژی‌اش، مشکلِ ساختاری، یا ترکیبی از هر دو باشد. در هر صورت پیگرینی باید فکری برایِ برطرف کردنِ آن بکند. حداقل به نظر می‌رسد او دست از سیستمِ 2-2-2-4 خودش برداشته است. او فصلِ پیش در 18 بازی در 38 بازیِ لیگ از این سیستم استفاده کرد و مهمتر از آن در بازیِ رفت مقابلِ بارسلونا هم دو مهاجم را به زمین فرستاد، کاری که فشارِ زیادی رویِ خطِ میانی‌اش آورد. اما فروشِ ژکو و یووتیچ در این تابستان نشان می‌دهد که سیتی بعید است دیگر با دو مهاجمِ مرکزی بازی کند. یعنی سیستمِ پایه‌یِ سیتی در این فصل 1-3-2-4 خواهد بود، همراه با گزینه‌یِ 3-3-4، که فصلِ پیش تنها یک بار، در استمفورد بریج استفاده شد.
اگر سیتی به 3-3-4 روی بیاورد توره می‌تواند به عنوانِ هافبکِ مرکزی بینِ 2تا از دلف، فرناندو و فرناندینیو بازی کند و داوید سیلوا به بالِ چپ منتقل شود. سیتی حالا با داشتنِ استرلینگ و ناواس در هر دو بال سرعتِ زیادی دارد و این گزینه‎‌هایِ تاکتیکیِ خوبی به پیگرینی می‌دهد. اما ساختارِ سیتی نهایتا باید به دو نقطه‌یِ مهم برسد: یکی اینکه از توره جوری بازی گرفته شود که مجبور نباشد دو پست را با هم بازی کند و دو اینکه تا جایِ ممکن داوید سیلوا در میانه‌یِ زمین قرار بگیرد. ترکیبی که از سیتی مقابلِ وست بروم دیدیم، تعادلِ خیلی خوبی داشت. سیلوا در پستِ شماره‌یِ 10 بازی می‌کرد و توره از عقب به او اضافه می‌شد. حالا بیاد ببینیم آیا سیتی می‌تواند با این ترکیب در بازی‌هایِ بزرگ هم نتیجه بگیرد یا نه.
 
 
کد خبر: 9409
 
 
 
     
آی اسپورت
2015-08-16 11:00:08
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر