فهرست
از علی دایی تا سوشا مکانی: قهرمان نبودن
از علی دایی تا سوشا مکانی: قهرمان نبودن

از علی دایی تا سوشا مکانی: قهرمان نبودن

آی اسپورت - یک / فقط سه هفته زمان لازم بود تا سوشا مکانی، مقصر همیشگی فصل قبل، بشود عزیز سفر کرده ی پرسپولیسی ها و وقت برگشتنش همه این طور هیجان زده بشوند و برایش فرش قرمز پهن کنند. همان سوشا مکانی خودمان. همانی که هر هفته شرمنده هواداران بود. بزن بهادر دربی و قطر و آقای گل به خودی لیگ چهاردهم. حالا همه نشسته اند او بیاید کلید دروازه را از ایمان صادقی پس بگیرد، بزند در گوش یاشین و داسایف و پرسپولیس را برگرداند به اوج. مایه ی عذاب دیروز و قهرمان گم شده ی امروز. یک طوری که دارند برای نبودنش غصه می خورند. یک طوری که انگار برگشتن دراماتیکش واقعا چیزی را درست می کند. دنیای ماست دیگر؛ دنیای اسطوره های جای خالی. نمونه بزرگ ترش علی دایی. قهرمان سکوهای معترضی که بعد از تمام این سال ها یک چیز را خوب یاد گرفته؛ این که چه طور محبوبیت  رو به افولش را با رفتن پس بگیرد. یک طور رفتن هایی که جوی اشک پشت سرش راه بیندازند و از همان روز اول دل شان برایش تنگ بشود . وقتی نود و پنج درصد و بیشترِ وقت صدا زدن اسمش روی سکوها، یک جایی گوشه ی خانه اش لم داده و موزیک لایتی گذاشته و  به این فکر کرده که بعد از هزار و یک اشتباه ، هنوز هم جای خالی نبودش چه قدر درد می کند و هنوز هم کلی جا هست که برگردد. جاهای خالی. اسم های تکراری. قهرمان های برساخته ی ذهن. «به جون هرچی مرده» قسم خوردن ها برای برگشتن شان. آدم هایی که اعتماد به نفس شان ترسناک است. که از در بیرون می روند و از پنجره می آیند برای مان. که هی می روند و منتظر می شوند جای خالی شان اثر کند و روزهای بدشان از خاطر و خاطره ها برود و برگردند توی کار دنیا. فراموشی. دنیای ما.
دو/ شاید داریم در جای غلطی از دنیا زندگی می کنیم. شاید هم همیشه همین طور بوده، هرچه که باشد اما، توی همین دنیای غلطش هم وجود نداشتن همیشه بیش تر از وجود داشتن وجود دارد. یعنی همیشه هم لازم نیست باشید. گاهی فقط لازم است نباشید. هیچ کاری نکنید. هیچ حرفی نزنید. اگر هم حرفی می‌زنید شبیه خودتان نباشید. مردم زود فراموش می‌کنند. همین طور عقب صف بمانید و بگذارید بقیه جلو بزنند. بایستید و تماشا کنید. تنها بگذارید و بروید. فقط چند صباحی برنگردید پشت سرتان را نگاه کنید و بابت گذشته تان توضیح ندهید تا در ذهن مردم یادآوری نشود. چندتایی هم سوال بی جواب بگذارید توی ذهن طرف تان و ولش کنید به حال خودش. اجازه اگر بدهید، جای خالی تان معجزه اش را می کند، دل شان برای تان تنگ می شود. تصویرتان آنقدر از واقعیت‌تان دور می‌شود که خودتان هم باور می‌کنید زمانی قهرمان بوده‌اید. درِ دنیای تازه را برای تان باز می کنند. اصلا بدترین آدم دنیا باشید فقط گاهی وقت ها نباشید، گاهی وقت ها بدی نکنید، باز هم پیدا می شوند آدم هایی که دل شان هوای بدی های تان را بکند و بگردند پی تان. خیلی وقت ها در زندگی، از کار و بار و سیاستش گرفته تا روابط رفاقتی و خانوادگی و عاطفی، چاره نبودن است. زندگی را بگذارید به حال خودش. بگذارید راه خودش را برود. دنبال تان که نکرده اند، صبر کنید.  آنقدر که شاید در انتخابات بعدی، برگردید و ادای نجات دهنده ها را دربیاورید. یا لباس ناجی تیمی را بپوشید که خودتان خرابش کرده‌اید. وقتی خود خدایش هم در قرآن بیش تر از هر کلمه ی دیگری گفته صبر یعنی که راهش حتما همین است. فعلا، نوبت سوشاست تا قبل از اولین بازی و اولین اشتباه، ابر قهرمان پرسپولیسی‌ها باشد. قهرمان نبودن.

علیرضا ارژنگ‌زاده / تماشاگران امروز
     
آی اسپورت
2015-08-22 15:40:51
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر