فهرست
یادداشت:‌ ایران - ژاپن؛ 10 سال بعد از نبرد آزادی
یادداشت:‌ ایران - ژاپن؛ 10 سال بعد از نبرد آزادی

یادداشت:‌ ایران - ژاپن؛ 10 سال بعد از نبرد آزادی

در روزنامه‌های ژاپنی انگلیسی زبان، دیروز خبر ویژه‌ای از بازی دوستانه تیم ملی این کشور مقابل ایران نبود. تیتر اصلی صفحات ورزشی این روزنامه‌ها بیشتر به پیروزی تیم ملی راگبی ژاپن مقابل آمریکا در جام‌جهانی اشاره داشت. یکی از این روزنامه‌ها تیتر زده بود: «ژاپن در راگبی دیگر یک شوخی نیست.» این سومین برد ژاپن در جام جهانی انگلیس بعد از پیروزی مقابل ساموا و اسکاتلند محسوب می‌شود، هرچند برای رسیدن به یک چهارم نهایی کافی نبود. از حضور جدی این تیم در مسابقات بین‌المللی راگبی زمان زیادی نمی‌گذرد، ولی ژاپنی‌ها با پیدا کردن بازیکنانی که فیزیک مناسب این ورزش قدرتی را دارند و همچنین تمرینات منسجم توانستند وارد دایره بسته کشورهای مطرح این رشته شوند. البته ژاپن هنوز فاصله زیادی با مدعیان راگبی جهان دارد، ولی بردهای اخیر در جام‌جهانی نشان می‌دهد که آنها در مسیر درستی حرکت می‌کنند. داستان راگبی ژاپن برای ما حکایتی آشناست. فوتبال این کشور هم برای رسیدن به جمع مدعیان آسیایی و بعد از آن ورود به رقابت با بزرگان جهان الگوی مشابهی را انتخاب کرد. شکست تیم ملی مقابل ژاپن در جام ملت‌های آسیای 1992، از نگاه رسانه‌ها و کارشناسان ما یک فاجعه بود. گروهی هم این نتیجه را به امتیازات میزبانی و قضاوت یکطرفه جمال شریف، داور سوری ربط دادند. پیش از این تورنمنت، حتی حاضر نبودیم ژاپن را در حد یک رقیب بپذیریم. طبق معمول کلیشه‌هایی هم برای اثبات این ادعا مطرح می‌شد؛ آنها تکنیک ندارند و فیزیک بازیکنان‌شان به درد فوتبال نمی‌خورد. فوتبال ایران آن روزها از تولد یک مدعی جدید غافل بود، ولی ژاپن بعد از آن در سه جام ملت‌های دیگر هم قهرمان شد و حالا پرافتخارترین تیم این تورنمنت است. ژاپن از همان سال مسیر متفاوتی را برای توسعه فوتبال در پیش گرفت. حضور مربیان بزرگ خارجی و میزبانی از جام‌جهانی 2002، بخش‌های مهمی از پروژه کلان فوتبال ژاپن بود. این روزها فدراسیون فوتبال ژاپن حتی نیازی به هماهنگی با برنامه‌های توسعه فوتبال AFC نمی‌بیند، چرا که استانداردهایی که برای فوتبالش در نظر گرفته بالاتر از خواسته‌های کنفدراسیون است. تیمی که امروز قرار است در ورزشگاه آزادی با تیم ملی روبه‌رو شود، از نظر برنامه‌ریزی و توسعه، در فوتبال قاره آسیا یک مرجع است و عیاری است که می‌تواند موقعیت فوتبال ما را مشخص کند. آخرین بازی ما با ژاپن در ورزشگاه آزادی به مقدماتی جام‌جهانی 2006 برمی‌گردد، دوره‌ای که نیمی از بازیکنان تیم ملی در اروپا بازی می‌کردند. ایران در آن بازی با دو گل مهاجم بوندس‌ لیگایی‌اش وحید هاشمیان به پیروزی رسید تا آسان‌ترین صعودش به جام‌جهانی را تجربه کند. 10 سال بعد در حالی دوباره میزبان ژاپن هستیم که تیم ملی از ستاره‌های بین‌المللی تقریبا خالی شده است. تیموریان، دژاگه و شجاعی تنها بازیکنانی هستند که بازی در لیگ‌های بزرگ اروپایی را تجربه کرده‌اند. بقیه بازیکنان تیم ملی که بهترین استعدادهای چند سال اخیر محسوب می‌شوند، نتوانسته‌اند به جایی بالاتر از لیگ روسیه، بوندس‌لیگای دو و لیگ‌های آسیایی برسند. در طرف دیگر بازیکنانی مثل هوندا و کاگاوا پیراهن تیم‌های درجه یک اروپا مثل میلان و دورتموند را به تن می‌کنند. مایا یوشیدا هم بر خلاف کلیشه‌های قدیمی ما، مدافع میانی ساوتهمپتون، یکی از فیزیکی‌ترین تیم‌های فیزیکی‌ترین لیگ اروپاست. اگر سایر لژیونرهای اروپایی ژاپن را هم بشماریم، شاید به فهرستی طولانی برسیم که بیشتر از اعضای دو تیم فوتبال می‌شود. تعداد لژیونرها تنها یکی از ملاک‌های پیشرفت فنی در فوتبال ژاپن است. موفقیت‌های باشگاه‌های ژاپنی و موفقیت تیم‌های پایه و زنان ژاپن هم دیگر مترهایی است که نشان می‌دهد مدیریت فوتبال در این کشور به توسعه همه‌جانبه فکر می‌کند. مقایسه سیر پیشرفت فوتبال ژاپن و ایران در این سال‌ها می‌تواند ملاکی برای نمره دادن به مدیریت و برنامه توسعه فوتبال ما باشد. جنجال‌های روزمره، فضای فوتبال ایران را آنقدر غبارآلود کرده که درست یا نادرست را به‌سختی می‌توان تشخیص داد. در این هیاهو، کسب عنوان بهترین فدراسیون قاره یا صدرنشینی تیم‌های آسیایی در رنکینگ فیفا می‌تواند ویترین پر زرق و برقی برای فوتبال پر از بحران ما بسازد. ولی بررسی تحول ژاپن در 10 سال گذشته و مقایسه آن با فوتبال ایران، دقیقا مشخص می‌کند که این فوتبال در مسیر درست پیش می‌رود یا بی‌برنامگی و ضعف مدیریت پتانسیل آن را به هدر داده است.

آرمن ساروخانیان
     
آی اسپورت
2015-10-13 14:53:55
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر