فهرست
نگاه روز: علیمنصور؛ جرقه‌ای رو به خاموشی
نگاه روز: علیمنصور؛ جرقه‌ای رو به خاموشی

نگاه روز: علیمنصور؛ جرقه‌ای رو به خاموشی

آی اسپورت- وقتی ایستگاهی‌ها، نفت تهران را به مسابقه تاریخیِ یادگار امام برگرداندند، منصوریان مردِ معجزه گر نیمکتِ زردها بود. معجزه او در تبریز اما ناتمام باقی ماند و نفت، به رتبه ای بهتر از سومی در جدول لیگ چهاردهم نرسید. رویاهای علیمنصور اما سر جای شان باقی ماندند. تیم او قرار بود در فینال جام حذفی به جام برسد و در آسیا، به جمع 8 تیم برتر راه پیدا کند. آن ها ماموریت دوم را با موفقیت سر گذاشتند اما در جام حذفی دست شان از قهرمانی کوتاه ماند تا نفت در آستانه بردن همه چیز، فصل را بدون جام تمام کند. 




«به خاطر مربیگری استقلال به سراغ مربیگری رفته ام». این جمله ای بود که منصوریان در اولین روزهای تابستان به زبان آورد تا باز هم تمایلش برای ترک نفت و حضور روی نیمکت آبی های تهران را علنی کند. شاید اگر سرمربی نفت در طول فصل تمرکز بیشتری روی تیمش داشت و کمتر درباره استقلال حرف می زد، تیم او نیز به یک موفقیت ویژه دست پیدا می کرد اما اشتیاقِ علیمنصور برای هدایت آبی ها، بیش از حد به نظر می رسید. او قصد داشت با ترک نفت خیلی زود به استقلال برود اما برخی از مدیران آبی، کم تجربگی او را بهانه انتخاب دیگری برای تیم شان کردند تا بعد از چند هفته پرخبر و پرسروصدا، آقای مربی در نهایت در نفت ماندگار شود. 




منصوریان برای بستن نفت، دغدغه مالی خاصی نداشت. او مبلغ خوبی را برای سرمربیگری تیم دریافت کرد و با ستاره هایی مثل کارلوس سانتوس، سیدجلال و آلویس نانگ، قرارداد میلیاردی بست. پیام صادقیان و مهدی مومنی نیز ستاره های اضافه شده به نفت در فصل جدید بودند. سرمربی تیم 7 بازیکن را نیز از لیگ یک به عنوان پدیده به تیمش معرفی کرد. همه چیز برای نتیجه گرفتن نفت مهیا بود و آن ها مدعی اول قهرمانی به شمار می رفتند اما این وسط، چیزی به نام انگیزه گم شده بود. منصوریان دیگر انگیزه فصل گذشته را نداشت. او و تیمش از آسیا حذف شدند و در هشت هفته اول لیگ حتی به یک پیروی دست پیدا نکردند. درست مثل فصل گذشته، منصوریان در جریان بازی آورده های تاکتیکی ویژه ای برای تیمش نداشت. او در لیگ چهاردهم کارهای ایستگاهی به لطف مهندسیِ مبعلی و نقشه های فنی خودش برای تیم موفقیت می ساخت و در کنار تجهیز خوب تیم با امکانات مدرن حاصل دوران همکاری با کی روش، انگیزه زیادی به تیم تزریق می کرد. در این فصل نیز همه امکانات برای آن ها فراهم شده اما نفت دیگر مثل گذشته گرسنه موفقیت نیست. 




لحظاتی خاص در فوتبال، نبردِ دیوانه وار همه چیز/هیچ چیز هستند و حقیقت آن است که منصوریان و نیمش در فصل قبل دو بار به این نقطه رسیده اند و همه چیز را از دست داده اند. فراموش نکنیم که منصور ابراهیم زاده با ذوب تا فینال لیگ قهرمانان آسیا و قهرمانی هفته آخر لیگ رسید اما همه جام ها را از دست داد تا امروز دیگر هیچ تیمی او را برای نیمکت اش نخواهد.  برای مردی که پشتوانه تاکتیکی متحول کردن تیمش را ندارد، هر شکست به معنای نزدیک شدن به پایان جرفه ای خواهد بود که از آن به عنوان شعله ای ادامه دار یاد می شد. سرمربی جوان نفت، هنوز این شانس را دارد که تیمش را از بحران مطلق نجات دهد اما تصویرِ نفت بدون سانترهای ایمان، یک تصویر فنی دلچسب نبوده و از حالا به بعد سخت می شود به داشته های ذهنی آقای سرمربی به عنوان یک مربی کاربلد اعتماد کرد. 


کدخبر:9405
  ۴  
آی اسپورت
2015-10-18 16:06:23
نظر دهید
۴ نظر
-
يكشنبه ۲۶ مهر ۱۳۹۴، ۱۶:۲۳
نفت پارسال تیم یحیی بود
-
يكشنبه ۲۶ مهر ۱۳۹۴، ۱۶:۳۳
عادت کردیم خیلی سریع ی چیزی رو بالا ببریم یا خیلی سریع غرقش کنیم .حد وسط نداریم.درسته تیم نفت نتیجه نگرفته ولی بازی با ملوان و نیمه د.وم استقلال و همین بازی با گسترش نشون داد ک نفت خوب بازی میکنه .اتفاقا از بعضی از تیمهای بالای جدول ک بعضا با خوش شانسی امتیاز گرفتن بهتره اگ فرار بود با یحیی هم فصل پیش همین برخورد رو کنن دوب سقوط میکرد با همین قضاوتها باعث شدیم ک سالها ی گروه مربی از رده خارج مثل یاوری.میثاقیان و...تیمها رو نابود کنن میگن قراره بعد از منصوریان ابراهیم قاسمپور رو بیارن این یعنی بازگشت ب عقب
-
يكشنبه ۲۶ مهر ۱۳۹۴، ۱۸:۱۳
ابراهیم زاده را هم خیلی تیما میخواستن بیارن اما خودش داره استراحت میکنه.فعلا نمیخواد به فوتبال برگرده
-
يكشنبه ۲۶ مهر ۱۳۹۴، ۱۹:۰۳
میشه قسمت دیسلایک تون رو هم فعال کنید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر