فهرست
تجربه تماشای مستند ناصر حجازی؛ یادگار اسطوره...یادگار اسطوره!
تجربه تماشای مستند ناصر حجازی؛ یادگار اسطوره...یادگار اسطوره!

تجربه تماشای مستند ناصر حجازی؛ یادگار اسطوره...یادگار اسطوره!

 در اولین روز جشنواره سینما حقیقت در سانس شلوغ ساعت هشت فیلم " من ناصر حجازی هستم" برای اولین بار بصورت عمومی به نمایش گذاشته شد و چون ظاهرا در روزنامه های ورزشی هم به این امر اشاره شده بود سالن جای سوزن انداختن نبود و عده ای جو استادیوم های ورزشی را با خود به سالن سینما آورده بودند مانند هنگامی که آتیلا فرزند مرحوم ناصر حجازی روی سن رفت تماشاچیان فوتبالی با شعار ها و دست زدن سه ضربی تکرار می کردند: " یادگار اسطوره...یادگار اسطوره" خلاصه فیلم 108 دقیقه ای شروع شد ولی جو ورزشی تا پایان غالب بود و در میان ده ها گلی که از مسابقات به نمایش در می آمد هر گلی که به پرسپولیس زده می شد سوت و دست این عده بلند می شد و عده ای دیگر نیز همراهی می کردند، صدای نچ نچ آنها یکطرف و در جایی که دیگر اسطوره  شان نحیف و بیمار و سپس فوت کرد صدای هق هق شان بخشی از سالن را فرا گرفته بود اما فیلم مانند خیلی از اینگونه مستند ها سوار بر موج احساسات یکه به قاضی رفته و با وجود راست نمایی بسیاری از ناحقی های که به مرحوم حجازی روا شده که بر کسی پوشیده نیست، با نام بردن از تعدادی از افراد شناخته شده و درشت کردن تصاویر آنها بدون اینکه حقی برای دفاع به آنها بدهد که شاید برخی از آن اتهامات را تکذیب می کردند فقط به این دل خوش کرده بود که دل هواداران مرحوم شاد باشد و انگار انتقام ناگفته های مرحوم حجازی را بگیرد. در حالی که چنین روحیه ای را خود فیلم از نحوه  گفته ها و بیان ناصر حجازی هم حتی نشان نمی داد، که او صبورانه بی هیچ توهین و افترایی از شرایط و برخی رفتار ها گله مند بود.فیلم تقریبا خوش ساخت بود و از راویان متفاوتی مانند شهاب حسینی، پرویز پرستویی، مهران مدیری، بهرام رادان، مسعود رایگان و رویا تیموریان بهره برده بود، و صدا و تصویر آنها انگار قرار بود مهر تاییدی باشد بر متن احساسی نویسنده فیلم. حتی اگر ادعا شود این ها همه گفته های خود ایشان است، چیزی که در جوهر وجودی مصاحبه های ناصر حجازی فیلم بود در روایت خود فیلم وجود نداشت، و آن عشق به ایران و تلاش برای زندگی بهتر بود با وجود صراحت لهجه و رک گویی که مخاطب می بیند. بنابراین فیلم نه تنها کمکی به آشتی نمی کند بلکه بیشتر بر کینه ها می افزاید. همان عده ی ورزشی دوست که به رقیابان مشابه پرسپولیسی خود که آنها هم هنگام گل زدن پرسپولیس آنها نیز دست می زدند رحم نکرده، با الفاظ توهین آمیز آنها را مجبور به سکوت می کرند و هردو رقیبان احساسی که نمایندگان مردم کوچه بازار در این سالن بودند، حتی محیط اطراف خود را درک نمی کردند که در چه محیطی و در چه جلسه ای به یکدیگر دهنکجی می کنند. این فیلم شاید برای دیدن بخشی از تاریخ مصور فوتبال و حتی مطالعه فرهنگ رقابت در ایران مناسب باشد، اما برای قد و قواره سینمای در جستجوی حقیقت به نظر  نا مناسب می رسد.
وحید وحیدیان، مستندساز
     
آی اسپورت
2015-12-14 20:44:40
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر