فهرست
یادداشت: صد شال، هفتاد و پنج هزار صدا
یادداشت: صد شال، هفتاد و پنج هزار صدا

یادداشت: صد شال، هفتاد و پنج هزار صدا

اندی میتن
 
یک دستفروشِ منچستری صد شال درست کرده بود و تلاش می‌کرد به توریست‌هایی که به اولدترافورد آماد بودند بفروشد. اما این تنها یک مرد بود مقابلِ هفتاد و پنج هزار یونایتدی. هوادارانِ یونایتد بعد از شکستِ استوک از رفتنِ ون گال حرف می‌زدند. رای‌گیری‌هایِ آنلاین هم نشان می‌داد که یونایتدی‌ها خواستارِ تغییر هستند. اما چیزی که در زمین اتفاق افتاد واضح بود. حتی اگر هوادارانی که به استادیوم می‌آیند خواستارِ تغییرِ مربی باشند، هیچوقت سرِ بازی تیمشان این خواسته را فریاد نمی‌زنند. بخشی از این رفتار به خاطرِ احترام به مربی‌ایست که هنوز رویِ نیمکتشان می‌نشیند و وظیفه‌یِ حمایتی که در قبالش احساس می‌کنند. و بخشی دیگر به خاطرِ ارج نهادنِ به سنتِ تیمشان در حفظِ مربیان و مدام تغییر ندادنِ آنهاست.
لنس مناک که فروشگاهِ هدایایِ یونایتد را در تقاطعِ خیابان‌هایِ سر الکس فرگوسن و سر مت بازی دارد (و البته شاگردنِ مورینیو را هم نمی‌فروشد) قبل از بازی می‌گفت: «ما همیشه به سیتی می‌خندیدیم که هر سال مربی عوض می‌کنه. ما نباید مثلِ سیتی بشیم. ما باید به مربیامون وقت بدیم. مورینیو چاره‌یِ کارِ ما نیست. دو فصل خوب و بعد تیم نابود میشه. کی چی؟!» درسته تماشاگران از فوتبالی کسالت‌بارِ ون گال لذت نمی‌برند. اما دوست ندارند مردی که تا یک ماهِ پیش همه ازش تعریف می‌کردند به یک باره متهم و محکوم شود.
ون گال، کت و شلوار به تن وارد زمین می‌شود، مثلِ یک بوکسورِ زخمی. تماشاگرانِ همه تشویقش می‌کنند و او هم برایشان دست تکان می‌دهد. حتی مخالفینش هم قصد ندارند اینجا علیه‌اش شعار بدهند. یونایتد برایِ اولین بار بعد از مدت‌ها بازی را پرشور شروع می‌کند. خوان ماتا دقیقه‌یِ دوم توپ را به تیر می‌کوبد و داوید دخئا دقیقه‌یِ چهارم ضربه‌یِ سرِ جان تری را مهار می‌کند. یونایتدی‌ها حالا حداقل فوتبالی جذاب تماشا می‌کنند و تیمشان را می‌بینند که به شرایط واکنشی درست نشان داده. حالا استرتفورد اند سرودِ لویی ون گال را می‌خواند. البته سرودِ "ویوا جان تری" هم خوانده می‌شود. یونایتدی‌ها هرگز لیز خوردنِ تری در موسکو را فراموش نمی‌کنند.
جنگِ تماشاگران به شدتِ جدالِ بازیکنان در زمین است. اندک هوادارانِ چلسی به یونایتدی‌ها یادآوری می‌کنند که از این به بعد تا آخرِ فصل باید پنجشنبه‌ها در یوروپا لیگ بازی کنند. جوابِ یونایتدی‌ها این است: «دارید سقوط می‌کنید!» این بار آبی‌ها با سرودِ "کمپئونس کمپئونس" یادآوری می‌کنند که قهرمانِ حالِ حاضرِ لیگ برتر چه تیمی است. این بهترین جوِ ممکن سکوها در سنتِ انگلیسی بود، حال و هوایی که به یونایتد شور و انگیزه‌ای دو برابر می‌داد. اما در پایان ضعف در تمام کنندگی بازی را با همان نتیجه‌یِ بدونِ گل به پایان برد. وقتی گوینده‌یِ ورزشگاه سه دقیقه وقتِ اضافه را اعلام کرد، برعکسِ همیشه فریادِ "حمله، حمله" به گوش نمی‎‌رسید و سکوتی ورزشگاه را گرفت، سکوتی که ناشی از ششمین صفر-صفرِ اولدترافورد در 15 بازیِ اخیر بود. یونایتدی‌ها انتظارِ بیشتری از تیمشان داشتند. در پایان بازی اندک صداهایِ اعتراضی از گوشه کنار به گوش می‌رسید، اما اغلبِ آن‌ها با سری پایین، بی سر و صدا اولدترافورد را ترک کردند.
شکست در این بازی مشکلاتِ زیادی برایِ ون گال به همراه می‌داشت. اما تیمِ او حداقل جوری بازی کرد که فرصتِ جنگیدن در روزی دیگر را برایش به همراه آورد.
 
  ۲  
آی اسپورت
2015-12-29 12:24:20
نظر دهید
۲ نظر
-
سه شنبه ۸ دي ۱۳۹۴، ۱۴:۳۸
مقاله فوق العاده بود
-
سه شنبه ۸ دي ۱۳۹۴، ۱۴:۴۵
تروخدا نویسنده های سیاست زده ی ما از این آدم ورزشی نوشتن رو یاد بگیرن
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر