فهرست
یادداشت: کلودیو براوو؛ مردِ آرامِ بارسلونا
یادداشت: کلودیو براوو؛ مردِ آرامِ بارسلونا

یادداشت: کلودیو براوو؛ مردِ آرامِ بارسلونا

لی رودن
 
جدا از بردنِ عناوینِ تیمی و شخصی در لا لیگا، کلودیو براوو تابستانِ گذشته برایِ شیلی تاریخ‌سازی کرد و با مهارِ یک پنالتی در فینالِ کوپا امریکا مقابلِ آرژانتین، نقشی حیاتی در اولین قهرمانیِ کشورش داشت. اما دوازده ماهِ گذشته یک نقطه‌یِ تاریک هم برایِ براوو داشت و آن هم بازی نکردنش در چمپیونز لیگ بود. براوو در حالیکه مارک آندره تراشتگن با بارسلونا قهرمانِ اروپا شد و در تیمِ منتخب فصل قرار گرفت و جایزه‌یِ بهترین سیوِ فصل را هم دریافت کرد، تنها نظاره‌گر بود.
اما چهار ماهِ گذشته دو اتفاقِ مهم در رقابتِ براوو و تراشتگن به همراه داشت که می‌تواند تاثیرِ زیادی رویِ آینده‌یِ این دو بگذارد. اتفاق اول در ماه سپتامبر بود، وقتی براوو مصدوم شد و این فرصت به تراشتگن رسید تا بالاخره در لیگ بازی کند. اما دروازه‌بانِ جوانِ آلمانی موفق نشد از فرصتی که داشت درست استفاده کند و در هر چهار بازی‌ای که درونِ دروازه‌یِ بارسلونا ایستاد گل خورد، بازی‌هایی که شاملِ شکستِ 4-1 مقابلِ سلتا ویگو هم می‌شد. همین چهار بازی بود که دوباره سوالی مهم را مطرح کرد: آیا تراشتگن تجربه و آمادگی بازی کردنِ هر هفته برایِ تیمی مثلِ بارسلونا را دارد؟
با این حساب به نظر می‌رسید که تعادل سابق بینِ استفاده از براوو و تراشتگن بازگردد و یکی بازی‌هایِ لیگ را بازی کند و دیگری بازی‌هایِ حذفی را. اما وقتی بارسلونا برایِ جامِ باشگاه‌هایِ جهان به ژاپن رفت، لوئیز انریکه در هر دو بازی از براوو استفاده کرد و تراشتگن را رویِ نیمکت نشاند. تصمیمِ انریکه باعث شد تا براوو 180 دقیقه بدونِ نقص را پشتِ سر بگذارد، دو کلین شیت نگه دارد و در فینال مقابلِ ریورپلاته چند سیوِ عالی داشته باشد. در حالیکه مسی و نیمار و سوارز طبقِ معمول در ژاپن هم درخشیدند، توجهِ بیشتر انریکه به سویِ دیگرِ زمینِ تیمش بود. بازی مقابلِ ریورپلاته تنها فینالِ انریکه با بارسلونا بود که با کلین شیتِ تیمش به پایان رسید. برایِ همین فکری که حالا در سرِ مربیِ جوانِ بارسلونا می‌چرخد این است که شاید براوو گزینه‌ای مطمئن‌تر در چمپیونز لیگ و کوپا دل ری باشد.
براوو و تراشتگن از نظر سبکِ بازی کاملا متفاوت هستند. دروازه‌بانِ آلمانی با حرکاتِ جذاب و سیوهایِ چمشگیرش نگاه‌ها را به خودش جلب می‌کند و ستاره‌یِ درونِ دروازه به نظر می‌رسد. اما کاپیتانِ تیم ملیِ شیلی ساکت‌تر است و بدونِ هیاهو سیوهایش را ساده‌تر از آنچه واقعا هستند نشان می‌دهد. برایِ همین است که خیلی کمتر از آنچه باید درباره‌یِ براوو حرف می‌زنیم. براوو دست‌هایِ قوی‌ای دارد که امکانِ دفعِ توپ با یک دست را بهش می‌دهد و در ضمن رویِ هوا خیلی کم به مشکل می‌خورد و همیشه حرفِ اول را در باکسِ 6 قدمِ خودش می‌زند. براوو همیشه ساده‌ترین و مطمئن‌ترین راه حل‌ها را برایِ رفعِ خطر انتخاب می‌کند، در حالیکه که تراشتگن ترجیح می‌دهد به واکنش‌ها و تصمیم‌هایِ جذاب‌تر و پر ریسک‌تر دست بزند.
بازیِ براوو نقاطِ ضعفِ بزرگی ندارد و این تعریفی است که تنها لایقِ چند دروازه‌بانِ حالِ حاضر فوتبال دنیا است. او کم کم خودش را بعد از این همه سال به عنوانِ یکی از دروازه‌بان‌هایِ اولِ جهان معرفی می‌کند و اگر فرصتِ بازی در چمپیونز لیگ را هم پیدا کند، قطعا به این جایگاه خواهد رسید. براوو شاید مثلِ نویر تا وسطِ زمین نیاید و با ضربه‌یِ سر توپ را دفع نکند، یا شاید هیچوقت مثلِ تراشتگنِ برایِ مهارِ پرتابِ اوتِ بلندِ رویِ بازیکنِ خودی سوار نشود، اما اشتباهاتِ او در طولِ یک فصل بیش از یکی، دو تا نبوده و این نکته‌ای نیست که به سادگی از آن گذشت.
تصمیمِ انریکه در ژاپن اگر ادامه‌دار باشد این فرصت را به براوو می‌دهد تا در چمپیونز لیگ هم بازی کند. اما برایِ او تفاوتی نمی‌کند. براوو آرام و بی هیاهو کارش را به بهترین شکل انجام می‌دهد، هر جا که باشد.
 
 
     
آی اسپورت
2015-12-29 13:20:11
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر