فهرست
یادداشت: یونایتدِ خسته‌کننده‌یِ خوش‌شانس!
یادداشت: یونایتدِ خسته‌کننده‌یِ خوش‌شانس!

یادداشت: یونایتدِ خسته‌کننده‌یِ خوش‌شانس!

ایان مک‌اینتاش
 
میلِ سنتی و تاریخیِ یونایتد به زدنِ گلِ پیروزی در لحظاتِ آخر انگار همچنان برپاست، اما پنالتیِ وین رونی مقابلِ شفیلد یونایتد هیچ افتخاری و شوری با خودش نداشت. رونی دقیقه‌یِ 93 بالاخره مقاومتِ شفیلدِ شجاع را شکست، اما اینکه یونایتد برایِ گل زدن به تیمی از دسته‌یِ سوم باید اینقدر صبر کند، نگران کننده است. این بازی بازگشتی بود به نقطه‌یِ صفر. نمایشِ یونایتد مقابلِ چلسی، شور و امید را به اولدترافورد بازگرداند و پیروزی مقابلِ سوانزی بالاخره طلسمِ 8 بازیِ قبلی را شکست. اما این بازی، غیر از همانِ گلِ دقیقه‌یِ آخر، همان داستانِ قبلی بود. یونایتد دیشب خیلی خوش‌شانس بود که دین هموند روی زمین افتاد و به پایِ ممفیس برخورد کرد، تا فراری که لیاقتش را نداشتند نصیبشان شود. تیمِ ون گال فوتبالی بد، کسالت‌بار و بی هیچ لذتی برایِ تماشاگرانش بازی کرد. این اصلا کافی نیست.
خیلی‌ها انتظار داشتند یونایتد در این بازی با ترکیبی از بازیکنانِ جوانترش به زمین بیاد. اما ون گال اصلا چنین قصدی نداشت و با تیمی قدرتمند مقابلِ شفیلد قرار گرفت. چرا که نه؟ یونایتد که دیگر چمپیونز لیگی ندارد که انرژی‌اش را صرفِ آن کند. پس اف.ای کاپ منطقی‌ترین گزینه برایِ بردنِ یک جام بعد از 3 سال است. در ضمن آرسنال سالِ پیش این جام را برد و از یونایتد از منظرِ بیشترین قهرمانی در قدیمی‌ترین جامِ تاریخِ فوتبال پیشی گرفت. یونایتد باید هرچه داشت در این بازی می‌گذاشت. خودِ ون گال هم این را می‌دانست و قبل از بازی اعلام کرد که وقتی لازم نباشد، به ترکیبِ اصلیِ تیمش دست نمی‌زند. پس یونایتد تنها با سه تغییر نسبت به بازیِ قبلی به زمین رفت. فلینی و جکسون و دارمیان، به جایِ یانگ و جونز و اشنایدرلین. اما این ترکیب به هیچ وجه کاری که لازم بود را نکرد. 69 دقیقه طول کشید تا اولین شوت در چهارچوبِ یونایتد مقابلِ شفیلد ثبت شود و آن هم رویِ شوتِ نه چندانِ خطرناکِ متئو دارمیان بود. البته جایِ تعجب هم نبود. به هر حال یونایتد این فصل کلا در نیمه‎‌یِ اولِ بازی‌هایِ خانگی 3 گل زده و از سیِ سپتامبر بدین سو هم موفق به چنین کاری نشده است. تازه یکی از این گل‌ها هم گل به خودی بود. به نظر می‌رسد فعلا برایِ تماشایِ بازی‌هایِ یونایتد در اولدترافورد نباید خیلی عجله کرد و تلاش برایِ رسیدن به نیمه‌یِ اول داشت.
اما هوادارانِ یونایتد حتی در این بازی هم سعی کردند تا جایِ ممکن تیمِ کسالت‌بارشان را تحمل و حمایت کنند. تا اینکه دقیقه‌یِ 39 شواین‌اشتایگر که به سمتِ دروازه‎‌یِ شفیلد نفوذ کرده بود، به ناگاه ایستاد و با پاسی رو به عقب راحت‌ترین و امن‎‌ترین گزینه را انتخاب کرد. اینجا بود که دیگر صبرِ تماشاگران تمام شد و شروع کردن به اعتراض به تیمی که نه جسارت دارد، نه خلاقیت. بازیکنانِ یونایتد نباید در موقعیتِ حمله دنبالِ امن‌ترین گزینه بگردند، مخصوصا در اولدترافورد.
لویی ون گال هنوز حامیانی در اولدترافورد دارد، به خصوص بعد از آن مصاحبه‎‌یِ مطبوعاتیِ پرشورش. حتی وقتی تماشاگرانِ شفیلد برایِ به سخره گرفتنِ ون گال شروع کردند سرودِ ژوزه مورینیو را خواندن، یونایتدی‌ها، که البته فکر کردند این صدا از بخشی از تماشاگرانِ خودشان می‌آید، سریع با "ارتشِ سرخِ لویی ون گال"، صدایِ اعتراض را خاموش کردند. اما صبرِ آن‌ها هم کم کم رو به پایان است. چنین تماشاگرانی قطعا لایقِ فوتبالی به مراتب جذاب‌تر هستند، چیزی که در حالِ حاضر تصورش از تیمِ ون گال سخت است.
 
 
     
آی اسپورت
2016-01-10 11:44:26
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر