فهرست
روزشمار جام‌جهانی، نبش کوچه فدراسیون
روزشمار جام‌جهانی، نبش کوچه فدراسیون

روزشمار جام‌جهانی، نبش کوچه فدراسیون

آی اسپورت – باید در خیابان سئول، نبش کوچه فدراسیون فوتبال روزشمار نصب کنیم که نشان دهد تا ۷ فروردین چند روز باقی مانده است. تا بازی‌های ایران در دور برگشت مرحله گروهی مسیر جام جهانی قطر، فرصت آنچنان تنگ است که چشم‌های ما می‌تواند از تعلل فدراسیون فوتبال در انتخاب سرمربی تیم ملی گرد شود.

در فدراسیون فوتبال اما انگار درکی از این فرصت اندک وجود ندارد. آنها شاید تصور می‌کنند سرمربی تیم ملی باید ۷ فروردین کت و شلوارش را بپوشد و روی نیمکت تیم ملی بنشیند.

نه حیدر بهاروند تا امروز تجربه تدارک یک تیم تا جام جهانی را دارد و نه دیگران در فدراسیون فوتبال. شاید آنها نمی‌دانند که کادر فنی تیم ملی در تک تک روزهای از دست ‌رفته، باید کار می‌کردند.

ساختن تیم، تحقیق و بررسی و آنالیز می‌خواهد، کاری که مربیان ملی به وقت تعطیلی تمرینات تیم ملی انجام می‌دهند.

هر روز باید برای فدراسیون فوتبال نوشت که هنگام تعطیلات تمرینات و بازی‌های ملی، باز هم تیم ملی به کادر فنی نیاز دارد، به مربیانی که همه چیز را درباره بازیکنان مدنظر خود تحت کنترل بگیرند و درباره حریفان یکسره و هر روز تحقیق کنند.

عجیب است که حتی دست‌کم مرتضی محصص از کمیته فنی فدراسیون فوتبال به این نکته واضح، حساس نیست. برنامه بازی‌های تیم ملی شاید در فدراسیون فوتبال گم شده باشد. این برنامه را مرور کنیم:

پنجشنبه ۷ فروردین ۹۹ (ایران - هنگ کنگ)

سه‌شنبه ۱۲ فروردین ۹۹ (کامبوج - ایران)

پنجشنبه ۱۵ خرداد ۹۹ (ایران - بحرین)

سه‌شنبه ۲۰ خرداد ۹۹ (ایران - عراق)

راه ایران تا جام جهانی قطر پیچیده و سخت است. ایران حتی در خطر از دست دادن فرصت میزبانی قرار گرفته و شاید ای‌اف‌سی در ادامه تصمیماتش درباره لغو میزبانی ۴ باشگاه ایرانی در لیگ قهرمانان آسیا، تیم ملی را نیز از میزبانی در بازی با بحرین و عراق محروم کند.

این می‌تواند همه شانس‌های ما برای صعود را بیشتر به خطر بیندازد. همه این بدبینی‌ها نسبت به اتفاقات آینده لازم است.

ایران در موقعیتی دشوار در راه صعود به جام جهانی بیش از همیشه به توانایی‌های فنی و تجهیز اردویی و بازی‌های تدارکاتی نیاز دارد و مهم‌تر از همه برنامه‌ای دقیق برای انجام این پروژه. این برنامه را باید با سرمربی تیم ملی نوشت، مردی که هنوز فقط درباره‌اش حدس می‌زنیم که شاید علی دایی باشد یا امیر قلعه‌نویی و دیگران.

اما عجیب است که چرا در فوتبال ایران همه پذیرفته‌اند که الزاماً باید در این موقعیت مربی ایرانی انتخاب کرد. فرصت تنگ است و مربی ناآشنا با فوتبال ایران به سختی می‌تواند تیمش و حریفان را شناسایی کند اما فراموش نکنیم که فدراسیون فوتبال با انتخاب‌هایش برای کادر فنی تیم امید چه نتایجی را رقم زد و باز هم خبری از موفقیت در راه المپیک نشد که نشد.

فدراسیون فوتبال منتظر ماند تا برانکو ایوانکوویچ قراردادش را با عمان امضا کند و با خیال راحت همان یک گزینه را -که البته انتخابش می‌توانست در فضاهای هواداری فوتبال ایران بحث‌برانگیز باشد- از دست بدهد.

حالا شاید با دردسر کمتری مربی ایرانی‌اش را معرفی کند اما منطقی نیست که از نزول سطح فنی که با بازگشت مربیان ایرانی به تیم ملی شاهدش خواهیم بود، حرفی نزنیم. وقتی از کارلوس کی‌روش به انتخاب‌های امروز می‌رسیم، چیزی قابل پنهان‌کاری نیست و آنچنان تفاوت کیفی روشن است که لازم نیست برای ملاحظات تیم ملی در موقعیت دشوار، درباره‌اش حرف نزنیم. وقتی تیم امید با حمید استیلی و همکارانش می‌خواستند برای صعود به المپیک توکیو بازی‌های خود را شروع کنند نیز این جو حمایت راه افتاده بود اما فوتبال را با حرف و حمایت و تعریف و تمجید بازی نمی‌کنند، فوتبال در میانه میدان به اندیشه و کار و برنامه و وسواس فنی و شناخت نیاز دارد. 

 

ایران ورزشی 

 

  ۱  
آی اسپورت
2020-01-20 13:45:00
نظر دهید

۱ نظر
اسمان
دوشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۸، ۱۴:۰۱
بامربی ایرانی به جام جهانی نخواهیم رفت.فدراسیون هم اگه میخوادمربی ایرانی بزاره.وحیدهاشمیان بهترین انتخابه.
۲