فهرست
نکته ویژه در مورد سرمربی تیم ملی: کارلوس صورت سنگی!
نکته ویژه در مورد سرمربی تیم ملی: کارلوس صورت سنگی!

نکته ویژه در مورد سرمربی تیم ملی: کارلوس صورت سنگی!

آی اسپورت - اینکه کروش با حبیب کاشانی در ورزشگاه رودررو نشده و در طول بازی با او حتی حرف نزده، اتفاقی طبیعی بوده است. کارلوس از مدیر تیم ملی امید بی‌اندازه ناراحت است و این ناراحتی‌‌اش هم به مصاحبه‌های مایلی‌کهن و البته مصاحبه شخص کاشانی برمی‌گردد. در روزهایی که مایلی‌کهن علیه کروش مصاحبه می‌کرد، مدیر تیم امید هیچ‌گاه او را از این کار منع نکرد. کارلوس چندی قبل وقتی به کفاشیان گفت که چرا مایلی‌کهن علیه‌‌اش این‌قدر مصاحبه می‌کند، او گفت از حبیب کاشانی می‌خواهد تا مانع مصاحبه‌هایش شود. مایلی‌کهن اما ادامه داد تا کروش از مدیر تیم ملی دلخور شود که انگار او هم علاقه دارد مایلی‌کهن علیه‌‌اش حرف بزند. همچنین قبل از شروع مسابقات تیم ملی امید گفتند: «او طبق قانون اجازه ندارد به هتل تیم ملی المپیک برود و آنجا بماند.» این جمله، ناراحتی و دلخوری کروش را تشدید کرد.سرمربی تیم ملی این روزها در قطر غریبه‌تر از همه است. تیم ملی امید در این کشور اردو زده ولی کروش اجازه نزدیک شدن به اردوی تیم را ندارد. او حتی نمی‌تواند به اردوی تیم برود. وقتی هم به ورزشگاه می‌رود تا بازی‌ها را ببیند، کسی نیست از جمع امیدها که به او خوشامد بگوید. این فضا در همان بازی ایران و سوریه به قدری کارلوس را دلخور کرد که ترجیح داد در پایان مسابقه هم با کاشانی رودررو نشود.کروش برخلاف اکثر فوتبالی‌های ایران یک ویژگی مهم رفتاری دارد‌؛ اینکه اگر از فردی ناراحت است پشت‌ سر او حرف نزند و مقابلش لبخند بزند. در ایران معمولاً همین شکلی است. دشمن‌ها در ظاهر با هم خوبند و پشت پرده ... کروش اما ترجیح داد سه‌شنبه شب چیزی که هست را نشان دهد‌؛ ناراحتی از کاشانی و امیدها. او همیشه به نزدیکانش می‌گوید: «اهل ظاهر‌سازی نیستم.» و در ورزشگاه السد هم دست به ظاهرسازی نزد و به صورت تصنعی با کاشانی دست نداد. مصاحبه‌های مایلی‌کهن و البته کاشانی در ماه‌های گذشته نشان داده آنها با کروش خوب نیستند و طبیعی است که در چنین فضایی، اتفاق سه‌شنبه رقم بخورد.خوشحالی نکردن کروش بعد از گل امیدها هم در حالی سوژه شده که مرور فیلم بازی‌های تیم ملی نشان می‌دهد کروش در اغلب موارد، زمان گلزنی‌ها اصلاً خوشحالی نمی‌کند. در بازی تاریخی ایران و کره‌جنوبی وقتی رضا قوچان‌نژاد مهم‌ترین گل تاریخ زندگی‌‌اش را به ثمر رساند و همه ایران رفت روی هوا، کارلوس کروش بی‌تفاوت در کنار زمین ایستاده بود و فقط نگاه می‌کرد. او روی اکثر گل‌های تیم ملی چنین رفتاری دارد و کمتر شده در لحظه گلزنی ایران، کسی خوشحالی‌‌اش را ببیند. در واقع او مثل برخی مربیان وطنی نیست که چون هیچ افتخاری در عمرشان کسب نکرده‌اند با هر گل جوری به هوا می‌پرند و مشت گره می‌کنند که انگار قهرمان جام جهانی‌ یا اروپا شده‌اند! اما کروش از این قهرمانی‌ها در عالم واقع و نه خیال، کم نداشته و طبیعی است از یک گل در سطح آسیا چندان به وجد نیاید.

منبع: خبرآنلاین
  ۴  
آی اسپورت
2016-01-15 15:44:42
نظر دهید
۴ نظر
Yosef 1357
جمعه ۲۵ دي ۱۳۹۴، ۱۱:۱۴
احسنت بر أین مقاله عالی
برزو
جمعه ۲۵ دي ۱۳۹۴، ۱۱:۳۸
خیلی مربی بزرگیه، بهتر از کیروش محال بود بیاد ایران. خیلی بامعرفت بود اومد ایران. دمش گرم من یکی که خودم خیلی عاشقشم. هرچند حرکتش اشتباه بود که وینگادا رو اورد تیم امید
حمید یوسفی
جمعه ۲۵ دي ۱۳۹۴، ۱۲:۲۴
خب یه فرقی باید بین اونی که اسمش کارلوس کی رو(باکلی افتخارباشگاهی و ملی درسطح دنیا)هستش باشه با اونی که اسمش محمدمایلی کهن(باکلی تیم سقوط کرده به دسته دوم در رده باشگاهی ایران و یه سومی جام ملتهای آسیا و نبردن بهترین تیم دوران بعدانقلاب به جام جهانی) توصیه من به آقای مایلی کهن خوندن کتاب بی شعوریه
-
جمعه ۲۵ دي ۱۳۹۴، ۱۹:۰۱
یک مقاله بی ارزش از یه اجنبی پرست
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر