فهرست
درباره واکنش به شکست امیدها؛ تیم هلند و استفاده از فرضِ نادرست!
درباره واکنش به شکست امیدها؛ تیم هلند و استفاده از فرضِ نادرست!

درباره واکنش به شکست امیدها؛ تیم هلند و استفاده از فرضِ نادرست!

آی اسپورت- در چنین وضعیتی نوشته هایی می خواندیم و حرف هایی می شنیدیم که نااگاهانه یا اگاهانه برپایه ی «فرض نادرست» بیان می شوند و از فرض نادرست، نتایج ژورنالیستی می گیرند. مثلن می خواندیم که «قطر کشوری است بسیار کوچک که ایرانِ بزرگ را برد و این یک فاجعه است» یا «برای باختن به گوام/قطر، لیگ تعطیل شد؟ آقایان پاسخگو باشند.» یا «ما 33 سال پیش این حریف کوچک را با تیم ملی دوم خودمان، چهار هیچ برده بودیم. باخت امروز نشان داد که ما هیچ پیشرفتی نکرده ایم.» این چند تا نمونه از نوشته ها یا مصاحبه های بزرگان فوتبال ایران بود/است که پس از باخت های تیم ملی به یک حریف اسیایی می خوانیم. من نمی خواهم در این نوشته کوتاه نتیجه بگیرم که «دیدید تیم امید با مایلی کهن و خاکپور باخت» یا «دیدید نباید از کیروش انتقاد کرد». اتفاقا این نوشته کوتاه تاکیدش روی این است که نمایش هر تیمی(تیم امید یا تیم ملی بزرگسالان یا پرسپولیس یا استقلال) را می توان نقد کرد، اما بر اساس فکت ها و داخلِ چارچوب؛ یعنی نقدِ درونِ چارچوب. اگر هم قرار است از جغرافیا و تاریخ استفاده کنید، یک نمونه می آورم: همین دو هفته پیش در شماره تازه یکی از فصلنامه های فوتبالی ایتالیا، سایمون کوپر یادداشتی اختصاصی نوشته درباره دلایل ناکامی هلند و نرسیدن اش به یورو 2016. در بخشی از یادداشت اش نوشته: «هلند کم جمعیت ترین قدرت فوتبال اروپاست و گاهی نمی تواند گپِ کیفیِ میان نسل های خود را پر کند. ما در نسل بازیکنان متولد 1982-1984 ستاره های بزرگی مثل فن پرسی و اشنایدر و روبن را داشتیم اما در نسل 1985 تا 1985 بازیکنان بزرگی پیدا نکردیم. یکی از دلایل افت تیم ملی هلند پس از جام جهانی 2014 همین بود و طبیعی بود در راه صعود به یورو 2016 دچار مشکل شویم.» می بینید اگر قرار به استفاده از عوامل جغرافیایی و تاریخی توی فوتبال باشد، می توان با چه زبان تحقیقی اما پاکیزه یی حرف زد و نوشت؟ امروز تیم امید ایران به قطر باخته است. تیمی که با رفتارهای تند مایلی کهن و واکنش های کیروش، پیرامون اش یک دوقطبی عجیب ایجاد شده است. در همین شرایط هم می توان بازی تیم امید را با حفظ فاصله از کلیشه های نادرست نقد کرد. البته که تمسخر و کنایه و زخم زبان و متلک پرانی، هم کار آسان تری است و هم دل را بیشتر خنک می کند، اما استفاده از این فرمول های ساده، نه شان فنی و کاری برای گوینده/نویسنده اش ایجاد می کند(حتا اگر 10 هزار لایک پای نوشته یا نقل قول ثبت شود) و نه یک اپسیلون به کار فوتبال ایران می آید. با استفاده از فرمولِ «آغاز با فرضِ نادرست برای رسیدن به نتیجه ژورنالیستی» هم فقط توان پایین خودمان در استدلال و تحلیل را نشان می دهیم. تیم امید ایران امروز خوب بازی نکرد، اما جای پیشرفت دارد. هم کادرفنی اش، هم بازیکنان اش جای پیشرفت دارند.

فرزاد حبیب‌اللهی
  ۱  
آی اسپورت
2016-01-16 01:47:04
نظر دهید
۱ نظر
-
شنبه ۲۶ دي ۱۳۹۴، ۰۲:۰۱
اینا درست ولی آزموده را آزمودن خطاست. تا کی میخوایم بهترین تیمهامون رو دست کسی مثل مایلی کهن بدیم و اون هربار بدتر از بار قبل نتیجه بگیره و دوباره قصه همان....
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر