فهرست
یادداشت: دشمنانِ قدیمی در جهانی نو
یادداشت: دشمنانِ قدیمی در جهانی نو

یادداشت: دشمنانِ قدیمی در جهانی نو

جاناتان ویلسون
 
امروز پرافتخارترین باشگاهِ تاریخِ فوتبالِ انگلیس، مقابلِ دومین باشگاهِ پرافتخارِ این تاریخ قرار می‌گیرد. این رقابتی است بینِ دو قطبِ صنعتیِ شمالِ غربِ انگلیس، رقابتی که قرن‌ها سابقه دارد. امروز جدال یکی از جذاب‌ترین مربی‌هایِ چهل و چند ساله‌یِ فوتبالِ جهان مقابلِ یکی از جذاب‌ترین مربی‌هایِ شصت و چند ساله‌یِ این جهان است. اما این جدالی است بینِ تیم‌هایِ ششم و نهمِ جدول. داستانِ رقابتِ یونایتد و لیورپول پژواکی است از تاریخِ فوتبالِ انگلیس، غول‌هایی که این فوتبال را بعد از جنگِ جهانیِ دوم بازتعریف کردند.
ابتدا این مت بازبی بود که یونایتد را در دهه‌یِ 50 احیا کرد و به اوج رساند، تا وقتی فاجعه‌یِ سقوطِ هواپیمایِ مونیخ در 1958 رخ داد. بعد نوبت به بیل شنکلی رسید که لیورپول را در دهه‌یِ 60 از نو بسازد. یونایتد بعد از بازنشستگیِ مت بازبی افت کرد، اما لیورپول بعد از اینکه باب پیزلی جانشینِ بیل شنکلی شد، حتی وضعیتی بهتر هم پیدا کرد و به قدرتِ مطلقِ فوتبالِ انگلیس در دهه‌هایِ 70 و 80 بدل شد. در این دوران بینِ آخرین قهرمانیِ لیگِ یونایتد با مت بازبی در سال 1967 تا قهرمانیِ الکس فرگوسن در 1993، 26 سال فاصله افتاد. بعد قدرتِ مطلقِ یونایتد آغاز شد و حالا 26 سال است که لیورپول لیگ را نبرده است.
موقعیتِ مالیِ یونایتد هنوز بهتر از لیورپول است. اولدترافورد 75 هزار را در خودش جای می‌دهد و آنفیلد تنها 45 هزار. این تفاوتِ زیادی در درآمدِ باشگاه است. لیورپول بعد از فاجعه‌یِ استادیومِ هیلزبورو در 1989 دورانِ افتش شروع شد و یونایتد به عکس با شروعِ لیگِ برتر و قراردادهایِ تلویزیونی، روز به روز به ثروتش افزوده شد. اما حالا برایِ اولین بار در تاریخِ لیگِ برتر است که حداقل هوادارانِ خوشبینِ لیورپول احساس می‌کنند ممکن است این چرخه یک بارِ دیگر به سودِ آن‌ها بچرخد.
اما این دیگر دهه‌یِ 90 نیست که یونایتد لیورپول را زیر بکشد و خودش بر تخت سلطنت تکیه بزند. حالا چلسی و آرسنال و سیتی هم برایِ به دست آوردنِ قدرت می‌جنگند و تاتنهام با توجه به استادیومِ جدیدش که در دستِ ساخت است، می‌تواند به زودی به رقیبی جدی بدل شود. با این حال هنوز نامِ لیورپول پرستیژِ دیگری دارد و خودِ آنفیلد هم قرار است گسترش پیدا کند.
اما تمامِ این عوامل به کنار، این نیمکتِ لیورپول است که بیشترین امید را به هوادرانش می‌دهد، نیمکتی که یورگن کلوپِ کاریزماتیک رویِ می‎‌نشیند. بازیِ 3-3 مقابلِ آرسنال که به شکلی شگفت‌انگیز جذاب بود، نشان داد که کلوپ با وجودِ مصدومانِ تیمش (که البته بخشی از تقصیرِ آن هم به گردنِ خودش است) کم کم فلسفه‎ و دیدش را در تیم جا انداخته است. مهمتر اینکه دیدِ او دیدی جذاب است و به قولِ خودش نسخه‌ای مدرن شده از فوتبالِ پرفشارِ انگلیسیِ دهه‌یِ 80 است، دورانی که لیورپول بدونِ رقیب بود. کلوپ از تیمش می‌خواهد که بیشتر از حریف بدود و سخت‌تر از حریف بجنگد. البته این فوتبال نیاز به آمادگیِ بدنیِ فوق‎‌العاده‌یِ بازیکنانش دارد، نکته‌ای که در تابستان و با یک پیش فصلِ کامل تحتِ نظرِ خودش پیشرفتِ زیادی خواهد کرد. البته شاید لیگ برتر را به خاطرِ فوتبالِ با سرعتِ بالا و فیزیکی‌اش نتوان تنها با انرژیِ بالا، مثلِ بوندسلیگا برد، اما این‌ها تمامِ عواملی است که کلوپ در لیورپول زنده کرده است (و البته نکته‌یِ کنایه‌آمیز این است که موفقیت لیورپول در دهه‌یِ 80 در اروپا از هنگامی شروع شد که باب پیزلی فوتبالی بیشتر مبتنی بر حفظ و مالکیتِ توپ را پیش گرفت).
در نقطعه‌یِ مقابل متودِ لویی ون گال نه جذاب است و نه قابلِ درک. کنفرانس‌هایِ مطبوعاتی کلوپ پر از خنده است، در حالیکه ون گال در آخرین کنفرانس‌اش، به ژورنالیستی توهین کرد و بهش گفت: "مردک چاق". تساویِ 3-3 مقابلِ نیوکاسل هم نشان داد که ون گال نمی‌تواند نیروهایِ هجومی‌اش را جوری آزاد کند که به دفاعش ضربه نخورد. اما برایِ ون گال مالکیتِ توپ مهمترین مسئله است. تیمِ ون گال باید توپ را داشته باشد و به هر قیمت حفظش کند، چون تیمی که توپ دارد گل نمی‌خورد. این فوتبالی به شدت غیرِ انگلیسی است و برایِ همین است که در ماه‌هایِ گذشته مدام از "ذاتِ فوتبالِ یونایتدی" حرف به میان آمده است. اما نکته‌یِ نگران‌کننده‌یِ مهمتر برایِ ون گال این است که او خیلی سنتی شده است. ون گال در نقطعه‌یِ مقابلِ کلوپ که تیمش فوتبالی مدرن بازی می‌کند، به فوتبالِ دهه‌یِ 90 بازگشته است.
هیچکس انتظار نداشت که دورانِ گذارِ یونایتد بعد از رفتنِ فرگوسن آسان باشد. یونایتد تنها با 3 مربی در تاریخِ لیگِ برتر قهرمان شده است. اما هزینه‌یِ زیادی که ون گال برایِ تیمش کرده و تعادلی که هنوز موفق نشده بهش برسد، و طرحِ درستی که به نظر در کار نیست، وضعیتِ ون گال در یونایتد را بحرانی کرده، اما کلوپ نیرویِ تازه‌ایست که امید را به آنفیلد بازگردانده است.
اما نگرانیِ بزرگ برایِ دو دشمنِ قدیمی و پرافتخار این است که حالا نیروهایِ دیگری در کار هستند و حداقل این فصل، رقابتِ این دو، ارتباطِ زیادی به قهرمانی در لیگِ برتر ندارد.
 
 
     
آی اسپورت
2016-01-17 14:16:40
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر