فهرست
گزارش ویژه / امنیت یا سیاسی‌بازی؛ درخواست عربستان از AFC تا چه حد منطقی است؟
گزارش ویژه / امنیت یا سیاسی‌بازی؛ درخواست عربستان از AFC تا چه حد منطقی است؟

گزارش ویژه / امنیت یا سیاسی‌بازی؛ درخواست عربستان از AFC تا چه حد منطقی است؟

آی اسپورت - یک سال قبل، حتی شادی گلِ خاص مهدی طارمی به النصر، بهانه‌ای بود تا مدیران این باشگاه به تندی علیه باشگاه‌های ایرانی موضع بگیرند و خواستار کنار گذاشته‌شدن ایران از رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا شوند. قابل پیش بینی به نظر می‌رسید که با افزایش تنش‌ها میان دو کشور و قطع ارتباط دیپلماتیک آن‌ها، مدیران سیاست‌زده فوتبال سعودی دست به کار شوند و این ورزش را به ابزاری برای تسویه‌حساب‌های سیاسی تبدیل کنند. آن‌ها در روزهای اخیر ابتدا درخواست حذف ایرانی‌ها از لیگ قهرمانان را مطرح کرده‌اند و سپس AFC را با این تهدید مواجه ساخته‌اند که در صورت برگزارنشدن بازی‌های‌ نماینده‌های عربستان با تیم‌های ایرانی در زمین‌ بی‌طرف، از این تورنمنت کنار خواهند کشید. تیم‌های عربستانی به خوبی از قدرت ایرانی‌ها در برابر تماشاگران خودی خبر دارند و حالا قصد دارند از این گذرگاه خاص سیاسی، برای پایان دادن به خاطرات بد فوتبالی‌شان در ایران استفاده کنند. کنفدراسیون فوتبال آسیا که مدتی قبل ایران را به عنوان یک کشور امن شناخته و میزبانی از بازی‌های خانگی چند کشور دیگر را به ایران سپرده، هنوز درباره پیشنهاد عربستانی‌ها تصمیم نگرفته است. اوضاع فعلی ایران و عربستان، چقدر شبیه کشورهایی است که در زمین بی‌طرف بازی می‌کنند؟

فوتبال در سرزمین اشغالی
ایستگاه‌های بازرسی متعددی که توسط اسرائیلی‌ها در فلسطین ساخته شده، شرایط تمرین و بازی را حتی برای خود فوتبالیست‌های فلسطینی نیز دشوار می‌کند. در چنین شرایطی طبیعی به نظر می‌رسد که کشورهای خارجی هیچ تمایلی برای بازی در این کشور نداشته باشند و فیفا نیز با توجه به مشکلات عدیده‌ای که برای تردد در این کشور وجود دارد، تصمیم بگیرد میزبانی از بازی‌های فلسطین را به کشورهای دیگری بسپارد. فلسطینی‌ها توانایی تضمین امنیت تیم‌های رقیب در کشورشان را ندارند و همین دلیل ساده، کافی است تا خودشان هم اعتراضی به حکم فدراسیون بین المللی فوتبال فیفا نداشته باشند.

نگرانی برای انفجار
در فاصله سال‌های 1984 تا 2002، افغانستان هیچ مسابقه فوتبالی در سطح ملی برگزار نکرد. این کشور به اندازه‌ای با جنگ و درگیری دست به گریبان شد که دیگر فوتبال به طور کلی اهمیت‌اش را برای افغان‌ها از دست داد. همزمان با این توقف طولانی مدت، رشد این ورزش در این کشور نیز از حرکت ایستاد. حالا در کنار خطر انفجار، حملات تروریستی و جنگ‌های داخلی، افغان‌ها یک مشکل دیگر نیز برای برگزاری مسابقه‌های خانگی در استادیوم‌های کشور خودشان دارند و آن، کمبود واضح امکانات در این ورزشگاه‌ها است. در واقع افغانستانی‌ها همه بهانه‌های لازم برای جلوگیری از میزبانی را به فیفا داده‌اند. نبردهای آن‌ها در مرحله اول مقدماتی جام جهانی 2018 در ایران برگزار شده است.

زیرِ آتش
برای سال‌ها، سوریه یکی از توریستی‌ترین کشورهای آسیایی بوده و هیچ مشکلی برای برگزاری مسابقه‌های فوتبال در زمین خودی نداشته اما درگیری‌های سال‌های اخیر در این کشور، شرایط را به گونه‌ای کاملا متفاوت تغییر داده است. حالا دیگر فوتبال در کشور سوریه، کاملا زیر سایه جنگ قرار دارد. از سال 2011 به بعد صدها هزار نفر در جنگ‌های میان دولت و گروه‌های معترش جان باخته‌اند و جمعیت بسیار زیادی نیز به هر قیمتی از این کشور مهاجرت کرده‌اند. حتی یکی از بازیکنان تیم ملی زیر 16 سال این کشور نیز در میان قربانیان بمب گذاری‌ها قرار داشته و حالا دیگر سوریه نه برای فوتبال، که حتی برای زندگی نیز یک کشور امن به شمار نمی‌رود. به نظر می رسد این کشور، بازی‌های به مراتب مهم تر از فوتبال برای پیروز شدن دارد و تا زمانی که جنگ به پایان نرسد، طبیعتا سوریه میزانی هیچ مسابقه‌ای در سطح ملی در خانه را بر عهده نخواهد داشت.

محرومین همیشگی
در دهه هشتاد میلادی و در زمان جنگ عراق با ایران، مسابقه های فوتبال خانگی کشور عراق در کشورهای همسایه برگزار می‌شد. عراقی‌ها در مرحله مقدماتی جام جهانی 2002 در خانه از تیم های رقیب پذیرایی کردند اما عربستان به خاطر اختلاف نظرها با رژیم صدام، حاضر به بازی در این کشور نشد. یک سال بعد از جام جهانی، عراق به جنگ تازه ای وارد شد و این بار به تسخیر سربازهای آمریکایی درآمد تا باز هم برای مدت‌ها از برگزاری بازی‌های خانگی در استادیوم‌های خودی محروم بماند. مدتی قبل، بازی‌های خانگی ملی عراق دوباره در این کشور آغاز شدند اما این بار امکانات کم و خشونت بالا در فضای این استادیوم‌ها، باز هم فیفا را به این نتیجه رساند که مجوز دیدارهای خانگی عراق را لغو کند و حتی به این کشور اجازه میزبانی از دیدارهای دوستانه را هم ندهند.

درگیری مسلحانه
برخورد با تنش‌های سیاسی دو کشور در فوتبال اروپا، به شکل هوشمندانه‌تری انجام می ‌شود. برای نمونه در زمان درگیری مسلحانه میان دو کشور روسیه و اوکراین، قرعه‌کشی لیگ قهرمانان اروپا به گونه‌ای انجام شد که احتمال برخورد نمایندگان این دو کشور با هم وجود نداشته باشد. رفتاری جالب توجه برای پیش‌گیری از تقابلی که طبیعتا باید در زمین بی‌طرف صورت می‌گرفت. در هیچ نقطه‌ای از کره زمین، دو کشور در حال جنگ بازیکنان‌شان را برای فوتبال به کشور رقیب اعزام نمی‌کنند و شاید ایران و عربستان نیز تنها در زمان برقراری جنگ می‌توانند به برگزاری بازی در زمین بی‌طرف بیاندیشند. جنگی که از راه نرسیده و از راه نخواهد رسید.

خشونت افراطی
میانمار، یکی از آخرین کشورهای آسیایی است که از میزبانی بازی های خانگی در کشور خودی منع شده و باید برای میزبانی از تیم های رقیب، به کشور تایلند سفر کند و مسابقات‌اش را در بانکوک پشت سر بگذارد. دلیل این اتفاق، خشونت بی سابقه در استادیوم‌های این کشور در بازی‌های اخیر بوده است. نیروهای امنیتی میانمار ثابت کرده‌اند که توانایی برقراری امنیت در جریان مسابقه های فوتبال را ندارند و همین نگرانی‌ها، آن ها را وادار به بازی در یک کشور بی طرف کرده است. از نگاه عربستانی‌ها شاید شادی گل مهاجم پرسپولیس نیز مصداقِ خشونت باشد اما خشونت از نگاه فیفا، تعاریفِ معقولانه‌تری دارد.

بیماری
تیم های ملی آفریقایی در چند مقطع اجازه برگزاری بازی های خانگی در کشور خودشان را از دست داده اند که آخرین نمونه آن در سال 2015 به وقوع پیوست. وقتی که به دلیل گسترش نگران کننده بیماری ابولا در گینه، این کشور دیدارهای خانگی را در یکی از کشورهای همسایه برگزار کرد. ابولا حتی جام ملت های آفریقا را تا آستانه تعطیلی پیش برد اما بالاخره در قاره سیاه مهار شد تا تیم‌های ملی چند کشوری که بیش از هر کشور دیگری در معرض خطر رویارویی با این بیماری بودند، دیگر مجبور نباشند برای میزبانی از تیم های دیگر، استادیوم‌های خودی را ترک کنند.


محمدحسین عباسی / تماشاگران امروز
     
آی اسپورت
2016-01-20 16:50:11
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر