فهرست
آنالیز: درس‌هایی که بارسا و اتلتی از هم گرفته‌اند
آنالیز: درس‌هایی که بارسا و اتلتی از هم گرفته‌اند

آنالیز: درس‌هایی که بارسا و اتلتی از هم گرفته‌اند

 
مایکل کاکس
 
اینکه رقابت برایِ قهرمانیِ لا لیگا، رقابتی دو تیمه باشد، چیزِ تازه‌ای نیست. اما امسال دو تیمِ مدعی بارسلونا و اتلتیکو مادرید هستند، نه رئالِ مادرید. درسته که دشمنی و رقابتِ بارسا و اتلتی به اندازه‌یِ بارسا و رئال، یا رئال و اتلتی نیست، اما این دو تیمِ 48 امتیازه یکشنبه در حالی مقابلِ هم قرار می‌گیرند که در چند سالِ اخیر تاثیرِ زیادی روی هم گذاشته‌اند و درس‌هایی از هم در تغییر و تعدیلِ سبکشان گرفته‌اند.
اتلتیکو مادرید در آخرین روزِ فصلِ 2013-2014 قهرمانی را در نوکمپ از بارسلونا گرفت و یک فصل بعد، در بازیِ یکی مانده به آخرِ فصل این بارسلونا بود که با گلِ مسی اتلتی را در کالدرون شکست داد و قهرمانی‌اش را قطعی کرد. جدا از این، تفاوت و تضادِ سبکِ فوتبالِ دو تیم بوده که در دو فصلِ اخیر بر جذابیتِ این جدال افزوده است؛ بارسا با فوتبالِ مالکانه و بازی‌سازی از عقب و تسلط بر نیمه‌یِ زمین حریف، مقابلِ اتلتی با فوتبالِ فیزیکی، دفاعی و ضدحمله‌ای.
اما نکته‌یِ جالب این این فصل در تغییراتی است که سبکِ بازیِ دو تیم به خودش دیده است. ضعفِ بزرگِ بارسا همیشه این بود که اگر نقشه‌یِ اصلی و همیشگیِ بازی‌شان نمی‌گرفت، تیم به حالتی سرگردان دچار می‌شد و تواناییِ بردنِ بازی‌هایی که در آن خوب بازی نمی‌کرد را نداشت. بارسا یا زیبا و مقتدرانه می‌برد، یا اصلا نمی‌برد. این بعدی از فوتبالِ کاتالان‌ها بود که دو فصل پیش بعد از واگذاریِ قهرمانی در نوکمپ به اتلتی، شروع به تغییر کرد. بارسا این هفته در بازی‌ای سخت 2-1 مالاگا را خارج از خانه شکست داد. این دیداری بود که بارسایِ بدونِ پیکه، آلوز و آلبا، نیمه‌یِ اولِ بسیار ضعیفی را پشتِ سر گذاشت و بازی‌سازیِ عقبِ زمینش پر بود از اشتباهاتِ بزرگ و کوچک، به خصوص از سویِ براوو و ورمالن. مسی در این بازی چسبیده بود به بالِ راست و تاثیرِ چندانی در جریانِ بازی نداشت. بوسکتس هم که معمولا ریتمِ بازی را برایی بارسا کنترل می‌کند، مدام پاسِ اشتباه می‌داد و توپ را از دست می‌داد. اما در پایان بارسا بازی را 2-1 برد.
این بازی بهترین نمونه از بارسایِ جدید بود که قادر است حتی وقتی زیبا هم بازی نمی‌کند، 3 امتیاز را بگیرد. یکی از نمادهایِ بارسایِ جدید لوئیس سوارز است. سوارز استادِ بازیِ درگیرانه است، استادِ قاطی کردن با مدافعین و استادِ استفاده از توپ‌هایِ مرده برایِ ایجادِ موقیعتِ گل. این ذاتِ فوتبالِ آمریکایِ جنوبی اوست که برعکس نیمار و مسی، که اتکا به ظرافت و زیباییِ بازی‌شان دارند، با تلاش و جنگندگی تیمش را پیروز می‌کند. سوارز این کاراکتر را دارد که رویِ بازیکنانش تیمش تاثیرِ زیادی بگذارد. در لیورپول وقتی سوارز با آن فشار حریف را پرس می‌کرد و دنبالِ هر توپی می‌رفت، بقیه‌یِ بازیکنها هم راهش را دنبال می‌کردند. فراموش نکنیم، سوارز گل‌هایِ زیبا هم کم نمی‌زند، اما خاصیتِ اصلیِ بازیِ او همین جنگندگی و البته گاهی دست به هر کاری زدن برایِ بردن است، نکته‌ای که خودِ دیگو سیمئونه در زمانِ بازی‌اش استادش بود.
اما نمادِ بزرگِ دیگرِ بارسا در تغییرِ سبکش، شاید حتی بزرگ‌تر از سوارز، خریدِ آردا توران از اتلتی بود. توران هم بازیکنی تکنیکی است، اما ویژگیِ اصلیِ بازی‌اش 90 دقیقه دویدن برایِ هر توپ و تلاشِ بی‌پایانش برایِ تیمش است. وقتی می‌بینیم که آردا حتی به سیستمِ 3-3-4 سنتی بارسا هم نمی‌خورد (او مقابلِ مالاگا بازی را به عنوانِ هافبکِ راستِ مثلثِ میانی شروع کرد و بعد به بالِ چپ منتقل شد)، بیشتر درک می‌کنیم که دلیلِ خریدِ او چیزی فرایِ تکنیک‌اش و معطوف به کاراکترش بوده است.
در سویِ مقابل اتلتیکو مادرید هم این فصل نسبتِ به دو فصلِ گذشته فوتبالی بازتر بازی می‌کند و بالاخره میانگینِ درصدِ مالکیتِ توپش به 50 رسیده است. این هم تاثیری بوده که بارسا رویِ اتلتی گذاشته و از این تیم، تیمی کامل‌تر ساخته است. تیمِ دیگو سیمئونه حالا به این درک رسیده که لیگ را نمی‌توان صرفا با فوتبالِ ری‌اکتیو در تمامِ بازی‌ها برد. برایِ همین است که دیدارِ یکشنبه‌یِ دو تیم جذابیتِ فوق‌العاده‌ای پیدا می‌کند. دو سبکی که کاملا در تضاد باهم بودند، حالا باهم تلفیق شده‌اند و رشد کرده‌اند. این درس‌هایی بوده که بارسا و اتلتی از هم گرفته‌اند.
رئالِ مادرید هم البته می‌تواند درس‌هایِ زیادی از هم دو تیم بگیرد، اما آن‌ها همچنانِ درگیر فردیت و خریدنِ ستاره‌ها هستند، تا ساختنِ یک تیم. درسته، اختلافِ رئال با بارسا و اتلتی تنها 4 امتیاز است، اما در دیدیِ وسیع‌تر، رئال خیلی از دو رقیبِ سنتی‌اش عقب افتاده است.
 
 
     
آی اسپورت
2016-01-27 13:29:19
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر