فهرست
تلاشِ وودوارد و یونایتد برایِ خاص ماندن
تلاشِ وودوارد و یونایتد برایِ خاص ماندن

تلاشِ وودوارد و یونایتد برایِ خاص ماندن

اگر منچستر یونایتد یک درسِ بزرگ در سه سالِ اخیر گرفته باشد، این است که تاریخ همیشه تکرار نمی‌شود و گاهی از یک راه رفتن، دو مقصدِ مختلف می‌سازد. آمدن مویز بعد از رفتنِ سر الکس تلاشِ یونایتد برایِ تکرار تاریخ بود، برایِ حفظِ پرستیژ، برایِ اهمیت دادن به سنت‌ها، برایِ یونایتد ماندن. نیازی به یادآوری نیست که عاقبتِ این تجربه به کجا کشید.
حالا یونایتد بعد از کمتر از دو سال یک‌بارِ دیگر در آستانه‌یِ تغییری بزرگ قرار گرفته است. وقتی لویی ون گال بعد از بازی با ساوتهمپتون گفت "نمیتونه" انتظاراتِ تماشاگران را برآورده کند، واقعا منظورش همین بود و مشکل از ضعفش در گرامرِ انگلیسی و اینکه "هنوز نتونستم" نبود. اما وودوارد، به گزارشِ روزنامه‌یِ گاردین، استعفایِ ون گال بعد از شکست مقابلِ ساوتهمپتون را قبول نکرده و بهش گفته به هلند سفر کند، در جشنِ تولدِ دخترش باشد و بعد سه‌شنبه که به منچستر بازگشت با هم حرف می‌زنند. از منظرِ ون گال این تصمیم به استعفا، اگر خبرِ منتشر شده را صد در صد قبول کنیم، نشان از صداقت و احترامی که برایِ خودش و یونایتد قائل است دارد. اما از منظر وودوارد قبول نکردنش نشانه‌یِ چیست؟
سر الکس فرگوسن درباره‌یِ رهبری می‌گوید: «رهبرهایِ بزرگ آدمهایی هستند که به جایِ اینکه دیر تصمیم بگیرند، زود تصمیم می‌گیرند. رهبرهایی که دیر تصمیم می‌گیرند استدلال می‎‌کنند که باید تا لحظه‌یِ آخر منتظرِ آخرین داده‌ها و گزینه‌ها بود و بعد که کار از کار می‌گذرد، از این داده‌ها به عنوانِ توجیهی برایِ تصمیم نگرفتن استفاده می‌کنند.» اد وودوارد در حالِ حاضر منتظرِ چه داده‌ای است؟ اگر برایِ وودوارد هنوز مشخص و معلوم نشده که "پروسه‌"یِ لویی ون گال در یونایتد شکست خورده، خب، بعید است هیچ داده‌یِ دیگری بتواند در درکِ این مسئله بهش کمک کند. یا شاید وودوارد منتظرِ حذفِ یونایتد از جامِ حذفی در بازیِ جمعه شب است که بعد استعفایِ ون گال را بپذیرد و استدلال کند که تا لحظه‌یِ آخرِ پشتِ مربی‌اش بوده؟ آیا این تلاش وودوارد برایِ "یونایتدی" شدن و حفظِ سنت و ارزش‌هایِ باشگاه است؟ یا شاید وودوارد چند سالی به عقب بازگشته و یادِ فصلی افتاده که لویی ون گال از آلکمارک استعفا داد، بعد بازیکنان ازش خواستند ترکشان نکند، بعد ون گال قبول کرد و بعد آلمارکِ شگفتی‌ساز قهرمانِ لیگِ هلند شد. این تاریخی است که وودوارد قصدِ تکرارش را دارد؟
با تمامِ اینها، هنوز انتظار می‌رود نتیجه‌یِ جلسه‌یِ امروز وودوارد و ون گال، پایانِ کارِ مربیِ 64 ساله‌یِ هلندی در اولدترافورد باشد. سناریویِ استعفا، سناریویِ قابلِ قبولی برایِ هر دو طرف است که حداقل پرستیژِ یکی از بزرگترین مربیانِ عصرِ مدرنِ فوتبال، در احتمالا آخرین شغلِ مربیگری‌اش را حفظ می‌کند. اما بعد چی؟ رایان گیگز روی نیمکت می‌نشیند تا وودوارد بازهم فکر کند و منتظرِ داده‌هایِ بعدی و گزینه‌هایِ مختلف باشد و در رویایِ پپ گواردیولا غرق شود؟
یونایتد بعد از رفتنِ سر الکس سعی کرد در جهانِ مدرنِ فوتبال، همچنان سنتی بماند، خاص بماند. شاید وقتِ آن رسیده که برایِ خاص بودن و خاص ماندن، فرصت را به یک مربیِ "خاص" بدهند.
     
آی اسپورت
2016-01-28 00:35:20
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر