فهرست
آنالیز: افتِ ستاره‌هایِ سریِ آ در لیگِ برتر
آنالیز: افتِ ستاره‌هایِ سریِ آ در لیگِ برتر

آنالیز: افتِ ستاره‌هایِ سریِ آ در لیگِ برتر

مایکل کاکس
 
استفاده‌یِ باشگاه‌هایِ انگلیسی از متخصصین و تحلیل‌گرانِ آمار روز به روز بیشتر می‌شود. اما این آمار صرفا به تعداد گل‌هایِ زده و پاس‌هایِ گل محدود نمی‌شود، بلکه گستره‌یِ وسیعت‌تری پیدا می‌کند. مثلا اینکه اگر یک بازیکن در لیگی با سطحِ پایین‌تر مقدارِ مشخصی گل زده است، چه درصدی از آن گل‌ها را می‌تواند در لیگِ برتر بزند. البته این آنالیزی بسیار کلی و گسترده است. اما برایِ مثال تیم‌هایِ انگلیسی حالا با احتیاطِ خیلی بیشتری از سریِ آ خرید می‌کنند و دلیلش هم نمایشِ اخیر این بازیکنان بعد از انتقال به انگلیس بوده است. در دو سال و نیمِ اخیر 31 بازیکن مستقیم از سریِ آ به لیگِ برتر منتقل شده‌اند، از خوان کوادرادو و استفان یووتیچ گرفته تا ماریو بالوتلی و ریکی آلوارز. از این 31 بازیکن بیش از نیمی از لیگِ برتر رفته‌اند و اکثرا به سریِ آ بازگشته‌اند. از بینِ بازیکنانی که حالا در انگلیس نیستند فقط استبان کامبیاسو بود که نقشی تاثیرگذرا در لستر بازی کرد و موفق بود.
از بینِ بازیکنانی که هنوز در لیگِ برتر باقی مانده‌اند، فقط 7 بازیکن به صورتِ تقریبا مدام در ترکیبِ اصلیِ تیم‌هایشان قرار می‌گیرند: متئو دارمیان، ژردان شکیری، اریک لاملا، فدریکو فرناندز، آنجلو اوگبونا، لئون بریتوس و مارتین استکلنبرگ (البته استکلنبرگ فقط به خاطرِ مصدومیتِ فریزر فورستر دروازه‌بانِ اولِ ساوتهمپتون شد). جالب است که از این 7 بازیکن 4 تا مدافع هستند. برایِ همین مقایسه‌یِ نمایشِ این بازیکنان تنها بر اساسِ اعداد و آمار کارِ سختی است. در ضمن استوک شکیری را نه به خاطرِ فقط 8 بازی‌ای که برایِ اینتر در سریِ آ انجام داد خرید، بلکه این نمایشِ او برایِ بایرن مونیخ و تیم ملیِ سوئیس بود که مارک هیوز را مجاب به جلبش کرد. پس فقط اریک لاملا باقی می‌ماند. لاملا در آخرین فصلش در رم در هر 130 دقیقه یک گل، یا یک پاسِ گل داشت. این عدد برایِ او در تاتنهام 252 است. به عبارتی دیگر لاملا تنها نیمی از فایده‌ای که برایِ رم داشت را برایِ تاتنهام دارد و فراموش نکنیم که او بهترین نمونه‌ بینِ تمامِ بازیکنانِ سریِ آ است که در 5 پنجره‌یِ نقل و انتقالاتِ اخیر به لیگِ برتر آمده است.
سریِ آ در حالِ حاضر پایین‌تر از لیگِ برتر، لا لیگا و بوندسلیگا قرار دارد، چه از نظرِ رنکینگِ یوفا، چه تعدادِ تماشاگران، چه میزانِ درآمد. سطحِ پایین‌ترِ لیگ، بازیکنانی با سطحِ پایین‌تر هم دارد و برایِ همین این بازیکنانی که در سریِ آ می‎‌درخشند، بعد از انتقال به لیگِ برتر، و تا حدِ کمتری لا لیگا و بوندسلیگا، با مشکلاتِ زیادی روبرو می‌شوند. سریِ آ به لحاظِ سبکِ فوتبال و پیشرفتِ تاکتیکی هم عقب‌تر از سه لیگِ دیگر است. سرعتِ پایینِ بازی‌ها، تعدادِ کمِ تیم‌هایی که در زمینِ حریف پرس می‌کنند، استفاده زیاد از سه دفاع و علاقه‌یِ بیش از حد به لوزیِ خطِ میانی (2-4-4 دایمند)، همه نشان از این دارند که انگار فوتبالِ ایتالیا یک دهه خواب بوده است. تیم‌هایِ ایتالیایی با عرضِ کمی بازی می‌کنند و برایِ همین است که وینگرهایی مثلِ محمد صلاح، ژروینیو، رایک لاملا، خوان کوادرادو و امانوئله جاکرینی در سریِ آ می‌درخشند، اما در لیگِ برتر به موفقیتِ زیادی نمی‌رسند. برایِ مدافعین هم چنین وضعیتی وجود دارد. نمایشِ دارمیان در تورینو و یونایتد را باهم مقایسه کنید. سرعتِ پایینِ دارمیان مقابلِ لستر و لیورپول کاملا به چشم آمد. درامیان در سریِ آ شاید فصلی چند بازی مقابلِ وینگرهایِ سرعتی قرار می‌گرفت، اما این اتفاق در لیگِ برتر تقریبا هر هفته برایش می‌افتد.
یکی دیگر از دلایلی که سریِ آ خروجی‌هایِ خوبی در چند سالِ اخیر نداشته، نداشتنِ ورودی‌هایِ مناسب بوده است. تیم‌هایِ سریِ آ نشان داده‌اند که تخصصِ بالایی در جذبِ استعدادهایِ جوانِ فوتبالِ جهان ندارند. مثلا پرتغال معمولا مقصدِ اولِ بازیکنانِ آمریکایِ جنوبی، به خصوصِ برزیلی‌هاست و فرانسه مقصدِ اولِ استعدادهایِ آفریقایی. دلیلش ساده است: زبانِ مشترک. هلندی‌ها هم سالهاست که در خریدِ استعدادهایِ اروپایِ شمالی تخصص پیدا کرده‌اند. این نکته خیلی جالب است که باشگاهِ آژاکس از بازیکنانش می‌خواهد که حتما زبانِ انگلیسی را در سطحِ بالایی یاد بگیرند، چون این گزینه قیمتِ آن‌ها را برایِ فروش به باشگاه‌هایِ انگلیسی بالاتر می‌برد. و اصلا همین نکته‌یِ ریز که انگلیسی در آمستردام گاهی نزدیک به زبانِ اول می‌شود، دلیل مهمی برایِ جذابیتِ بازیکنانِ آژاکس برایِ لیگِ برتر است. درسته که خودِ انگلیس هم به لحاظِ جغرافیایی و فرهنگی از بقیه‌یِ اروپا جداست، و باشگاه‌هایِ لیگِ برتر هم تخصصِ بالایی در خریدِ استعدادهایِ جوان و کم قیمت ندارند. اما بازیکنانِ جوانِ انگلیسی نیازی به ترکِ لیگِ خودشان ندارند، چون لیگی جذاب با دستمزد‌هایی کلان دارند.
بنابراین ایتالیا و سریِ آ باید این حقیقت را قبول کند که دیگر مثلِ دهه‌یِ 80 و 90 مقصدِ اصلیِ بهترین بازیکنانِ جهانِ فوتبال نیست. در پنجره‌یِ ترنسفرِ ژانویه‌یِ امسال تنها خوان ایتوربه از رم به بورنموس آمده (ایتوربه‌ای که در خودِ سریِ آ هم نمایشی قابلِ قبول نداشت) و شاید آلبرتو پالوسکی از کیووه به به سوانزی برود. و مطمئنا حالا تمامِ نگاه‌ها به این دو بازیکن است و انتظار می‌رود قاعده‌یِ همیشگی تکرار شود و پدید آمدنِ یک استثناءِ شاخص خیلی محتمل نیست.
 
 
  ۳  
آی اسپورت
2016-01-31 14:27:36
نظر دهید
۳ نظر
ایمان
يكشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۴، ۱۷:۳۲
دری وری !! حداقل از نظر درامد که از بوندسلیگا بالاتره !! امار بدم؟؟! جزیره که خودش تو افته ! سال دیگه جاشو باید بده به ایتالیا تو رنکینگ. مثل اینکه نویسنده خوابه
برزو
يكشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۴، ۱۷:۳۷
اقای کاکس خیلی حرف زدی!!! ولی همش چرت و پرت گفتی! یک دهه!! نه تو رو خدا اصن بیا و بگو 2 دهه!!!! زلاتان ابراهیموویچ تو سری آ پیشرفت کرد و الان یکی از بهترین بازیکنهای تاریخه که با 33-34 سال سن هنوز داره تو پی اس جی میدرخشه و رکورد میزنه. دروازه بان 16 ساله ی میلان استعداد نیست؟؟؟ پوگبا کجا داره بازی میکنه؟ دیبالا؟؟ جرمی منز؟ هیگواین از رئال اومد ناپولی الان 3 ساله داره اونجا بازی میکنه. پارسال یوونتوس اومد فینال اونم بعد از حذف رئال و...! الان تو بازی امسال بایرن و یوونتوس معلوم میشه کدوم لیگ و کدوم تیم بهتره و کدوم بازیکنها ستاره واقعی هستند
برزو
يكشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۴، ۱۸:۰۰
در بهتر بودن و سختتر بودن سری آ همین بس که از نظر مورینیو که تو هر سه لیگ اسپانیا و ایتالیا و انگلیس کار کرده: لیگ انگلیس درگیرانه ترین و پرتماشاگرترین، ایتالیا تاکتیکی ترین و لالیگا تکنیکی ترین لیگ ها هستند و مجموعا سری آ به شدت تاکتیکیه تو مصاحبه های انجلوتی و ... هم هست. پس این که گفتید از لحاظ تاکتیکی به بن بست رسیده به شدت اشتباست. الان سرمربی صدرنشین لیگ انگلیس یه مربی سنتی ایتالیاییه. عایا ایمان نمی اورید؟
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر