فهرست
استاتوس: ببخشید؛ به قولی دوست‌تان نداریم آقای دایی!
استاتوس: ببخشید؛ به قولی دوست‌تان نداریم آقای دایی!

استاتوس: ببخشید؛ به قولی دوست‌تان نداریم آقای دایی!

یک/ جنگ هشت ساله که تمام شد؛ فوتبال دست آدم‌ها را گرفت تا به زندگی بدون جنگ عادت کنند. اواسط دهه هفتاد؛ تعقیب‌کردن فوتبال حتی از تعقیب‌کردن سوژه‌های خوش‌پوش خیابان ولیعصر هیجان‌انگیز‌تر به نظر می‌رسید. فوتبالیست‌ها قهرمان فرهنگ عامه بودند و دیوار بی‌اعتمادی و دیوار بلندتر تضاد طبقاتی هنوز بین مردم و ستاره‌های تیم‌ملی بالا نرفته بود. آن‌ها از خودمان بودند. از تبریز و مشهد و تهران. برادرهای‌مان. پسرانِ عجیبِ نسل طلایی که مثل همه نسل‌های طلایی دیگر؛ حالی‌شان نبود دارند هنر می‌کنند. و علی دایی یکی از بهترین‌های‌شان بود. بولدوزر خط حمله. سرزن، سمج، خستگی ناپذیر. اما دیوانه نبود. همیشه حواس‌اش جمعِ دیوانه نبودن بود. دیوانه نبود که دیوانه‌اش باشیم.
 


 
دو/ یک بار وقتی ترقه پرتاب شده به درون زمین؛ بازیکنان کره شمالی را ترساند تا مسابقه مهم آزادی متوقف شود؛ دایی از میانه‌های میدان توپ را به تیر دروازه کوبید تا تماشاگران بی‌حوصله بازیِ متوقف شده؛ به وجد بیایند و نام‌اش را دم بگیرد. تشویقِ داییِ بازیکن؛ به همین لحظاتِ منحصر به فرد نیاز داشت و نام او؛ شعارخورترین محسوب نمی‌شد. از همان نسل؛ مهدوی‌کیا که روزگاری با گل استثنایی دالیان و بعدها با گل به آمریکا غوغا کرده بود؛ «زیزیگولوی آسیا» و خداداد عزیزی؛ مرد اول حماسه ملبورن؛ «دوای هر مریضی» بودند. او حتی محبوب‌ترین علیِ تیم ملی نبود. توی همه آن سال‌های جادویی دهه هفتاد؛ علی دایی هرگز یک پدیده غافلگیرکننده نبود. برای دل یک ملت را بردن و سوپراستار بودن؛ او نه لباس‌های سوزان روشن را داشت و ویولون شادمهر عقیلی را. دایی یک مرد جنگی بود. تناور بدون ظرافتی که در لباس تیم‌ملی در جام‌جهانی فرانسه محو بود و در جام جهانی آلمان توی زمین راه می‌رفت. که هر وقت بیشتر از همیشه احتیاج‌اش داشتیم؛ نبود. در همه این دوران طولانی؛ از میان آن 109 تا گل؛  با کدام‌شان ریختیم تویِ خیابان و آنقدر بوق زدیم که یادمان برود در کدام نقطه دنیا زندگی می‌کنیم؟
 



سه/ خیلی از نودوهشتی‌ها؛ بعدتر از دور افتخار ملبورن؛ بدجوری -خوب یا بد- غافلگیرمان کردند اما شهریار؛ همیشه شهریار بود. همان مردی که تصور می‌کرد همه دنیا دست به دست هم داده‌اند تا علیه او توطئه‌چینی کنند؛ همان دلاور سنگرهای خیالی؛ همان ستاره‌ای که خودش را بیشتر از هر چیز دیگری دوست داشت؛ او را به عنوان یکی از اساطیر پرسپولیس می‌شناسیم و لابد مهم نیست اگر اتوبوس تیم معطل حقوق نگرفتن آقای اسطوره بشود؛ اگر بازندهِ همیشگی نبرد با استقلال باشد؛  اگر برای شکست دادن قرمزهای تهران به هر قیمتی؛ تا سطح درگیری با شیث رضایی تنزل پیدا کند و تیترِ «مربی کشتی» را در کنایه به دنیزلی به روزنامه‌های ورزشی برساند. که در روز یادبود هادی نوروزی نود دقیقه در کنار زمین به داور اعتراض کند و در کنفرانس خبری بعد از بازی؛ خودش را این‌طور از جمع پرسپولیسی‌ها کنار بکشد:«داور نمی‌خواست غصه آن‌ها دو برابر شود!». دایی نمی‌خواست علاقه هیچکس به او دوبرابر شود. هیچوقت.
 


 
چهار/«خدا می‌خواست علی دایی گل بزند». این جمله را در روز قهرمانی‌اش به عنوان مربی-بازیکن سایپایِ ورنر لورانت گفت. مشکل شاید همین بود که دایی تصور می‌کرد خدا همیشه طورِ دیگری روی او تمرکز کرده است. علی با خدا لابی کرد و با تجربه‌ فقط چند ماه مربیگری؛ سرمربی تیم‌ملی شد. یکی از انتقادناپذیرترین مربیان تاریخ تیم ملی. شهریار حتی بعد از باختِ باورنکردنی به عربستان در تهران؛ پاسخِ هر سوالی را با پرخاش می‌داد. در پرسپولیس و راه‌‌آهن هم او همین رویه را در پیش گرفت. داییِ اعتراض به داور؛ داییِ تیم‌های کسل‌کننده؛ دایی فراری از تاکتیک‌های پیچیده؛ داییِ  استفاده از برادر در مقام دستیار؛ داییِ یقه‌های باز؛ داییِ صداهای بلند و قدم‌های کوتاه؛ دایی داعی در کنار زمین؛ مردی که در مستطیل سبز می‌باخت و قراردادهای بیرون از زمین را می‌برد. بااختلاف می‌برد.
 
 




پنج/ یک دهه قبل؛ پاسِ رو به عقبِ جواد کاظمیان در بازی حساس با اردن؛ شهریار را عصبانی کرد. او به سرعت خودش را به جواد رساند تا با حرکاتِ دست؛ نارضایتی‌اش را به نمایش بگذارد. ایران در حال برنده شدن در مسابقه بود اما دایی برای گلِ نزده‌اش در مسابقه؛ نگران به نظر می‌رسید. همین عطش از مرد شماره 10 یک ستاره ساخت اما فرصت قهرمان بودن را از او گرفت. او بارها و بارها و بارها به صورت خودش مشت کوبیده اما هنوز هم ستاره‌ای است که اسم‌اش را فریاد می‌زنند و نه قهرمانی که تصویرش روی دیوارها حک می‌شود. او بیزینس‌من موفق فوتبال ماست. استادِ بی‌رقیبِ امضایِ متمم‌ها؛ دونده در مسیر پرنوسان دوستی-دشمنی؛ تاجری که خوب آلمانی صحبت می‌کند اما کوتیشین‌های فارسی‌اش پسندیدنی نیستند. بر ما ببخشایید اگر مرور هر خاطره‌ای از او؛ به آنجا می‌رساندمان که در روز تولد 46 سالگی توی چشم‌هایش نگاه کنیم و .... دوست‌اش نداشته باشیم.
 




تذکر: محتوای این یادداشت بر اساس نظر شخصی نگارنده شکل گرفته و آی‌اسپورت این نگاه را تایید یا رد نمی‌کند.



محمدحسین عباسی
9405
 
 
  ۳۵  
آی اسپورت
2016-02-01 20:06:40
نظر دهید
۳۵ نظر
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۰:۱۱
مزخرف و پر از عقده
میثم
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۰:۲۰
چرت ترین متن تاریخ ای اسپورت..جمش کنین حالمون بهم خورد..
پرززز
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۰:۳۰
ی آمار جالب توی این 18 هفته تنها 1بار صبا بعد از عقب افتادن تونسته جبران کنه !!!چون همیشه 1گل میزند حالا ب هر شکل و با دفاع و بستن بازی میبره بدون هیچ خلاقیتی و خراب کردن بازی تیم مقابل
علی دایی:هرکس لابی قویتری داشته باشه مربی تیم ملی میشه 24 ساعت بعد علی دایی مربی تیم ملی شد
علی دایی:قهرمانی غش کرده و بعد کمک مربی و خبرنگار باشگاه راه آهن( تیم علی دایی )بدلیل ریختن پول ب حساب قهرمانی محروم میشن ولی در کل ترجیح میدم دایی توی فوتبال باشه
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۰:۳۳
. برو بابا. با این متن مسخرت. حیف وقتی که صرف خوندن این چرندیات کردم. همین تعصبت ک کورت کرده راجع به دایی اینجوری حرف میزنی. تو کی هستی اصلا. دایی جز 48 تا اسطوره فوتبال جهانه تو کی هستی که در موردش بخوای حرف بزنی. برو درباره هم قدت حرف بزن
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۰:۳۹
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۰:۴۶
شنیده بودیم عقده گشایی به چشم بودیم!!!
از خدا براتون طلب یکم فرهنگ ژورنالیستی داریم!!
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۰:۴۷
خخخخخخخخخخ
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۱:۰۱
علی دایی آقای گل جهان.شما هم پماد بمال
جیم
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۱:۱۰
نظریات نگارنده ادامه طرز تفکر صدها ساله ایست که یا قهرمان میجوید یا مصلح، کسی که خودش رو فدای دیگران کنه.

دایی دوست داشتنی نیست، چون بفکر دفاع از حق خودش است و دقیقا به همین خاطر باید دوستش داشت. دوای درد ما از خود گذشتگی نیست، یاد گرفتنِ دفاع از حقوق شخصیمان است. این حلقه مفقوده نه تنها ورزش که گره کار فرو افتاده تاریخ معاصر کشور است.

علی دایی محبوب نیست، چون نمیذاره اتوبوس حرکت کنه تا حقوقش رو نگرفته. و این درست است، اگر همه تا اخر از حق شخصی خودشون دفاع می کردند، رئیس باشگاه های نمی امدند تا میلیارد میلیارد پول به فنا دهند و چک بی محل بکشند و در جواب خنده ی تهوع اور تحویل بدهند که: من کلی چک بی محل دیگر هم کشیده ام!!

مدعی العموم کل فوتبال ممد مایلی ست. هزاران مشابه ممد مایلی هم داشته و داریم. ولی ما مدعی العموم جمع نمیخوایم، یکی میخوایم که عرضه ی دفاع از حق خودش رو داشته باشه حتی اگه به فحش کشی با وزیر مملکت بکشه. از حق خودش دفاع کنه تا مدیران بالا دستی یاد بگیرند در قبال تصمیماتشون مسئولند. یاد بگیرند تصمیم اشتباه رو با خنده و ایشالا-ماشالله گفتن ماست مالی نکنند.

اولین و مهمترین پله در اصلاح مدیریت در سطح کلان و خرد این است که پایین ترین ترین سطح اعتقاد داشته باشه که فقط باید از حق شخصیش دفاع کند. باقیش مکارم اخلاقی ست نه لازمه. ادم هایی که از حق شخصیشون دفاع میکنند، حکما در فرهنگ ایرانی محبوب نیستند.
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۱:۲۴
حرف دل من
شهریار
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۱:۴۲
به ...مون که دوست نداری. دایی چون خودشو به دیگران نمالید و چاپلوسی نکرد حاشیه نداشت. شما حاشیه دوستا قهرمانتون کسیه که هر روز درگیر باشه. اما دایی مرور گلهاش چه ملی و چه اروپایی برای محو نشدن قهرمان بودنش کافیه.
امیر
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۲:۰۵
کلا سایتتون شده انتقاد تند و اینکه تقریبا هیچکی تو دنیا از نظر شما خوب نیست و خودتون خوبین و از این حرفا...
شما خودتونو یه بار تحلیل میکنین؟؟
اینکه واقعا نمیشه شما و سایتتونو دوس داشت..
واقعا اصلا دوس داشتنی نیستین و هیچکدوم از مقاله هاتون به یاد ماندنی نیس...
فک میکنین گری لینه کرین ...ولی در اصل مایلی کهنین
آرش666666
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۲:۰۸
نویسنده عقده هات رو تا الان تو خودت نگه داشتی نگرانت شدیم بریز بیرون کار ندی دست زن وبچت
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۲:۱۸
تذکرت تو...
مردک کل فوتبال این مملکت رو تو دنیا به اسم دایی میشناسن, منخودم استقلالیم ولی عاشق دایی, یعنی چی به اسطوره این توهین میکنین! گل خداداد رو تو استرالیا کی داد؟
کی بود باتحال پاره واسه ایران بازی کرد, شما واستون یه بچه سوسول مثل سوشا و امسال اون خوبه, حقیقی خوبه, برهانی خوبه,... خجالت بکشید.
الان ای اسپورت هر احمقی یه مطلب اورد باید چاپ کنه؟ یه کار کنید مخاطب جذب کنید نه کسایی رو که چند ساله دنبالتون میکنن رو برنجونید ,لطفا بچاپ
بهرام
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۲:۲۱
نویسنده تا این حد عقده ای ندیدم!
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۲:۴۸
جالب بود, دایی هم یه آدم خاکستریه
-
دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۴، ۲۳:۵۳
واقعا علی دایی اینقدر طرفدار داره؟ یا یکی از طرفداراشه که اینقد کامنت گذاشته؟ یا مزدوراشن؟
علی
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۰۰:۴۸
خیلی عالی نوشته شده بود
دایی بعضی وقتا ، دقیقا همونیه که باید یه شماره ده بی نظیر باشه
ولی ده برابرش همون نیست!
پژمان
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۰۱:۴۰
این نظر شخصی نگارنده بود یا عقده های شخصی نگارنده؟!!یه فیلتر بزارید واسه این نویسنده هاتون هرکی که دوتا حرف قلمبه زد نویسنده نیست که،یکی نیست بهش بگه آخه این آدمی که داری در موردش حرف میزنی جزء 48اسطوره ی فوتبال دنیاست تو چی؟!!حتمآ جزء اون دست آدمایی که دوست داشتی جای آدمای موفق تر از خودت باشی و هیچوقت نتونستی میدونی چرا؟!چون همیشه یه چیزی کم داشتی خودتم میدونی چی؛با ع شروع میشه
مهرداد
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۰۱:۴۲
بازیکن مگه باید دوس داشتنی باشه؟ بازیکن با بازیش شناخته میشه. مگه ما بازیکنای خارجی رو میشناسیم؟ ولی بازیشونو دوس داریم. آدمای بزرگ با دستاورداشون شناخته میشن. دوس داشتی خوش اخلاق بود ولی فقط 10 تا گل ملی داش؟ از اخلاقش نفع و ضرری به ما نمیرسه ولی گلاش برای تیم ملی باعث شادی یه ملت شد. الان شما فک میکنی ماتراتزی واسه اون کارش با زیدان تو ایتالیا منفوره؟ نه والا. جام جهانی رو عشقه که شاید دیگه تا مدت ها نتونن ببرن
-
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۰۴:۲۹
آقای محمد حسین عباسی. به من حق بدین دوستون نداشته باشم. واسه این که تحال پاره و خیلی چیزا رو ندیدین. میدونین چرا??! چون نخواستین ببینین. نگیدم دوسش نداریم. بگید دوسش ندارم. این نظر شخص شماس. جمع نبندین چون نظر ما نیست. به اون کسایی هم که گفتن باید بگم بله علی دایی خیلی طرفدار داره. باور نداری آی پی کامپیوتر های کامنت گذارنده ها رو چک کن. 32 اسطوره ی فوتبال جهان چرا نباید طرفدار داشته باشه??!! اولین آسیایی فینال لیگ قهرمانان چرا نباید طرفدار داشته باشه??!! فقط تو ایرانه که بعضس از مردم میتونن فوتبال و دوس داشته باشن و این مردو دوس نداشته باشن. اگه دوسش ندارید سرزنشتون نمیکنم. اما اونایی که بهش توهین میکنن سرزنش لازم دارن. باب شده این روزا بیخود به هر کسی توهین میشه. لطفا حرمت ها رو حفظ کنیم
مجید10
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۰۹:۱۹
حالا چرا بغض کردی؟ اصلا تو خوبی !!! تو بشین جلو !!! گوشتای خورشت همش برا تو!!!! از چی داری میسوزی؟؟؟؟؟ چقدر یه نفر میتونه عقده ای باشه!!!!!
-
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۰۹:۳۷
به درک
مهرداد
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۱۰:۰۴
شخص نگارنده گه میخوره که فعل جمع استفاده میکنه
دوستش نداری به درک ... چرا از قول مردم میتویسی؟
جانم فدای اینتر
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۱۰:۵۱
کاملا درست .....
خیلی قشنگ بود به افکار جوون های اون دهه خوب اشاره کرده بود متن خصوصا نکاتی مثل ویولن شادمهر و ...........
علی دایی هیچوقت نخواست محبوب باشه و تلاشی واسه محبوب بودن نکرد . یادم نمیره اینقدر نامرد بود که از عابدازده خواست بره پشت دروازه نت برداره تا یحیوی بشه مربی دروازبان پرسوپولیس .... با همه بد بود حتی با کریم باقری که رفیقش بود و حاضر شد دستیارش بشه..... فنی کاری ندارم اصلا شاید بهترین بازیکن تاریخ آسیا باشه اما همه جای دنیا اینجوریه حتما بهترین محبوبترین هم نیست ..... ملاک های دیگه ای واسه محبوب بودن هست ...... جالبه من هر مقاله ای اینجا می خونم زیرش یه سری نظر ثابت هست که میگن این بدترین مقاله تاریخ بشریت بود ..... ممنون از آی اسپورت که فقط مختص خبر نیست و مقالات اینجوری هم می ذاره اما امان از کسانی که طاقت مخالفت با نظر خودشون را ندارن .......
-
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۱۰:۵۳
آقای کاربر جیم از نوشته ات لذت بردم.
احمد رمضانی
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۱۲:۳۳
این خیلی خوبه که میشه اظهار نظر کرد و شما هم بدرستی عقاید شخصی خودت رو گفتی جناب عباسی
من همیشه مقاله های شما و دیگر دوستان این سایت رو میخونم و این اولین بار هست که دارم کامنت میذارم .

ولی این مقاله شما جدای از نظرات شخصیتون کمی غیر واقعی و بدور از انصاف نگاشته شده .

بهمین علت اعتراض خودم رو نوشتم و تمام قد از جناب دایی بخاطر خلق کلی خاطره خوب دفاع میکنم .

امیدوارم روزی برسه که برای تمامی اسطوره هامون احترام حداقلی رو رعایت کنیم .

دیوانه وار مقاله بنویس که دیوانه وار دوسش داشته باشیم
-
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۱۲:۵۵
استقلالیم ولی دلیل نمیشه نگم این متن پر از عقده و کینه و حسادت بی تحلیل و منطق های آبکیه
ماراغالی
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۲۲:۴۷
بعنوان یک ترک که مثل علی دایی ملیتی ترک دارم عرض میکنم اکثر نوشته هایتان درست است ولی در آخر شما هم مثل علی داییتند رفتید در حالیکه خودتان هم میبینید تندروی بالاخره آدمو سرنگون میکند.و در باب تهرانی حرف زدن دایی عرض کنم که دایی یک ترک هست و هر ملتی زبان دیگر ملتها را با لهجه صحبت خواهد کرد چه برسد به زبان بی قاعده فارسی
هومن جعفری
سه شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۴، ۲۲:۴۹
من کار ندارم نگاه نویسنده درسته یا غلط. تکنیم نوشتن نویسنده رو به شدت پسندیدم. لذت بردم از این مهندسی و چینش دقیق واژه ها. مطلب یکدستی بود. نگاه البته نگاه شخصیه و بحثی نیست. اما مطلب از نظر نگارش زیبا نوشته شده. آفرین.
-
چهارشنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۴، ۲۰:۰۷
زبان بی قاعده ی فارسی؟؟؟برو عمو بروالان فردوسی ازقبرمیادبیرون عصاشو میکنه تو ک..نت
-
چهارشنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۴، ۲۲:۵۷
زیادی تند رفته بود هر چند اصل مطلبش تقریبا درست بود
نوید
پنجشنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۴، ۰۹:۵۴
علی دایی بازیکن بزرگی بود ولی دوست داشتنی نبود
و هیچوقت گلی نزد که یه ملت به هوا بپرن تو ذهنم ده پونزده تا گل بیاد ماندنی و مهم مرور کردم ولی زننده هیچکدام علی دایی نبود
بازیکن بزرگ و بی استعدادی که با پشتکار فراوان به همه چیز در فوتبال رسید وباید الگوی خیلی از بازیکنان باشه که به بیراهه میرن
علی دایی بخاطر همه زحماتی که برای فوتبال ما کشیدی ازت تشکر می کنم ولی اجازه بده دوستت نداشته باشم
-
پنجشنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۴، ۱۴:۳۵
عالی
بهزاد
شنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۴، ۰۹:۳۲
فکر کنم نگارنده تا حالا به اردبیل سفر نکرده تا ببینه تصویر کی روی دیوارها نقش بسته . ضمنا دایی نیازی به زدن تصویرش به دیوار نداره چون تصویرش تو قلب ایرانیاست . چون دایی همینی هست که میبینی نه بیشتر نه کمتر . این یعنی ریا کار نیست مثل جادوگر . پاچه پاره نیست مثل مایلی ، لات نیست مثل خداداد ، یه جنتلمن واقعی که حتی تو که یه روزنامه نگاری دقیقا نمیدونی چه خوبیهایی به چه کسانی میکنه ، چون مثل علی کریمی برای دیگ هیات بهم زدن چهل نفرو بسیج نمیکنه که ازش عکس بگیرن تو اینستا و اینور و اونور چاپ کنن . دایی اونقدر بزرگ هست که با یه مقاله روزنامه نگار کوچکی ، کوچک نشه!
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر