فهرست
یادداشت: لسترِ رانیری، اتلتیِ سیمئونه
یادداشت: لسترِ رانیری، اتلتیِ سیمئونه

یادداشت: لسترِ رانیری، اتلتیِ سیمئونه

مایکل کاکس
 
میانگینِ مالکیتِ توپِ آرسنال و تاتنهام و سیتی در هر بازی حدودِ 55 درصد است، درصدی که تقریبا تمامِ تیم‌هایی که در چند فصلِ اخیر قهرمانِ انگلیس شده‌اند داشته‌اند. اما میانگینِ مالکیتِ توپِ لستر سیتی در هر بازی 44 درصد است. از این منظر تنها ساندرلندِ سام آلاردایس و وست برومِ تونی پیولیس که هیچکدام باکی از تبلیغ و تقدیر از فوتبالِ "لانگ بالِ" انگلیسی ندارند، کمتر از لستر در لیگ مالکِ توپ بوده‌اند. در ضمن لستر بینِ تمامِ تیم‌هایِ لیگِ برتر پایین‌ترین درصدِ پاسِ صحیح را هم دارد. البته این آمار مشخصا نشان از فوتبالِ ضدحمله‌ایِ لستر با دوتا از بهترین بازیکنانِ حالِ حاضرِ اروپا برایِ اجرایِ چنین طرحی، یعنی واردی و محرز، دارد. هیچ تیمی این فصل بیش از لستر رویِ ضدحمله‌ها گل نزده است.
جیمی واردی همیشه آماده‌یِ دویدن دنبالِ توپ‌هایِ قطری بلند در کانال‌هایِ کناریِ دفاعِ حریف است، کاری که آنتونیو دی ناتاله در دورانِ اوجش در اودینزه می‌کرد. داشتنِ بازیکنانی با این خصوصیت، فوتبالِ مستقیم با پاس‌هایِ بلند را جذاب و شیک می‌کند. بعد ریاض محرز را داریم که فصل را عالی شروع کرد و روز به روز هم پیشرفت کرده است. بازیِ کلاسیکِ محرز حرکت از راست به عمق یا عرض و آوردنِ توپ رویِ پایِ چپ و شوت زدن یا ارسال است. برایِ همین بود که مانوئل پیگرینی فابین دلف را هفته‌یِ پیش در سمتِ چپِ خطِ میانی گذاشت تا محرز را کنترل کند. اما ستاره‌یِ لستر در اولین حرکتِ جدیِ بازی دلف و کولاروف را جا گذاشت، باعث شد رویش خطا کنند و نتیجه‌یِ این خطا بدل به گلِ اولِ رابرت هوت شد. محرز در نیمه‌یِ دوم هم نشان داد که چقدر پیشرفت و کرده و بازی‌اش دیگر قابلِ پیش‌بینی نیست. در یک ضدحمله‌یِ برق‌آسا که طبقِ معمول توسطِ کانته شروع شد، واردی و اوکازاکی با عرض دادن به دفاعِ سیتی دمیکلیس را تنها برابرِ محرز قرار دادند و اینجا بود که در عینِ تعجبِ مدافعِ باتجربه‎‌یِ آرژانتینی، ستاره‌یِ لستر توپ را رویِ پایِ راستش برد و شوتی غیرِ قابلِ مهار زد.
کاری که اوکازاکی و واردی در حمله و با توپ می‌کنند بسیار دیدنی است، اما نکته‌یِ جذابِ بازیِ لستر عملکردِ این دو بازیکن در هنگامی است توپ دستِ حریف است. اوکازاکی همیشه عقب‌تر از واردی قرار می‌گیرد و به یکی از هافبک‌هایِ دفاعیِ حریف می‌چسبد و پرسش می‌کند. اوایل فصل واردی هم چنین وظیفه‌ای به عهده داشت، اما قدرتِ هجومیِ او آنقدر برایِ لستر حیاتی شد که رانیری حالا به او اجازه می‌دهد بیشتر در زمینِ حریف باشد و منتظرِ ضدحمله‌ها. این نوع بازیِ اوکازاکی باعث می‌شود که تا لستر بدونِ اینکه در میانه‌یِ زمین با کمبودِ نفر مواجه شود بتواند از دو هافبکِ میانی، یعنی کانته و درینک‌واتر استفاده کند. چون کانته و درینک‌واتر لازم نیست خیلی از زمینِ خودشان خارج شوند و جلو بیایند، مورگان و هوت هم می‌توانند خطِ دفاعی را عقب نگه دارند و نزدیک به باکسِ خودشان بازی کنند. این نکته‌ای بسیار حیاتی برایِ زوجِ خطِ دفاعیِ لستر است که هیچکدام سرعتی نیستند.
هافبک‌هایِ لستر همیشه نزدیک به هم بازی می‌کنند، با اینکه آلبرایتون نقشِ دفاعی‌تری نسبت به محرز دارد. نزدیک شدنِ فولبک‌هایِ لستر به مدافعین مرکزی هم باعث می‌شود عرض بازی کمتر شود و حریف مجبور شود برایِ نفوذ خطِ میانی و دفاعیِ لستر را دور بزند. این شیوه‌یِ لستر است، بلعیدنِ مرکزِ زمین و عرض دادنِ ناگهانی به بازی در ضدحمله‌ها. جایِ تعجب ندارد که لستر این فصل بیشترین قطعِ توپ و دومین تعدادِ تکل، بعد از لیورپول را داشته است.
وقتی لستر این سیستم را به بهترین فرمِ ممکن اجرا می‌کند سخت است یادِ اتلتیکو مادرید نیفتیم. تیمِ دیگو سیمئونه که لا لیگایِ 2013-2014 را برد هم با چنین 2-4-4 فشرده و کم‎‌عرضی بازی می‌کرد. واردی، کاستایِ سیمئونه است که مدام در کانال‌هایِ پشتِ مدافعین می‌دود و اوکازاکی مثلِ داوید ویا نظم و تلاشِ فوق‌العاده‌ای در بعدِ دفاعی دارد. در واقع دو تیمی که این فصل در لیگِ برتر همه را شگفت‌زده کرده‌اند، لستر و واتفورد، هر دو توسطِ مربیانِ سابقِ اتلتیکو مادرید رهبری می‌شوند. کلودیو رانیری و کیکه سانچس فلورس بعد از موفقیتِ فوق‌العاده‌یِ سیمئونه با اتلتیکو مادرید تصمیم گرفتند تا دفاعِ عمیق را با تیمهایشان تجربه کنند، تجربه‌ای که نتیجه‌ای را می‌بینیم.
لستر این فصل مثلِ اتلتیکو مادرید از ضرباتِ آزاد هم نهایتِ استفاده را برده است. وقتی تیمِ حریف فضایی به ضدحمله‌یِ واردی و محرز و اوکازاکی ندهد، هوت و مورگان هستند که رویِ کرنرها و خطاهایِ کنارِ باکس جلو می‌آیند و گل می‌زنند. در واقع لستر 6 امتیازِ حیاتی در زمینِ سیتی و تاتنهام را رویِ ضرباتِ سرِ رابرت هوت قطعی کرد. با تمامِ این اوصاف و با اینکه حالا ریاض محرز را می‌بینیم که به سمتِ دیگر هم حرکت می‌کند و با پایِ راستش هم گل می‌زند، لستر برایِ اینکه تا آخرِ خط برود شاید نیاز داشته باشد یک راهِ دیگر هم برایِ گل زدن پیدا کند.
 
     
آی اسپورت
2016-02-14 13:13:02
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر