فهرست
تبریز، شهر شادی گل باگریه؛‌ پای تراکتور در میان است
تبریز، شهر شادی گل باگریه؛‌ پای تراکتور در میان است

تبریز، شهر شادی گل باگریه؛‌ پای تراکتور در میان است

آی اسپورت- دقیقه 94. مهدی شریفی. گل. برای سپاهان نه، به سپاهان. TTهاغرق در شادی به جز یک تراکتوری. به جز خود گلزن. به جز مهدی شریفی. اشک های مهدی به پهنای صورت. تلخ ترین گل عمر برای بازیکنی که فوتبالش را مدیون طلایی پوشان است و حالا آن ها را در بحران فرو برد. اما این اولین بار نبود که یک بازیکن در تبریز بعد از زدن گل گریه می کند. برمی گردیم به چند هفته قبل. بازهم پای تراکتور در میان است. با این تفاوت که این بار آن ها گل خوردند. از تیم همشهری. آبی زردها خوشحالند الا یک نفر. الا محمد ابراهیمی. زننده گل. به تنهایی گریه می کند و خودش را تنبیه، که چرا به تیم سابقش گل زده. کاری نداریم که آیا واقعا این بازیکنان ناراحت شدند یا نه. فیلم بازی کردند یا عین حقیقت بود هر آنچه دیدیم. اما، کار کار قشنگی بود و قابل تحسین. اینکه جوان های امروزی هم به گذشته خود احترام می گذارندقشنگ است. حالا فیلم هندی باشد یا عین راستی و درستی.





منبع: کاپ
  ۱  
آی اسپورت
2016-02-19 01:39:48
نظر دهید
۱ نظر
جیم
جمعه ۳۰ بهمن ۱۳۹۴، ۰۶:۴۲
چند سال پیش سلتیک یه مسابقه مهم بسکتبال رو بشکل دراماتیکی به لیکرز باخت، یکی از بازیکن های سلتیک بعد بازی گریه میکرد. دور بعد همین اتفاق برا لیکرز تکرار شد، هیچ کس گریه نکرد. از فیل جکسون مربی وقتشون، پر افتخار تریم مربی ان بی ای، پرسیدند: بازیکن های شما از باخت ناراحت نبودند؟
ةجواب داد: مسلما ناراحت بودند، ولی بازیکن های من پسرهای بزرگی هستند (دقیقا گفت بیگ بوی)، ناراحتیشون رو بازی بعد تو زمین مسابقه جبران می کنند، اگرم خیلی احساساتی باشند و گریه شون بگیره میرن تو توالت گریه می کنند کسی نبینه!

این مسخره بازی ها چیه تو ایران مد ه. همه اشکشون دم مشکشون ه، با کوچکترین باختی زاز زار گریه میکنند. بابا باتیستوتا بعد از ده یازده سال از فیورنتینا رفت، فقط خوشحالی نکرد.
ورزش چیز سختی است و توانایی کنترل بر احساس، سخت و تاف بودن و ناراحتی رو به شکل حس رقابت و انگیزه بیشتر کردن، جزو لوازم اصلی موفقیتش ه. متاسفانه خبرنگاراهای ورزشی و البته فضای جامعه بجای اینکه برعکس این رو تبلیغ کنند، بیشتر دامن میزنند به فضای احساسی. جمع کنید بساط این سوسول بازی ها رو، مثلا همشون از لحاظ فیزیکی از ادم های نرمال خیلی قویترند و میزان تستوسترون شون ده چندین برابر ماهاست. کنترل کنید خودتون رو برید خشن و مثل مرد مبارزه کنید.

من خارج از ایرانم، همکارای امریکای شمالیم کلا فوتبال رو ورزش سوسولی (بقول خودشون دخترونه بدون توهین جنسیتی) می دونند، چون به اندازه کافی خشن و درگیرانه نیست. سمبل های ورزشی شون هم (بازیکن های هاکی) دست کم هرکدوم شش هفت تا دندونشون شکسته، اینا سمبل مبارزه شون هستند. حالا تو ایران یه مشت سوسول انواع و اقسام سرخاب سفیداب رو انجام میدن میرن زمین، اسمشون ورزشکارخ. یکی از عواملش خود ما مردم، جامعه و خبرنگارهای ورزشی هستیم که ترغیب نمی کنیم دوری از احساسات، سوسول بازی و تاف و جدی بودن رو.
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر