فهرست
یادداشت: سقوطِ آرسنالِ مغرور به دستِ کلاسِ 2016
یادداشت: سقوطِ آرسنالِ مغرور به دستِ کلاسِ 2016

یادداشت: سقوطِ آرسنالِ مغرور به دستِ کلاسِ 2016

میگل دیلینی
 
مارکوس رشفودر با دو گل و یک پاسِ گل بازیِ حساسِ یونایتد و آرسنال در اولدترافورد را به نامِ خودش ثبت کرد. این چهارمین گلِ رشفورد در دو بازی برایِ یونایتد بود، بازیکنی که تنها 18 ساله است و فقط دقایقی قبل از بازی با میچیلند فهمید که باید در ترکیبِ اصلیِ تیمش بازی کند. دو گلِ رشفورد در سه دقیقه مقابلِ آرسنال اتمسفرِ کلیِ بازی را عوض کرد. آرسنال اصلا شبیهِ تیمی نبود که برایِ قهرمانیِ لیگِ برتر می‌جنگد و در سویِ دیگر به یکباره موجی از امید و خوش‌بینی از سویِ تیمِ بسیار جوانِ یونایتد برخواست.
این بازی سوالاتِ زیادی با خودش برایِ آرسن ونگر به همراه داشت. اینکه چطور آرسنال موفق نشد یونایتدی که خطِ دفاعی‌اش متشکل از وارلا، فوسو-منسا، بلیند و کریک بود را شکست دهد؟ اینکه پرسِ آرسنال در این بازی کجا بود؟ و شاید کنایی‌تر از بقیه اینکه ونگری که این همه بها به جوانان و بازیکنانِ آکادمی می‌دهد مقابلِ تیمی شکست خورد که در سوتِ پایان بازی تنها دو بازیکنِ بالایِ 26 سال داشت، تیمی که در ترکیبِ اصلی‌اش 3 بازیکنِ آکادمی داشت، 12 بازیکنِ اصلی‌اش را نداشت و 2 گلِ اولش را از ترکیبِ همکاریِ وارلایِ 22 ساله، لینگاردِ 23 ساله و رشفوردِ 18 ساله زد. درسته که این شکست شانسِ قهرمانیِ آرسنال را کاملا از بین نمی‌برد، اما شکِ تردیدهایِ همیشگی را درباره‌یِ تیمِ ونگر زنده می‌کند. جدا از اینکه آرسنال فرصتی عالی برایِ پیروزی در اولدترافورد بعد از 10 سال در لیگ را مقابلِ تیمی که بیش از نیمی از قدرتش را نداشت از دست داد، ریتم و روحیه‌ای که بردنِ لستر در ثانیه‌هایِ پایانی با خودش آورده بود هم محو شد. چنین بازی‌ها و پیروزی‌هایی است که یک تیم را در مقطعِ پایانیِ لیگ به سویِ قهرمانی می‌برد، اما حالا جدول بازهم برمی‌گردد به دو هفته‌یِ پیش و عملا پیروزیِ آرسنال مقابلِ لستر صدرنشین گم می‌شود و فاصله دوباره به 5 امتیاز می‌رسد.
قبل از بازی حسِ کلی این بود که یونایتد روزِ بسیار سختی را در پیش خواهد داشت. اما بعد از نیم ساعت این جوانانِ یونایتد بودند که زندگی را برایِ آرسنال و ونگر سخت کردند. جسی لینگارد در قلبِ تمامِ حرکاتِ یونایتد بود، مارکوس رشفورد شروعی رویایی در لیگ داشت و گیرمو وارلا در دفاعِ راست سلطنت می‌کرد. مدافعِ اروگوئه‌ای بعد از تکلِ راگبی‌واری که رویِ الکسیس سانچز زد و کارتِ زرد گرفت یونایتدی‌ها را اندکی نگران کرد، اما هر چه از بازی گذشت، اعتماد به نفسِ وارلا هم بالاتر رفت و جدا از اینکه سانچز را به خوبی مهار کرد و نمایشی مطمئن در بعدِ دفاعی داشت، در بعدِ هجومی هم ترکیبی بسیار خطرناک با لینگارد سخت و نقشی مهم در گلِ دومِ یونایتد داشت. جدا از این سه بازیکن ممفیس دپای هم برایِ دومین بازیِ پیاپی نمایشی چشمگیر داشت. ممفیس که به نظر می‌رسید غیبتِ مهره‌هایِ اصلیِ یونایتد بارِ مسئولیت را بر دوشش انداخته، این نقشِ جدید را به خوبی بازی کرد و حکمِ بازیکنِ بزرگتر و باتجربه‌تر را برایِ رشفورد و لینگارد داشت. در کل جوانانِ یونایتد، حتی تیموتی فوسو-منسا و جیمز ویر با ذهنی آزاد و روحیه‌ای بالا و بدون استرسی که از اول فصل گریبانگیرِ بازیکنانِ اصلی و نامدارشان بوده بازی کردند و اولدترافورد یکبارِ دیگر نامِ لویی ون گال را فریاد کشید. این بهترین لحظه‌یِ ون گال در دو سالش با یونایتد بود، تیمی که با جوانانش با فوتبالی جذاب می‌برد.
 
 
  ۱  
آی اسپورت
2016-02-29 11:27:38
نظر دهید
۱ نظر
برزو
دوشنبه ۱۰ اسفند ۱۳۹۴، ۱۵:۰۰
راشفورد میتونه تبدیل به رونالدوی حدید یونایتد بشه
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر