فهرست
اتفاق ویژه سال 94: گلی که سرنوشت فوتسال زنان را عوض کرد
اتفاق ویژه سال 94: گلی که سرنوشت فوتسال زنان را عوض کرد

اتفاق ویژه سال 94: گلی که سرنوشت فوتسال زنان را عوض کرد

آی اسپورت - سال 1394، فرصتی دوباره بود تا قدرت ورزش و شاید قدرت بانوان در دهه های اخیر جدی گرفته شود. تا قبل از این برای مثال زدن از قدرت ورزش، شاید اولین نکته ای که به ذهن می رسید، قهرمانی تیم ملی راگبی آفریقای جنوبی در جام جهانی 1996 بود. جایی که تنها 4 سال پس از بر هم خوردن رژیم آپارتاید، تیم ملی راگبی این کشور با نمایشی از برادری سیاه پوست ها و سفید پوست ها توانست قهرمان جام جهانی شود و جامش را از دستان نلسون ماندلا، رهبر مبارزه با نژاد پرستی و رئیس جمهور وقت این کشور دریافت کند. در فوتبال بانوان نیز تلاش دختران تیم زیر 17 سال هائیتی پس از زلزله وحشتناک این کشور در سال 2010 شاید یکی از دم دست ترین مثال ها باشد. موضوعی که کمک کرد جایزه بازی جوانمردانه سال فیفا نیز نصیب تیم ملی زیر 17 سال زنان آنها شود. برای جامعه ایران، جایگاه تیم فوتسال بانوان در سال 1394 با کمتر نمونه مشابهی قابل مقایسه بود.

پاسپورتم کجاست؟
همه چیز از روزهای پایانی شهریور ماه آغاز شد. روی خروجی خبرگزاری ها، خبری جالب جلب توجه می کرد. ملی پوش فوتسال به دلیل ممانعت همسرش از حضور در جام ملت های آسیا باز ماند. درباره اتفاقاتی که بین نیلوفر اردلان و همسرش گذشته به اندازه کافی صحبت شده اما بی تردید همین اتفاق که البته کوچک هم نبود، باعث توجه بیشتر جامعه به فوتسال بانوان و مسابقات قهرمانی آسیا شد. در دوره های قبلی، تیم با مربیانی که بعضا رشته تخصصی شان فوتسال نبود (مثل شهرزاد مظفر که والیبالی است) به مسابقات اعزام می شد، تا فینال جلو می رفت، در آنجا به ژاپن می باخت و به ایران باز می گشت. در بازگشتشان هم کمتر پیش می آمد حتی خود رئیس فدراسیون در فرودگاه به استقبال تیم برود. خبرگزاری های داخلی اغلب با مشکل منع پخش تصاویر فوتسال بانوان رو به رو بودند و در یوتوب هم تعداد بیننده های خلاصه بازی و گل های فوتسال بانوان از مرز 100 هزار نفر عبور نمی کرد. رسانه های ایرانی خارج از کشور حسابی سعی کردند به این موضوع بپردازند اما در داخل تیم خبرهای دیگری بود. غیر از فروزان سلیمانی سرمربی تیم، کمتر کسی از بین بازیکنان در مصاحبه هایش برای نیلوفر اردلان ابراز دلتنگی می کرد یا بابت حل مشکلش از مسئولین تقاضا می کردند. برخی بازیکنان از او دلخوری داشتند و در همین دلخوری نیز رد پای همسرش دیده می شد. در این سال ها اردلان، امکاناتی داشت که باقی اعضای تیم را شاکی می کرد. دعوت شدن های پیاپی به 90 و سایر برنامه های تلویزیونی، انتخاب اول بودن در مصاحبه های مطبوعاتی، خبر پر حرف و حدیث پیشنهادات تیم های اماراتی و روسی به اردلان و حتی پول تو جیبی بالاتری که کاپیتان تیم نسبت به بقیه اعضا داشت، برای اغلب آنها به خصوص جوانترها کدورت به وجود آورده بود. در زمین بازی نیز اردلان با پوشیدن شماره 10، یاد و خاطره یکی از شماره 10 های بزرگ تاریخ تیم ملی مردان را زنده می کرد که همه توپ ها باید به او ختم می شد.

تیکی تاکای زنانه
بانوان به مالزی رفتند و طبق معمول در دور گروهی بردن رقبا را شروع کردند. تیم کمی بیش از قبل دیده می شد. فقط کمی. در آخرین بازی مرحله گروهی برابر میزبان، فهمیه زارعی گلی را به ثمر رساند که می توان ادعا کرد از هر گل فوتسال بانوان در یک سال گذشته بیشتر دیده شده است. آن هم در کشوری که ورزش بانوان کمتر شانسی برای پخش تصاویر دارد! در بازی با مالزی، بازیکنان با تنها 5 ضربه توپ را مقابل دروازه حریف به زارعی رساندند. در فوتسال مردان و در چنین صحنه ای عادت داشتیم چرخیدن، شوت زدن و گل شدن توپ توسط شمسایی را ببینیم اما زارعی به سبک فوتسالی های واقعی با پشت پا بهترین و زیباترین گل ممکن را زد. این صحنه قطعا اولین نقطه عطف فوتسال بانوان در سال گذشته بود. حتی این مسابقه هم نقطه عطفی در تورنومنت برای زنان ایران بود چرا که بعد از جلو افتادن 4-2، با چنگ و دندان دفاع کردند. برای رسیدن به فینال، تیم به سختی و با یک گل از سد تایلند گذشت. در فینال، ژاپن رقیب بانوان ایران بود. در مصاحبه های قبل از بازی می شد رضایت از عملکرد تیم تا همینجا و قانع بودن به نایب قهرمانی را هم در صحبت های آنها دید. فقط فروزان سلیمانی سرمربی تیم حرف از تلاش برای قهرمانی می زد. حرفی که با یک 1-0 دیگر به آن جامه عمل پوشانده شد. بانوان ایران قهرمان فوتسال آسیا شدند و سیل پیام های تبریکی بود که می آمد. از مسئولان ورزش داخلی تا ریاست جمهوری، از رئیس کنفدراسیون فوتسال آسیا تا رئیس مجلس، از مقامات بلند پایه سیاسی تا مهناز افشار، از جواد نکونام در اینستاگرام تا علی دایی در توئیتر، از کارلوس کیروش سرمربی تیم بزرگسالان تا هاشمی رئیس کمیته ملی المپیک. همه تبریک گفتند. خبر در همه جا منعکس شد و کم کم می شد چند فریم از تصاویر بازی های آنها را لا به لای اخبار ورزشی دید. در بازگشت به ایران و در فرودگاه، از تیم بانوان به مراتب بهتر از تیم مذاکره کننده هسته ای استقبال شد. نیلوفر اردلان که از همراهی آنها جا مانده بود به فرودگاه آمد و بازیکنان پس از دیدنش، نامش را بردند و جام را تقدیمش کردند.

دستور  ریاست جمهوری
گام بعدی برای فوتسال بانوان، تورنومنت گرند پری فوتسال بانوان جهان در گواتمالا بود. در واقعیت، این مسابقات چندان پر اهمیت نیستند چرا که به طور کلی زیر نظر فیفا برگزار نمی شود اما با شور و شوقی که به فوتسال ایجاد شده بود، همه برای رساندن تیم کامل به این کشور بسیج شدند. تیم ملی برای گرفتن ویزای گواتمالا مشکل پیدا کرد چرا که آنها نه تنها در ایران که در همسایه های ما نیز سفارت ندارند. به دلیل اینکه تورنومنت زیر نظر فیفا نبود، تیم ملی نمی توانست از تسهیلات ویژه فیفا در این موارد استفاده کند. تیم تقاضای صدور ویزای فرودگاهی از گواتمالایی ها کرد اما آنها موافقت نکردند و برای ثبت اثر انگشت، 3 کشور آمریکا، مکزیک و آلمان را به ایران پیشنهاد دادند. گرفتن ویزای آمریکا و مکزیک که هفت خوان رستم جداگانه‌ای داشت اما با مصاحبه سفیر ایران در آلمان، دست فدراسیون تا حدی رو شد و مشخص شد به دلیل هزینه های بالای اعزام، آنها خودشان هم از این ویزا ندادن استقبال می کنند. سفیر ایران در آلمان اعلام کرد در صورتی که فدراسیون می خواست می توانست از طریق این سفارت برای گرفتن ویزا اقدام کند اما چنین کاری را صورت نداد. داستان پاسپورت نداشتن اردلان هم با وجود پایان هفته اول مهر و به مدرسه رفتن فرزندش، کماکان ادامه داشت. در چنین شرایطی ریاست جمهوری و وزارت امور خارجه که آن روزها به دلیل موفقیت های بین المللی حسابی مورد توجه افکار عمومی بودند مستقیم دست به کار شدند. با دخالت وزارت امور خارجه ویزا گرفته شد و به لطف همکاری بعضی مقامات، نیلوفر اردلان هم توانست مجوز خروج بگیرد و تیم کامل به گواتمالا رفت. آنها باز هم برابر ژاپن در بازی پایانی پیروز شدند اما این بار بازی پایانی، برای رتبه هفتم و هشتم جام برگزار می شد.

پس از واقعه
در فیلم های هالیوودی، پس از پایان فیلم نگاهی به سرنوشت افراد داستان دارند. نیلوفر اردلان که آغازگر توجه بیشتر جامعه به فوتسال بانوان بود، امروز خودش را برای شرکت در کلاس های مربیگری و البته حل مشکل با همسرش آماده می کند. فرزانه توسلی دروازه بان تیم که در دوره شهرزاد مظفر با اشتباه مسلم در فینال مسابقات داخل سالن آسیا قهرمانی را از ایران گرفت، در مالزی ستاره تیم در مسابقه آخر بود و به در تیم منتخب آسیا قرار گرفت و حتی نامزد دریافت جایزه برترین دروازه بان فوتسال جهان در سال 2015 هم شد. فرشته کریمی و فهیمه زارعی نیز در فهرست برترین های آسیا قرار گرفتند. کریمی که برترین بازیکن مسابقات فوتسال زنان آسیا شده بود و در فهرست نامزدهای بازیکن سال فوتسال زنان جهان قرار گرفت، چندی بعد با حضور در برنامه نود، حرف های به یاد ماندنی زد. فدراسیون فوتبال که قطعا کمترین نقش را در این موفقیت ها داشت هم، در زمان جام جهانی کوچک در گواتمالا از رایزنی هایش برای میزبانی جام جهانی فوتسال بانوان خبر داد! سال 1394 و اتفاقات فوتسال بانوان نه تنها در جامعه ورزش، بلکه در تمام سطوح بار دیگر لزوم جدی گرفته شدن نیمی از جمعیت کشور را یاد آوری کرد.



بسیاری از سایت‌ها و رسانه‌های خارجی از جمله سایت معتبر مترو، گزارش‌هایی درباره گل فهیمه زارعی به مالزی منتشر کردند یا ویدئوی آن را برای کاربران‌شان به اشتراک گذاشتند.



تماشاگران امروز
     
آی اسپورت
2016-03-19 16:00:31
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر