فهرست
جام‌جهانی به مسی نیاز دارد
جام‌جهانی به مسی نیاز دارد

جام‌جهانی به مسی نیاز دارد

آی اسپورت - برای کسانی که اولین بار پای به مسکو می‌گذارند، این شهر، بسیار فریبنده است، شهری با خانه‌های بزرگ، فروشگاه‌های پر زرق‌وبرق کنار خیابان و ساختمان‌های عظیم. قبل از بزرگی و عظمت مرکز شهر؛ به نظر بزرگ‌ترین منفعت روسیه باز کردن و افتتاح شعب معروف «کلنل ساندرز» آمریکایی (موسس مرغ کنتاکی) در روسیه باشد که تصاویر تبلیغاتی‌اش در کنار پلاکاردها و پوسترهای از لنین (رهبر بزرگ روسیه)، شهر را پر کرده، منظره‌ای که بسیار به شهر آرامش بخشیده چرا که در ظاهر هم که شده، پیام صلح آمریکا و روسیه و دوری از فضای جنگ را برای مردم مخابره می‌کند.

مانند تمام ملل مختلف، روسیه نیز شخصیت بزرگ و مشخصی را دوست دارد. به روزهای اولیه جام‌جهانی نگاه کنید، در 82 نقطه از شهر مجسمه‌های لنین مشاهده می‌شود، از جمله در مقابل ورزشگاه لوژنیکی. در لوژنیکی، مجسمه پدر انقلاب روسیه، بالاتر از تبلیغات «قطرایرویز» و «ماست چینی» قرار دارد و وقتی چشم به سمت آسمان می‌دوزید،  تصویر مردی شجاع و نترس، مقابل چشمان‌تان قرار می‌گیرد.

در شمال شهر و ورودی ورزشگاه «اسپارتاک»، مجسمه 25 متری از اسپارتاکوس را می‌بینید که شمشیرش را برای دفاع، در زمین فرو کرده، ورزشگاهی که روز شنبه لیونل مسی و یارانش، برابر ایسلند در آنجا صف‌آرایی کردند. مسی در آستانه 31 سالگی، با 124 بازی ملی، یکی از مهم‌ترین بازیکنان حاضر در روسیه است، بازیکنی که تاکنون به هر چه می‌خواسته رسیده جز جام‌جهانی. اما این فقدان به حدی بزرگ است که او اعلام کرده که حاضر است تمام افتخاراتش را از او بگیرند و به جایش یک جام‌جهانی به دست آورد.

در سفر به تمام رخدادهای فوتبالی در طول یک دهه گذشته، مسی از هر زاویه‌ای، به طور واضح و مشهودی قابل رویت است. تصاویر او در تبلیغات تلویزیونی و پوسترهای خیابانی و محل بازی‌ها به وفور دیده می‌شود ولی اکنون در مسکو، داستان متفاوتی درباره مسی وجود دارد. مسی که حق پخش تصاویرش را به «پپسی» و «مستر کارت» فروخته، در روسیه کمتر مقابل چشمان‌مان ظاهر می‌شود چرا که در روسیه به جای «پپس»، «کوکاکولا» و به جای «مسترکارت»، «ویزا» جولان می‌دهد. اما محو بودن مسی تنها به خیابان‌های روسیه محدود نشد و او شنبه در استادیوم «اسپارتاک» نیز محو بود، آنهم در حالی که دیگو مارادونا در جایگاه ویژه، با سیگار برگی بر لب، همانند یک «پدرخوانده»، بازی مسی را تماشا می‌کرد. گویی بار سنگین حضور دیگو با افتخارات پرتعدادش از جمله جام طلایی جهان، شانه‌های مسی حسابی خم کرده، ستاره‌ای که در رده ملی افتخاری را کسب نکرده و همین باعث شده که هیچگاه نتواند از سایه مارادونا خارج شود. حرکت برخلاف جهت آب، بعضاً اقدامی وسوسه‌انگیز است، اینکه یک چهره محبوب و موفق، در مواقعی رنج بکشد، بعضاً برای مردم جذاب به نظر می‌رسد، اینکه چهره‌های جدید جام را بالای سر ببرند و چهره محبوب، با حسرت به آنها بنگرد از سوی برخی بسیار تماشایی است.

صحبت‌ها پیرامون انگیزه بالای مسی برای فتح جام‌جهانی دیگر قدیمی شده اما واقعیت این‌ست که اکنون، این جام‌جهانی این روزها بیشتر به مسی نیاز دارد تا مسی به جام‌جهانی.

بیایید واقع‌بین باشیم، جام‌جهانی در سال‌های دور و درخشانش، ستارگان خود را می‌ساخت اما چندی‌ست که دیگر هیچ فردی به تنهایی قادر به فتح‌اش نیست. آخرین بزرگانی که به صورت انفرادی موفق به فتح جام طلایی شدند، زین‌الدین زیدان (1998) و رونالدو نازاریو (2002) بودند و پس از آن دیگر همه چیز دست‌خوش تغییر و تحول شد. دیگر این تیم‌ها بودند که می‌توانستند به فتح جام امیدوار باشند و ژرمن‌ها مثال خوبی برای این قضیه هستند. اما سوال اینجاست که جنون اسطوره‌سازی، همان داستان قدیمی قیاس با مارادونا چه می‌شود؟

این روند 180 درجه با آنچه در رده باشگاه‌هایی رخ می‌دهد، تفاوت دارد. در رده باشگاهی، این سوپرمن‌هایی همچون مانژوکیچ، بوفون، رونالدو، مسی و غیره هستند که داستان می‌نویسند و حماسه خلق می‌کنند. رقابت دیرینه و البته پول‌ساز مسی و رونالدو نیز بر همین اساس استوار شده و فوتبال باشگاهی اروپا را حاکم فوتبال کرده است. تماشای رقابت آنها فوق‌العاده است ولی زمانی که کار به رده ملی کشیده می‌شود، حتی رونالدو هم باید از کنار زمین هم‌تیمی‌هایش را تشویق کند تا بتواند در نهایت به جام قهرمانی اروپا دست یابد.

با این وجود، جام‌جهانی نیاز مبرمی به بازگشت (هرچند مقطعی) به دوران گذشته دارد تا فوتبال باشگاهی را از تخت به زیر بکشد، نیاز دارد تا خود را مجدداً هم‌ردیف قدرت‌ها باشگاهی قرار دهد، نیاز دارد تا تصویری از مسی، رونالدو یا نیمار هنگام بالا بردن جام‌جهانی، در تمام رسانه‌های جهان مخابره شود و خیابان‌ها پر شود از پوسترهای جدیدشان با جام قهرمانی جهان، نه لیگ قهرمانان اروپا!

سئوال مهم اینجاست که آیا زمان و فرصت برای تحقق این امر، از دست رفته؟

رونالدو اکنون 33 سال دارد و تیم ملی پرتغال هیچ شباهتی به رئال مادرید ندارد تا او را به قله فتح جهان برساند. نیمار هنوز فرصت دارد تا با استفاده از قدرت شاهانه‌اش، روزی این جام را فتح کند اما بالا بردن جام توسط مسی می‌تواند مهم‌ترین شکار برای این تورنمنت و بزرگ‌ترین موفقیت برای فوتبال باشد.

تخت پادشاهی از دست رفته، می‌تواند با درخشش مسی بار دیگر در اختیار جام‌جهانی قرار بگیرد و تصویر مسی و جام طلایی می‌تواند همه فوتبال‌دوستان را سرمست و سیراب کند. شاید حالا دلیل عصبانیت فوتبال‌دوستان واقعی از ناکامی مسی در بازی اول را بهتر درک کنید، عصبانیتی که شاید در پایان جام، تبدیل به یک خوشی غیر قابل وصف شود.

۹    
آی اسپورت
2018-06-18 19:15:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر