فهرست
ده سوال تاکتیکی درباره تیم کی‌روش: فقط اوت؟
ده سوال تاکتیکی درباره تیم کی‌روش: فقط اوت؟

ده سوال تاکتیکی درباره تیم کی‌روش: فقط اوت؟

سوال ۱:‌ نمایش تیم ملی در دو بازی اول دور گروهی برابر یمن و ویتنام، چقدر باید ما را امیدوار کند؟

پاسخ:‌ ایران در ۲ بازی اول خود، نمایش هجومی و مطمئنی ارائه داد. اما نباید فراموش کنیم که این ۲مسابقه از دور گروهی بود، و تفاوت سطح زیادی بین تیم ملی و دو تیم یمن و ویتنام وجود داشت. نتیجه‌گیری برای ادامه تورنمنت تنها بر اساس عملکرد ایران در این 2 بازی امکان‌پذیر نیست، و نمی‌شود خیلی به خاطر آن ۲ برد، امید کاذب ایجاد کرد.

سوال ۲: آیا نمایش تیم ملی برابر عراق باید ما را نگران کند؟

پاسخ:‌ خیر، الزامی برای نگرانی بیش از اندازه به خاطر این بازی وجود ندارد. ایران می‌دانست یک تساوی برای صدرنشینی کافیست، و به نظر می‌رسد نگاه کی‌روش به نیمه دوم این مسابقه،‌ مانند یک مسابقه تدارکاتی برای بازی‌های احتمالی نیمه‌نهایی و فینال بود. ایران در دو مرحله آخر، می‌تواند به تیم‌هایی برسد که از نظر سطح کیفی، فاصله چندانی با آن‌ها نخواهد داشت. این گمانه‌زنی مطرح است که ایران احتمالا جلوی چنین تیم‌هایی فوتبال بسته‌تری ارائه خواهد داد، و به نظر در نیمه دوم برابر عراق، این استراتژی احتمالی تست شد.

 سوال ۳: پس نکته نگران‌کننده‌ای در مورد تیم ملی وجود ندارد؟

پاسخ: چرا. نمی‌توان انتظار داشت که ایران هیچ فرصت گلزنی‌ای به حریفان خود ندهد. اما مساله به چشم آمده این است که ایران در هر بازی، یک موقعیت گلزنی مهم به حریف خود داده. یمن یک ضد حمله خطرناک داشت که اشتباه مجید حسینی در آن،‌ در نیمکت‌نشینی‌اش نقش ایفا کرد. برابر ویتنام، خط دفاع یک لحظه غفلت عجیبی مرتکب شد و ویتنام یک موقعیت تک به تک بدست آورد. در بازی سوم برابر عراق نیز، یک لحظه در تجمع محوطه جریمه، بازیکن عراقی یک ضربه سر خطرناک زد که با واکنش عالی بیرانوند مهار شد. تکرار این اتفاق در هر بازی می‌تواند برای ادامه کار کمی ما را نگران کند.

سوال ۴: آیا تیم ملی در بازی برابر عراق،‌ به سبک بازی خود در جام جهانی بازگشت؟

پاسخ: جواب منفی است. تیم ملی در نیمه اول توپ را بیشتر از عراق در اختیار داشت و بازی را با حفظ توپ کنترل کرد. در نیمه دوم تیم ملی با کمتر کردن مالکیت توپ نسبت به حریف و کنترل بیشتر فضا،‌ شباهت‌هایی به تیم جام جهانی پیدا کرد. اما این شباهت‌ها زیاد نبود. مدل دفاع کردن تیم ملی فرق می‌کرد، و خط هافبک ایران پرسینگ را از مناطق میانی زمین انجام می‌داد. در واقع عقب‌نشینی ایران در زمین مانند جام جهانی خیلی افراطی نبود.

سوال ۵: آیا ایران در نیمه دوم و اجرای پلن واکنش‌گرایانه خود موفق بود؟

پاسخ: تیم ملی در کنترل حریف تقریبا موفق بود. اما مساله مهم‌تر، ناتوانی ایران در طراحی ضد حملات خطرناک است. این یکی از نقاط ضعف ایران در جام جهانی هم به شمار می‌رفت، و حداقل انتظار این است که برابر حریفان آسیایی،‌ ایران بتواند در ضد حملات بسیار زهردار تر از این باشد. موفقیت با این سبک بازی در برابر غول‌های آسیایی،‌ نیاز به کیفیت بالاتری در این امر دارد.

سوال ۶: آیا تیم ملی اتکای زیادی به پرتاب اوت در بازی برابر عراق داشت؟

پاسخ: جواب مثبت است. با استناد به آمار متریکا، تیم ملی در بازی برابر عراق ۵ پاس کلیدی داشت، که ۲ تای آن‌ها در پرتاب‌های اوت اتفاق افتاد. تنها موقعیت جدی ایران برابر عراق در جریان بازی، ضربه سر سردار آزمون بود، و تیم ملی اتکای زیادی به پرتاب اوت نشان داد. در واقع احتمالا چیزی که بیننده را کمی آزار داده، عدم مشاهده برنامه مشخصی دیگر برای حمله کردن است، و این نقد را می‌توان به عملکرد تیم ملی در این بازی وارد دانست. انتظار از تیم ملی این است که بتواند برابر حریفی آسیایی مانند عراق، در حمله خطرناک‌تر باشد و بتواند از راه‌های مختلفی دروازه حریف را تهدید کند.

سوال ۷: آیا اساسا می‌توان به یک تیم فوتبال به خاطر استفاده از پرتاب اوت برای خلق موقعیت گل‌زنی ایراد گرفت؟

پاسخ: استفاده از پرتاب اوت در فوتبال هیچ ایرادی ندارد، و یک حربه تاکتیکی برای ضربه زدن به حریفان محسوب می‌شود. تنها مساله این است که اگر یک تیم برنامه‌های هجومی دیگری نداشته باشد، و اتکای بیش از اندازه‌ای به پرتاب اوت نشان دهد، می‌تواند هم برای حریفش به یک الگوی قابل پیش‌بینی تبدیل شود،‌ و هم در چشم تماشاگر جذابیتش را از دست بدهد.

سوال ۸: آیا پرتاب اوت تنها تاکتیک هجومی ایران برای حمله کردن است؟

پاسخ: خیر. ایران اتفاقا در ۲ بازی اول خود با حضور اشکان دژاگه در ترکیب اصلی، تنوع تاکتیکی بسیار زیادی در حملات خود نشان داد. ایران از روش‌های مختلف،‌ و استفاده از کانال‌های کناری و مرکزی، و حتی استفاده همزمان از توپ‌های کوتاه و بلند، به شکل‌های مختلفی روی دروازه حریف موقعیت خلق می‌کرد. و اگر ۷ گلی که ایران به ثمر رسانده را مرور کنید، تنوع موجود در شکل به ثمر رسیدن گل‌ها کاملا به چشم خواهد آمد. در ادامه تورنمنت نیز احتمال زیاد این تنوع تاکتیکی را خواهیم دید.

سوال ۹: آیا ترکیب اصلی ایران به طور کلی قابل پیش‌بینی است؟

پاسخ: جواب منفی است. کی‌روش در این تورنمنت و جام جهانی ۲۰۱۸ نشان داد که همواره سعی می‌کند با اعمال تغییرات مختلف،‌ کار حریفان را برای آنالیز ایران و رسیدن به یک فرمول درست برای مقابله با تیم ملی سخت می‌کند. این روند در جام ۲۰۱۹ هم ادامه دارد و احتمالا هر مسابقه، شاهد حداقل یک یا دو سورپرایز در ترکیب اصلی خواهیم بود.

سوال ۱۰: آیا حربه تغییرات مداوم در ترکیب اصلی، فقط برای جلوگیری از آنالیز ایران است؟

پاسخ: جواب باز هم منفی است. جدا از این بحث‌ها و مساله کنترل انرژی و مدیریت خستگی بازیکنان، به نظر می‌رسد تغییرات در قلب دفاع بیش از اندازه بوده. احتمالا کی‌روش هنوز به یک زوج قطعی در تیم ملی نرسیده،‌ و لغزش‌های کوچک مدافعان در ۳ بازی اول باعث شده تا او مدام،‌ بازیکنانش را تست کند. با رسیدن به زوج اصلی، احتمالا حداقل در قلب دفاع کمتر شاهد این تغییرات خواهیم بود.

۱۲۴۶ ۱۱  
آی اسپورت
2019-01-22 14:07:00
نظر دهید

۱۱ نظر
زهرا
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۴:۵۰
مجموع این چیزایی که نوشتید رو وقتی رو ترازو بذاریم نشان از عملکرد مثبت تیم ملی و توانایی بالای فنی کیروش داره و البته چیز دیگه ای که باید بگم اینه که ویتنام به هیچ وجه تیم ضعیفی نبود و نیست که اگه بود الان تو یک چهارم نهایی نبود اونم با حذف اردنی که استرالیا رو شکست داده بود
من برانکو هستم
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۶:۱۳
من شرط خونین کیسه را از السد پس گرفتم چرا به من احترام نمی گذارید من کیسه را ۴ تایی کردم تیم من با وجود محرومیت سه ساله قهرمان ایرانه و بهترین خط حمله بهترین دفاع آقای گل آقای پاس گل بیشترین برد کمترین باخت در این سه سال همش مال تیم من بوده من با ۹ بازیکن و چند نوجوان به فینال لیگ قهرمانان آسیا رفتم این کیسه کشا چرا از رو نمیرن چای کیسه کشا الان تو غار اینجا چکار میکنن برام عجیبه!!!!
۷
پرسپولیس واقعی
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۷:۱۰
آدم ؛ تو الان آیا از برانکو تعریف کردی!
بخدا قسم اگر برانکو به کسی مثل تو احتیاجی داشته باشه!
از کسی حرف زدی که اصل اصل تجابته ولی تو اینقدر متوجه نیستی که دست کم پیوست کامنت یک خانم (حتی اسمی) حرف مودبانه بزنی!!!

بخدا قسم " پرسپولیس " نامش و شان و اعتبارش بسیار بزرگتر و پاکتر است از آن که چون تویی بخواهد بدینصورت زشت خودش را به او بچسباند.
پرسپولیس واقعی
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۷:۱۲
آدم ؛
تو الان آیا از برانکو تعریف کردی
بخدا قسم اگر برانکو به کسی مثل تو احتیاجی داشته باشه!
از کسی حرف زدی که اصل اصل نجابته ولی تو اینقدر متوجه نیستی که دست کم پیوست کامنت یک خانم (حتی اسمی) حرف مودبانه بزنی!
بخدا قسم " پرسپولیس " نامش و شان و اعتبارش بسیار بزرگتر و پاکتر است از آن که چون تویی بخواهد بدینصورت زشت خودش را به او بچسباند.
۳
نه آبی نه قرمز
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۷:۱۵
به من برانکو هستم
با احترام به برانکو ، بگو اون شورت خونین را چکار کردی
شستی خشکش کردی پوشیدی رفتی پیش الهلال
۶
.
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۵:۰۷
یعنی‌تو مملکتمون همچین‌پرفسورهایی داشتیم و خبر نداشتیم.با چند سوال بله و خیر و چند تا متن جفنگ‌برا خودش یه مطلب تولید کرده ببخشید بافته.فقط یک کلام تا حالا کدام نویسنده داخلی تونسته چند خط تحلیل که توسط سایتهای معتبر اروپایی چاپ‌شده باشه داشته باشه‌.اون از گزارشگرامون که هنوز تو عهد تیر رو کمون هستتد اینم از نویسنده هامون.اونم از مربیهامون که بجز ایران تو هیچ دهات کوره ای قبولشون ندارن.یعنی یک کلکسیون از اینها داریم. و ذوالفقار نسب و حاج رضایی و .....یه لشکر پوکیده داریم
عارف
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۵:۴۷
کیروش یک مربی ترسو بیشتر نیست تیم ملی در مقابل تیمهای هم سطح خودش همش تو قوطیه این یک واقعیته این احمقایی هم که از دکل کیروش بالا میرن چندتا کیسه کشه فلک زده بیشتر نیستن میدونن تیمشون توانایی مقابله با پرسپولیس و حربه های تاکتیکی پروفسور برانکو را ندارن کیروش کیروش میکنن بلکه از شدت سوزش موفقیتهای پرسپولیس یکم کاسته بشه
گوزن نر
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۶:۲۱
سلام برسون به خانواده
۶
sahba
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۶:۰۲
تیم ملی به نظر من جز تو بازی با عراق بقیه بازیها خیلی خوب بازی کرده و سطحش کاملا با بقیه تیمها متفاوته تو این دوره و این برمیگرده به عملکرد خوب کادر فنی اما هیچ کشوری تو این دوره به اندازه تیم ما حاشیه نداشته .اما این برمیگرده به عملکرد خیلی ضعیف مدیران و مربیان تیم ملی و تیم های باشگاهی که توانایی کنترل این حاشیه ها رو ندارن...باور کنیم یا نکنیم اگر حاشیه ای نداشته باشیم تو تیم هیچ کس و هیچ تیمی رقیب ما نمیشه
.
سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷، ۱۶:۲۱
.
Kaveh
چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ۰۷:۲۸
آدم دلش برای "عارف" و "من برانکو هستم" میسوزه. بحث تیم ملیه ،البته با این تحلیل آبدوغ خیاری نویسنده، بعد یه عده عقده یی مییان این شعر و دار‌ها رو مینویسن. گیریم که مربیی تیم باشگاهیت خوبه. گیریم که آسان باشگاه شما برسلنه و لیورپول، هفتصد تا جام اروپایی آوردین، خوب که چی‌؟ الان لیگ تعطیله و همه دارن بازیهای تیم ملی‌ رو نگاه می‌کنن. هر وقت لیگ شروع شد شماها کری ببخونین. احتمالا خیلی آدمهای بیکار و بدبختیی هستین که پای موضوعی که هیچ ربطی‌ به پرسپولیس و استقلال نداره اومدین این اراجیف رو مینویسین. مشکل شما با کیروش اینه که مثل بقیه مرباهای تیم ملی‌ نصف تیمشو از استقلال برنمیداره، نصف دیگه شو از پرسپولیس و کلی‌ بازیکن خوب از خارج از ایران به تیم دعوت کرده. آقای "من برانکو هستم"، یادته چه جوری در بازی با السد، و دو تا بازی با کاشیما ده نفره چپیده بودین تو دروازه؟ برانکو عآلیه ولی‌ مال خودت. صد سال دیگه مربی‌ تیم شما،... حال کن، فقط زیر بحثی‌ که به تیم ملی‌ مربوط می‌شه شعر دنبلانی ننویس. حال آدمو از باشگاه و تعصب به هم میزنن امثال تو دگوری،..
۲
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر