فهرست
یونایتد: جستجوی نافرجام برای مدیر ورزشی
یونایتد: جستجوی نافرجام برای مدیر ورزشی

یونایتد: جستجوی نافرجام برای مدیر ورزشی

آی‌اسپورت – گاهی دل آدم برای اد وودوارد می‌سوزد. در هفته‌ای که پل پوگبا عملا پیغام «بیایید و من را ببرید» را ارسال کرد، یکی از مدیران سرپیچ منچستر یونایتد به او فشار آورد تا استیو والش را به عنوان مدیر ورزشی انتخاب کند.

شک و تردید وودوارد درباره این گزینه قابل درک است. بله والش همان مردی بود که انگولو کانته و ریاض محرز را به لستر سیتی آورد. اما والش بعد از پیوستن به اورتون کاری با باشگاه جدیدش کرد که اسکوادش شاهد حضور ۴۷۳ هافبک خلاق شد و فصل برایشان با توهین‌های تماشاگران به سم الردایس برای اینکه بارش را ببندد و برود به پایان رسید. این بخشی از رزومه والش است که احتمالا در مصاحبه کاری بعدی‌اش روی خط بکشد.

اما این مدیر سرپیچ که بود؟ اصلا این سر الکس فرگوسن کیست که به خودش حق دخالت می‌دهد؟ مگر او چندتا قرارداد تبلیغاتی برای باشگاه بسته؟ اگر در اینترنت جستجو کنید به نتایجی می‌رسید که گویا او قبلا نقشی در بخش فوتبالی منچستر یونایتد داشته. هرکاری هم این فرگوسن برای یونایتد کرده باشد، با انتخاب دیوید مویز همه‌اش بر باد رفته. واقعا که! تازه لقب «سر» هم بهش داده‌اند!

پس بهتر است همه چیز را به ادِ قرمز بسپاریم، حداقل تا وقتی باشگاه مدیر ورزشی‌اش را، برای اولین بار تاریخش، پیدا می‌کند. اما مگر قرار نبود یک سال پیش این نقش جدید در یونایتد شروع به کار کند؟ همان موقع که ژوزه مورینیو به سبک دان دریپر، البته دریپری که ضربه سختی به سرش خورده، در حال تبلیغ برندش بود و در این راه به مشتریانش توصیه می‌کرد بی‌خود وقت‌شان را برای تماشای بازی‌های پیش‌فصل تیمش هدر ندهند.

بعد از اخراج مورینیو در دسامبر ۲۰۱۸ نیاز باشگاه به یک مدیر ورزشی قابل اطمینان بیش از پیش احساس شد. پل میچل که سابقه کار در ساتهمپتون و تاتنهام را داشت گویا یکی از گزینه‌ها بود. نام ریو فردیناند و درن فلچر هم که هیچ تجربه‌ای در این کار نداشتند مطرح شد. اما جستجو برای مدیر ورزشی همچنان ادامه دارد و یونایتدی که سهمیه چمپیونز لیگ را هم از دست داده یک بار دیگر در پروسه بازسازی خودش باید متکی به وودوارد باشد.

مشخصا این راه اداره باشگاهی به این بزرگی در دوران مدرن فوتبال نیست. اما وقتی پای حرف‌های لویی ون گال می‌نشینید، می‌بینید وقایعی که در اولدترافورد رخ می‌دهد چندان تعجب‌برانگیز نیست: «یک مدیر ورزشی باید سواد بالایی داشته باشد درباره نوع تمرینات، ساختار باشگاه‌داری، استعدادیابی، رشد بازیکنان آکادمی و در مجموع فوتبال به عنوان یک علم. اما سال ۲۰۱۴ در مصاحبه من کاری من با منچستر یونایتد حتی یک سوال فوتبالی هم ازم نشد».

پس عجیب نیست که باشگاه بعد از ون گال، مربی‌ای با فلسفه فوتبالی‌ای مشخص، سراغ مورینیو رفت، مربی دیگری با فلسفه فوتبالی مشخص، اما تقریبا در تضاد کامل با ون گال. بعد از اخراج مورینیو هم باشگاه به یک باره احساساتی و نوستالژیک شد و اوله گونار سولشر را به عنوان مربی بعدی‌اش انتخاب کرد.

اگر یونایتدی‌ها هنوز با شک و تردیدی درباره اهمیت داشتن مدیر ورزشی مواجهند، کافیست نگاهی به همسایه‌هایشان بیندازند. اگر منچستر سیتی چیکی بگرستین را نداشت هرگز موفق نمی‌شد پپ گواردیولا را به خدمت بگیرد و صاحب چنین تیم تاریخ‌سازی شود. لیورپول هم بی‌جهت توسط یورگن کلوپ انتخاب نشد، باشگاهی که با خریدهای بسیار هوشمندانه‌اش، از سادیو مانه و محمد صلاح گرفته، تا جورجینو واینالدوم و اندرو رابرتسون، امسال فاتح چمپیونز لیگ شد.

مربیان درجه یک به باشگاه‌هایی بیشتر تمایل نشان می‌دهند که طرح و برنامه و مسیری مشخص دارند. بازیکنان جوانی که برایشان خود فوتبال مهمتر از مسائل مالی‌اش است هم چنین رویکردی دارند.

البته کی می‌داند؟ شاید دنیل جیمز بدل به رابرتسون یونایتد شود و دو سال بعد در چمپیونز لیگ لیونل مسی را در جیبش بگذارد. اما جیمزِ ۲۱ ساله که از سوانزی آمده تنها خرید تابستانی یونایتد تا امروز است. این وضعیت را با رئال مادرید، دیگر غول اروپایی در حال بازسازی، مقایسه کنید. مادریدی‌ها همین حالا ۳۰۰ میلیون پوند خرج شش بازیکن جدید کرده‌اند و تازه دنبال پل پوگبا هم هستند. یونایتد در سوی دیگر پنج میلیون پنج میلیون مشغول چانه زدن برای خرید ارون ون-بیساکاست و حاضر شده ۶۰ میلیون پوند هم برای عیسی دیوپ بپردازد. مشکل اینجاست که وستهم هیچ میلی به فروش مدافع مرکزی‌اش ندارد و اگر اوضاع به همین شکل پیش برود اصلا بعید نیست سولشر فصل بعد را با ترکیب فیل جونز و کریس اسمالینگ در مرکز خط دفاعی تیمش شروع کند. تیمی که دو سال است نیاز به حداقل یک مدافع جدید دارد، هنوز حتی نزدیک خریدش هم نشده.

با وجود تمام این سردرگمی‌ها و نگرانی‌های کاملا منطقی، هواداران یونایتد دل خودشان را به این خوش کرده‌اند که «اوله پشت فرمان است». غافل از اینکه این فرمان ماشین بازی سکه‌ای است بیرون یک فروشگاه، ماشینی که برای چند لحظه جذاب است و حرکت می‌کند و بعد متوقف می‌شود.

۵    
آی اسپورت
2019-06-25 09:18:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر