فهرست
گزارش اقلیت: برانکوی 2006، برانکوی 2016
گزارش اقلیت: برانکوی 2006، برانکوی 2016

گزارش اقلیت: برانکوی 2006، برانکوی 2016

حقایق را نمی شود عوض کرد. حقیقت اول بازی زیبای پرسپولیس این هفته هاست . تیمی که بدون ژنرال بازی می کند.بدون آقا بزرگ تر.بدون آقا بالاسر. تیمی که آن قدر خوب تمرین کرده که فرشاد احمدزاده در 30 دقیقه اول 5 بار از پشت سر میثم مجیدی سانتر می کند و یا پاس بیرون می دهد و هیچکدام از ارسال هایش خطا نیستند. دوتایش گل می شوند سه تای دیگرش در دهانه دروازه توسط مدافعان و رحمتی دفع می شوند. سانترهایی که نیمه دوم هم ادامه یافت و گل سوم را حاصل آورد. تیمی که مدرن بازی می کند و هرچهار گلش ناشی از فهم تاکتیکی بازیکنانی است که عادت کرده ایم آنهارا بی توجه به مسائل تاکتیکی ببینیم. این یک حقیقت است که برانکو در نیم فصل تن به خرید بازیکن جدید نداد. او هیچ ستاره ای برای تیم خود نمی خواست. چرا که می ترسید حضور ستاره ، هارمونی تیمش را برهم بزند. او تیمش را بر روی مهره هایی مثل احمدزاده و عالیشاه و مسلمان بست. نه. تیم او اصلا پرستاره نیست. رضاییان و طارمی تنها ملی پوشانش هستند . او با این چهره های تاکتیک پذیر بهتر و راحت تر کار می کند. برانکوی موفق امروز یک حقیقت انکار ناپذیر است اما این یک حقیقت دیگر است که برانکوی جام جهانی 2006 محتاط بود و نتوانست تیم ملی رابرای بازی های مهم جام جهانی به لحاظ روحی و ذهنی آماده کند.یک تیم عصبی و پر از ژنرال های ناآماده و مصدوم که روحیه مردم را بابازی های ناقص و کج و کوله داغان کرد. برانکوی 2006 آرام بود و محتاط. بدون آن شور و اشتیاقی که از او این روزها در کنار خط می بینیم. در فاصله 10 سال از تیم کسل کننده جام جهانی 2006 ، برانکو چیزهای جدیدی آموخته است. از ژنرال ها دوری می کند و یاد گرفته تیمش را مثل دسته ای گرگ حریص به میدان بفرستد . این برانکو با برانکوی 2006 فرق دارد .همان طور که رانی یری 2016 با همه رانی یری ها ی توسری خور و بازنده این سا ل ها فرق کرده است. دلیلی ندارد مدام تجربه ها و فکت های پیشین را محک بزنیم. دلیلی ندارد منطق را دوباره اختراع کنیم. این برانکوی معجزه گر این فصل را روی چشمانمان می گذاریم. همان برانکویی که با چهره ای خشمگین کنار خط می آید و با نگرانی دستورهای تاکتیکی می دهد و بازیکنانش را با اسم کوچک مدام صدا می کند:مهدی ،محسن ،فرشاد ، لوکا...و سعی می کنیم آن برانکوی محتاط و دودل جام جهانی 2006 را فراموش کنیم که در جنگ قدرت عقاب ها و بازهای تیم ملی آچمز شده بود و با نگرانی و انفعال تسویه حساب های درون تیمی را نظاره می کرد. همان برانکویی که زیباترین جام جهانی سه دهه گذشته را با خاطراتی تلخ و یا حداقل کسل کننده برای ایرانیان به یادگار گذاشت. آن برانکو به تاریخ پیوست اما نمی توان پاکش کرد و این برانکوی جنگجو و مصمم این روزها را به حافظه مان می سپاریم.

آرش خوشخو
  ۱  
آی اسپورت
2016-04-17 16:57:31
نظر دهید
۱ نظر
آلن راجرز
يكشنبه ۲۹ فروردين ۱۳۹۵، ۱۷:۱۱
توی جام جهانی هم زیاده خواهی وباندبازی امثال کریمی ودایی نگذاشت نتیجه بگیره وصدالبته کارشکنیهای دولت به سرکردگی مموت وآلت دستی بنام علی آبادی
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر