فهرست
یادداشت: رابطه‌یِ خستگیِ ام.اس.ان با افتِ بارسلونا
یادداشت: رابطه‌یِ خستگیِ ام.اس.ان با افتِ بارسلونا

یادداشت: رابطه‌یِ خستگیِ ام.اس.ان با افتِ بارسلونا

گابریله مارکوتی
 
شکستِ یکشنبه شب مقابلِ والنسیا باعثِ شد تا بارسلونا از سالِ 2003 بدین سو، وقتی رهبری‌اش را لویی ون گال به عهده داشت، سه بازیِ پیاپی در لیگ را ببازد. نکته‌یِ کناییِ این بازی این است که بارسا خیلی بهتر از چند بازیِ اخیرش بود و نمی‌توان از سیوهایِ دیگو آلوس و موقعیتی که پیکه در دقایقِ پایانی از دست داد به سادگی گذشت. اما این وقایعِ بازی دلیل نمی‌شود که به تصویرِ بزرگ‌تر نگاه نکنیم. بارسلونا در ماهِ آوریل بسیار بد بوده، در مهمترین ماهِ فصل. نه اینکه این بارسا را با بارسایِ ون گال و بعد رادومیر آنتیچ که بیشتر شبیهِ یک باغِ وحش بود مقایسه کنیم. این بارسا بسیار تیم‌تر و متحدتر است. و مهمتر این که هنوز شانسِ قهرمانیِ لا لیگا و کوپا دل ری هم از بین نرفته است. یعنی لوئیس انریکه می‌تواند در تابستان که مشغولِ استراحت است به این فکر کند که از 9 جامِ ممکن در دو فصل 7تا را برده است. این آمارِ بسیارِ خوبی است. اما حقیقتی در این افتِ بارسلونا وجود دارد که باید بهش پرداخت.
در 12 ماهِ گذشته مسی، سوارز و نیمار رویِ هم 16058 دقیقه فوتبال بازی کرده‌اند، برایِ بارسلونا و تیم‌هایِ ملی‌شان. در مقایسه با چهار تیمی که به نیمه نهاییِ چمپیونز لیگ رسیده‌اند، ام.اس.ان 18 درصد بیشتر از مثلثِ هجومیِ بایرن، 42 درصد بیشتر از سیتی، 57 درصد بیشتر از رئال و 63 درصد بیشتر از اتلتی بازی کرده‌اند (برایِ این مقایسه از هر تیم سه مهره‌یِ هجومی‌ای که بیشتر از بقیه در فصل بازی کرده بودند را انتخاب کردم).
یک دلیلِ واضح برایِ این آمار هست. غیر از مصدومیتِ مسی در پاییزِ 2015، هر سه مهره‌یِ هجومیِ بارسا سالی سالم و آماده از نظرِ فیزیکی را پشتِ سرگذاشتند. و البته لوئیس انریکه هم در مقایسه با دیگر مربیانِ تیم‌هایِ بزرگ علاقه‌یِ چندانی به سیستمِ چرخشی ندارد. اما دورانِ افتِ بارسا با دورانِ افتِ مهاجمینش شروع شد، مهاجمینی که نه تنها خیلی بیشتر از نیروهایِ هجومی رقبا بازی کرده بودند، بلکه بازی‌هایِ سنگین‌تری را هم پشتِ سر گذاشته‌اند. مسی و سوارز و نیمار برایِ بازی‌هایِ مقدماتیِ جامِ جهانی مجبورند به آمریکایِ جنوبی سفر کنند. خودِ این راهِ رفتن و برگشتن در بلندمت تاثیرِ منفیِ زیادی رویِ شرایطِ جسمانیِ بازیکن می‌گذارد. بعد در نظر بگیرید که بازی‌هایِ مقدماتی در آمریکایِ جنوبی خیلی انرژی‌گیرتر و خشن‌تر از بازی‌هایِ اروپایی است. بینِ مهاجمینِ چهار تیمِ نیمه نهاییِ چمپیونز لیگ تنها سرخیو آگوئرو و داگلاس کاستا چنین وضعیتی داشتند.
تمامِ این عوامل کنارِ هم جمع می‌شوند تا درک کنیم چه میزان فشار و خستگی رویِ ستاره‌هایِ بارسا است. آمار به خوبی بیانگرِ افتی که این فشار با خودش به همراه دارد است. در 30 روزِ گذشته ام.اس.ان تنها 4 در رقابت‌هایِ مختلف زده است. در حالیکه در بازه‌یِ 30 روزه‌یِ 17 فوریه تا 18 مارچ 21 گل، از 17 ژانویه تا 16 فوریه 24 گل و از 17 دسامبر تا 16 ژانویه 16 گل زده بودند.
بارسلونا هم مثلِ تمامِ تیم‌هایِ ورزشیِ بزرگِ جهان تیمی از پزشکان و متخصصین را دارد تا شرایطِ فیزیکیِ بازیکنانشان را مدام تحت نظر داشته باشند. با این وجود وقتی مسی و سوارز و نیمار این همه دقیقه بازی کردند می‌تواند دو دلیل داشته باشد. یا خودِ مسی و سوارز و نیمار به انریکه گفته‌اند که هیچ مشکلی برایِ بازی کردن و نیازی به استراحت ندارند، که در این صورت قطعا باید در موردِ توانایی‌هایِ خودشان بیشتر فکر کنند و تجدیدِ نظر کنند. یا اینکه انریکه به خطر و ریسکی که بازی گرفتنِ مدام از بازیکنانش داشته واقف بوده، اما حاضر نشده کارِ درست را انجام دهد و از سیستمِ چرخشی استفاده کند. شاید به دلیلِ عمقِ کمِ اسکوادِ بارسا و تفاوتِ زیادِ نیمکت با ترکیبِ اصلی. اگر دلیلِ دوم باشد باید ببینیم چه مقدار از این اشتباه در تیم بستن به انریکه مربوط می‌شود و چه مقدار به مدیریتِ باشگاه.
در هر دو صورت، برایِ جبرانِ این اشتباهات این فصل دیگر دیر شده است. اما درسی که بارسا از وقایعِ آوریلِ 2016 گرفته، یا باید بگیرد، می‌تواند کمکِ زیادی به فصلِ آینده بکند.
 
 
     
آی اسپورت
2016-04-19 11:07:20
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر